Rozmowa · Drzwi do pokoju nr 1

To drzwi do twojego pokoju.

„Dobranoc, poruczniku”.

„Chwila. Zdaje się, że miałeś do mnie jakieś pytania, a poza tym powinniśmy omówić postępy naszego śledztwa. Wyjdźmy na balkon”.

„Dobrze, chodźmy”.

„Chwila. Powinniśmy porozmawiać o postępach naszego śledztwa. Wyjdźmy na balkon”.

Coś się w nich zmieniło.

Spróbuj otworzyć drzwi.

Twój klucz nie przekręca się już w zamku.

Czujesz się niepewnie niczym dziecko, które zgubiło w tłumie matkę.

„To jest pewnie zamek elektroniczny. Kierownik baru, Garte, musi go najpierw odblokować. Zrobi to, gdy zapłacisz za nocleg”.

Rąbnij po prostu te cholerne drzwi. Żaden zamek nie będzie blokował ci wejścia.

„Nie, jakoś sobie poradzę. I tak nie przepadałem za tym pokojem”.

„Nie radziłbym tego. Jest już późno, a poza tym nie znajdziesz w tej okolicy tańszego noclegu”.

„Właściwie to nie muszę płacić. Poradzę sobie na ulicy. Będę działał pod przykrywką żulicjanta”.

„Obecnie nasze śledztwo nie wymaga pracy pod przykrywką. Skończmy ten temat i udajmy się do kierownika, aby spłacić twój dług”.

Wykorzystuje swój przywódczy talent, bo się o ciebie martwi.

Hej, pamiętasz ten pomysł z pojemnikiem na śmieci? Czas się tam zapakować!

Mógłbyś spróbować wejść do tego pojemnika na śmieci na podwórzu, niczym żulicjant...

Mógłbyś spróbować wejść do tego pojemnika na śmieci na podwórzu, niczym żulicjant... Pod warunkiem, że otworzyłbyś pokrywę.

[Odejdź].

„Racja. Muszę pójść spłacić długi, zanim się położę”.

Kiwa głową. „Tak, obaj potrzebujemy porządnego nocnego wypoczynku”.

Uderz w drzwi.

Drzwi trzeszczą przy uderzeniu, lecz ani drgną.

(Jego głos dobiega z dołu). „Co się tam dzieje, do cholery?”

Porucznik przygląda się ci z politowaniem i zmęczeniem. „Wystarczy. Chodźmy na dół”.

Twoja pięść odbija się od drzwi i wraca ku tobie na fali przebiegającego ci po całym ramieniu bólu.

„Aaaa! Boli!”

Twój gniewny głos niesie się po Whirling, nie jesteś jednak w stanie powstrzymać nabiegających ci do oczu łez...

(Jego głos dobiega z dołu). „Co się tam dzieje, do cholery?”

Porucznik przygląda się ci z politowaniem i zmęczeniem. „Wystarczy. Chodźmy na dół”.

Spróbuj zachować spokój.

Dasz radę. Faceci tacy jak ty nie płaczą, o ile nie służy to ich celom.

Nie wyszło. Padasz na ziemię z twarzą zalaną łzami.

Bełkocz. Nie przestawaj bełkotać.

Stań przeciw drzwiom ze stoickim wyrazem twarzy. Wciąż jesteś prawem.

(Jego głos dobiega z dołu). „Co się tam dzieje?”

Kiwa głową w kierunku schodów. „No już, chodźmy na dół”.

Zduś to w sobie. Złap się za rękę.

Łzy przynoszą ulgę, choć nie jest jej wiele.

Boli, ale ty zachowujesz spokój. Dasz radę.

Spróbuj jeszcze raz. Tym razem obiema pięściami, jedną po drugiej.

Drzwi drżą, lecz wydają się nienaruszone.

Bang, bang! Imponujące.

(Jego głos dobiega z dołu). „Co się tam dzieje?”

Porucznik zaciska usta. „Forma godna podziwu. Ale lepiej chodźmy na dół”.

Porucznik przygląda się ci beznamiętnie. „Nawet jeśli udałoby ci się wyłamać te drzwi, to zyskałbyś dzięki temu jedynie dodatkowy rachunek”.

Drzwi wydają się nienaruszone i jeszcze bardziej beznamiętne niż porucznik.

Nawet jeśliby ci się udało? Nie pozwól się traktować z góry, synku!

„Te drzwi padną plackiem przed obliczem prawa!” (Uderz w drzwi raz jeszcze).

Przyjrzyj się swoim poobijanym knykciom. To naprawdę tego warte?

Drzwi do twojego pokoju zamykają się co wieczór o 21:00, o ile za niego nie zapłacisz. Możesz to zrobić na dole, rozmawiając z Garte'em, kierownikiem baru.

Nadal to lepsze niż spanie na zewnątrz.

Tak. I to nie tylko kwestia wygody, ale też zasad. To może być ostatnią rzeczą, jaka decyduje, że jesteś funkcjonariuszem policji, a nie żulem.

Czemu miałbym chcieć zatrzymywać się w takim miejscu?

Bo to ostatnie, co decyduje, że jesteś funkcjonariuszem policji, a nie żulem.