Rozmowa · Kim Kitsuragi

„W porządku, ale – wybacz, że pytam, po prostu od rana nie daje mi to spokoju... Jak udało ci się biegać wszędzie przez cały dzień całkiem boso?”

„Taki po prostu ze mnie twardziel”.

„Zdaje się, że kawałek dalej na balkonie leży co najmniej jeden but” – wskazuje dłonią, w której trzyma papierosa. „Zabierz go może stamtąd, gdy skończymy już tę rozmowę”.

„Naprawdę nie wiem. Śledztwo wydało mi się po prostu ważniejsze od obuwia”.

„To część mojej pokuty”.

„W porządku, ale – wybacz, po prostu muszę zadać to pytanie... Skoro masz buty, to dlaczego ich nie używasz?”

„To kwestia mody. Nie są dość dobre dla takiego twardziela”.

„Jak chcesz” – odpowiada, strząsając popiół z papierosa. „Ale mimo wszystko raczej nie powinieneś chodzić boso”.

„To część mojej pokuty”.

„Taki po prostu ze mnie twardziel”.

„Po prostu nie lubię marnować czasu. Mój umysł jest szybki. Ciało musi nadążyć”.

„Tak. To element manewru z Jamrock”.

„Tak, takie mamy zwyczaje na czterdziestym pierwszym”.

„Trenuję do biegu długodystansowego. Chcę zebrać pieniądze na cele dobroczynne”.

„Próbowaliśmy przesłuchać przedstawicielkę Wild Pines, ale zgodziła się na rozmowę tylko pod warunkiem, że coś dla niej zrobimy” – wzrusza ramionami. „Niech będzie”.

„Dowiedzieliśmy się wielu interesujących rzeczy. Musimy skłonić Joyce do mówienia. Mam przeczucie, że ona wie, jak bardzo tak naprawdę niebezpieczna jest ta sytuacja. Musimy też uważać na to, jakimi informacjami się z nią dzielimy”.

Jeśli Kim podkreśla coś tak bardzo, musi to być ważne.

„Próbowaliśmy przesłuchać przedstawicielkę Wild Pines, ale zgodziła się na rozmowę tylko pod warunkiem, że coś dla niej zrobimy. Niech więc tak będzie”.

„Mam przeczucie, że Joyce wie, jak bardzo tak naprawdę niebezpieczna jest ta sytuacja. Musimy skłonić ją do mówienia” – zaciska usta.

„Rozmawialiśmy z Joyce Messier, ale nie uzyskaliśmy od niej żadnych informacji” – marszczy brwi. „Mam przeczucie, że Joyce wie, jak bardzo tak naprawdę niebezpieczna jest ta sytuacja. Musimy skłonić ją do mówienia”.

„Nie rozmawialiśmy z przedstawicielką Wild Pines. Musimy zrobić to jutro”.

„Cieszę się, że mam trop co do mojej broni, ale nie wiem, co myśleć o swoim imieniu”.

„To normalne. Najlepiej nie zwracać na to zbyt wielkiej uwagi”.

Kim z pewnością też miał kiedyś wątpliwości co do swojego imienia, świadomie jednak je porzucił.

To nie twój interes. Odpuść.

„Chciałeś kiedyś zmienić imię, Kim?”

„Zmienić? Nie, nie do końca. Ale myślę, że każdy w pewnym momencie wyobrażał sobie, jak mogłoby wyglądać jego życie, gdyby był kimś zupełnie innym”.

„Czujemy się wtedy więźniami nadanych nam imion będących symbolami intencji i oczekiwań innych osób...” – zaciąga się głęboko dymem z papierosa.

„Nawet gdybym zmienił teraz swoje imię, to po usłyszeniu na ulicy dowolnej sylaby brzmiącej jak kim, odwróciłbym się, aby sprawdzić, kto mnie woła”.

„Porozmawiajmy przez chwilę o Joyce Messier”.

„Czadowa kobieta z czadowym imieniem”.

„Mam przeczucie, że ona wie, jak bardzo tak naprawdę niebezpieczna jest ta sytuacja. Musimy skłonić ją do mówienia” – marszczy brwi.

Jeśli Kim podkreśla coś tak bardzo, musi to być ważne. I niebezpieczne. Bardzo niebezpieczne.

„Przesłuchaliśmy ją i wiele się dowiedzieliśmy”.

„Skłonienie jej, aby naprawdę z nami porozmawiała, wymagało fantastycznych zdolności interpersonalnych i wytrwałości. Dobra robota, detektywie”.

„Nie podoba mi się jej imię. Ona sama zresztą też”.

„Próbowaliśmy ją przesłuchać, ale zgodziła się na rozmowę tylko pod warunkiem, że coś dla niej zrobimy. I w mordę, ile żeśmy sensacji przy okazji odkryli...”

„W rzeczy samej” – odpowiada, po czym na chwilę milknie. „Musimy skłonić Messier do mówienia. Mam przeczucie, że ona wie, jak bardzo tak naprawdę niebezpieczna jest ta sytuacja. Musimy też uważać na to, jakimi informacjami się z nią dzielimy”.

„Próbowaliśmy ją przesłuchać, ale zgodziła się na rozmowę tylko pod warunkiem, że coś dla niej zrobimy”.

„Mam przeczucie, że Joyce wie, jak bardzo tak naprawdę niebezpieczna jest ta sytuacja. Musimy skłonić ją do mówienia” – zaciska usta.

„Rozmawialiśmy z nią, ale niewiele się dowiedzieliśmy...”

„Przejdźmy do przedstawicielki Wild Pines”.

„Nie zabraliśmy się za to przesłuchanie...”

„Tak, to prawda. To bardzo ważne, abyśmy pomówili z nią najpóźniej jutro” – robi wydech, a z jego ust unosi się obłok srebrzystego dymu.

„Trochę mi jednak brakuje tego dryfowania. Bez imienia, bez broni...”

„Chociaż dostrzegam urok tego stanu, to tego typu oderwanie utrudnia wykonywanie obowiązków. Przejdźmy dalej...”

„Nie mogę się doczekać, aż odzyskam swoją broń. No i, rzecz jasna, wykorzystam tę złodziejską Świniarkę jako ruchomy cel...”

„Odradzałbym, oficerze. Przejdźmy dalej...”

„To wielka ulga. W dodatku to mam bardzo porządne imię”.

„Przejdźmy dalej...”

„Nie wiem właściwie, co mam myśleć o swoim imieniu”.

„Chcę inne imię. Takie, którego jeszcze nie zbrukałem”.

„Po zakończeniu tego śledztwa możesz zainteresować się procesem zmiany nazwiska”.

„Pociągnąłeś go za język, dzięki czemu wiemy sporo o miejscowej polityce, w tym o handlu narkotykami Claire'a, a do tego mamy też kilku obiecujących podejrzanych”.

„Pociągnąłeś go za język, dzięki czemu wiemy sporo o Związku, a do tego mamy też kilku obiecujących podejrzanych”.

„Udało ci się nakłonić go, aby opowiedział ci o Związku i morderstwie, więc bez wątpienia robimy postępy”.

„Udało ci się nakłonić go, aby opowiedział ci o Związku, ale aby dowiedzieć się od niego czegokolwiek o morderstwie, musimy najpierw wyświadczyć mu przysługę”.

„Udało ci się nakłonić go, aby opowiedział ci o Związku, a nawet o jego handlu narkotykami, ale aby dowiedzieć się od niego czegokolwiek o morderstwie, musimy najpierw wyświadczyć mu przysługę”.

„Udało ci się nakłonić go, aby opowiedział ci o Związku, a nawet o jego handlu narkotykami, ale nie chciał rozmawiać z tobą o morderstwie”.

Nie rozwodzi się zbytnio nad tym wątkiem, bo uważa, że mogłeś wyciągnąć z Evrarta więcej.