Rozmowa · Kim Kitsuragi

Powietrze na zewnątrz jest rześkie. Porucznik milczy przez chwilę wsłuchany w odgłosy ulicy, po czym odzywa się...

„Od czego powinniśmy zacząć? Najważniejszą sprawą jest omówienie śledztwa, ale pamiętam, że chciałeś też porozmawiać o MOR-ze” – zapala papierosa.

„»Moralintern«. Co to jest?”

„Międzynarodówka Moralistyczna to największa na świecie organizacja polityczna” – odpowiada, zaciągając się dymem z papierosa. „Wiesz, kim są. Rujnują to miejsce od czasu upadku Rewolucji”.

„A gdybym nie wiedział, to jak byś ich opisał?”

„To unia centrolewicowych i centroprawicowych partii z całej strefy reála. Nasz Rząd Koalicyjny to tylko jeden z jej licznych projektów. Utworzyła także MOP, EPIS... i większość międzyrządowych organizacji funkcjonujących na świecie”.

„W co oni wierzą?”

„W co wierzą? To doloriańczycy. Wierzą, że kontynuują humanistyczny projekt rozpoczęty cztery wieki temu przez Jej Niewinność Dolores Dei. Pozostali mają ich za zwykłych technokratów”.

Ci pozostali twierdzą, że to oni kontynuują humanistyczny projekt rozpoczęty przez Dolores Dei.

„Co o nich sądzisz?”

„Moralintern to fakt. Staram się nie mieć opinii na temat faktów – do chwili, aż następuje ich zmiana. A...” – spogląda na miasto poniżej – „...na to się nie zapowiada”.

Jest w tym coś więcej. W jego głosie pobrzmiewa sympatia.

Lepiej nie pytać.

Porucznik wydycha pachnącą kasztanami chmurę papierosowego dymu i spogląda na miasto, którego przysiągł strzec.

„Jesteś fanem Moralinternu”.

„Tak. Byłem – w młodości. Gdy miałem dwadzieścia lat, uważałem się za moralistę. Niebieska niezapominajka, fragment nieba” – cytuje. „Oni nie są tacy źli”.

To kolejny leitmotiv powiązany z moralizmem.

„Ale z czasem to się zmieniło. Nie wiem już, w co teraz wierzę...” – zamyśla się, po czym zmienia zdanie. „Nie. Wierzę w MOR. To mi wystarczy”.

„Mam swoje zdanie na temat Moralinternu”. (Zakończ).

„Czyżby?” – porucznik unosi brew i zaciąga się dymem z cienkiego, białego papierosa spoczywającego między palcami jego dłoni.

„Zrobili tu paskudną robotę. Widziałeś ty to miejsce? To żaden humanizm”.

„Znajdujemy się w swego rodzaju strefie półmroku międzynarodowego prawa. Źródłem praw, których przestrzegania pilnujemy, jest Moralintern. Bez niego jesteśmy zwykłymi samozwańczymi mścicielami”.

„Tak. Bycie mścicielem nie brzmi dobrze”.

Kiwa głową. „Niestety, dla mieszkańców Martinaise tym właśnie jesteśmy. Przynajmniej dla większości z nich – a zwłaszcza dla członków Związku. Spodziewam się, że nasza praca tutaj będzie prawdziwym wyzwaniem” – odpowiada, spoglądając na rondo.

Łuna osieroconej dzielnicy odbija się w jego okularach. Czerwone i złote światła autostrady przesuwają się ze wschodu na zachód niczym perły na sznurku – mieszkańcy Revacholu wracają na przedmieścia. Jutro wtorek. Poniedziałek dobiegł końca.

„Jak dla mnie bycie mścicielem jest właściwie w porządku”.

„W takim razie pokochasz Martinaise. Dla wielu, którzy tu mieszkają – a zwłaszcza dla członków Związku – jesteśmy właśnie samozwańczymi mścicielami. Osobiście za tym nie przepadam” – odpowiada, po czym spogląda na rondo.

„Może powinniśmy stworzyć własne prawo?”

„Słowa godne rewolucjonisty, a nie gliniarza. Ale prawda jest taka, że w Martinaise i bez tego jesteśmy samozwańczymi mścicielami. Przynajmniej w oczach Związku. Spodziewam się, że nasza praca tutaj będzie prawdziwym wyzwaniem” – odpowiada, po czym spogląda na rondo.

„Sprawy nie mają się tam dobrze”. (Wskaż na miasto). „Potrzebujemy ich tutaj, żeby dawali nam prawo pilnowania Revacholu”.

„Prawda jest taka, że potrzebowalibyśmy ich, nawet gdybyś tak nie uważał. Znajdujemy się w swego rodzaju strefie półmroku międzynarodowego prawa. Źródłem praw, których przestrzegania pilnujemy, jest Moralintern. Bez niego jesteśmy zwykłymi samozwańczymi mścicielami”.

„Jesteśmy sługusami największej na świecie burżuazyjnej organizacji chroniącymi prawa burżuazji właśnie”.

„Nie. Jesteśmy sługusami największej na świecie burżuazyjnej organizacji chroniącymi mieszkańców Revacholu. Taki nasz los. Bez Moraliternu bylibyśmy zwykłymi samozwańczymi mścicielami”.

„Właściwie to... jednak nie mam opinii. Nieważne”.

„I takich funkcjonariuszy policji lubię” – kiwa głową i uśmiecha się, po czym spogląda na rondo.

Łuna osieroconej dzielnicy odbija się w jego okularach. Czerwone i złote światła autostrady przesuwają się ze wschodu na zachód niczym perły na sznurku – mieszkańcy Revacholu wracają na przedmieścia. Jutro wtorek. Poniedziałek dobiegł końca.

Zamamrocz cicho: „Imigranci, liberalne kipty, jebani... faceci zmieniają się w kobiety”.

„Dobrze powiedziane” – kiwa głową i robi wydech. „Zdaję sobie sprawę, że odpowiadanie obcym mocarstwom niezbyt przystaje do nagonki na imigrantów, ale bez Moralinternu bylibyśmy zwykłymi samozwańczymi mścicielami. Tak to już jest”.

„Jaki jest ich symbol?”

„Interesujące pytanie. To niebieska niezapominajka. Ich motto to »Miłość, współczucie, samodyscyplina«. Chyba łatwo wywnioskować na tej podstawie, jak chcą być postrzegani”.

Dobrotliwie i zwyczajnie.

W jakiś zrozumiały sam przez się sposób.

Złowrogo.

Odrobinę kobieco, lecz w surowy sposób.

Niczym ciemnoniebieskie, poważne niebo wczesnej nocy nad waszymi głowami.

„Kim była Dolores Dei?”

„Postacią historyczną? Twórczynią epoki nowożytnej?” – zastanawia się. „Musisz poszukać opinii kogoś innego. Humanizm jest dla mnie zbyt abstrakcyjny”.

Dla ciebie jest czymś bolesnym, choć trudno ci powiedzieć czemu.

„Naprawdę nie wiem. Aż tak źle jest tu, w środku”. (Wskaż swoją głowę).

„W porządku. To unia centrolewicowych i centroprawicowych partii z całej strefy reála. Nasz Rząd Koalicyjny to tylko jeden z jej licznych projektów. Utworzyła także MOP, EPIS... i większość międzyrządowych organizacji funkcjonujących na świecie”.

„Dziękuję za to”. [Odejdź].

„Taa, robi się bardzo zimno. Ruszajmy” – odpowiada, gasząc niedopałek papierosa i spoglądając na drzwi.

„Nie wiedziałem, że palisz, Kim”.

„Wypalam jednego papierosa każdej nocy, gdy przeglądam swoje notatki. To coś w rodzaju rytuału”.

O rany, wygląda tak niesamowicie czadowo z tym papierosem.

„Jak ty nagle stałeś się taki czadowy, Kim?”

„Masz na myśli to?” – pyta, a żar jego papierosa oświetla przelotny uśmiech. „To nie jest fajne – to zbędna próba woli. Do tego niezdrowa” – odpowiada, strząsając popiół.

Utrzymanie nałogu w ryzach, które sobie narzucił, wymaga dużej siły woli. Łatwiej byłoby po prostu rzucić.

Ale gdyby rzucił, utraciłby swoją czadowość. To człowiek, który wbrew swojej powierzchowności bardzo sobie ją ceni.

„Papieros to świetny pomysł. Też chyba sobie jednego zapalę”.