Rozmowa · Kim Kitsuragi

„To wszystko jest część mojego planu. Zaczynamy od zewnątrz i zbliżamy się coraz bardziej do miejsca zbrodni”.

„Nie jestem tu od oceniania twojej metodologii, oficerze. Po prostu podsumowuję fakty. A jeśli chodzi o przesłuchania...”

„Koniec jest tak bliski. Jak można oczekiwać, że skupię się na jednym ciele...?”

Spogląda na ciebie z trudnym do odczytania wyrazem twarzy. „Autopsja może ujawnić dodatkowe znaki. A jeśli chodzi o przesłuchania...”

Nic nie mów. Po prostu wpatruj się w miasto.

„Jeśli chodzi o przesłuchania...”

„Bez obaw, Kim. Jutro będę w dużo lepszej formie”.

„Nie mogę się już tego doczekać. A jeśli chodzi o przesłuchania...”

„Przykro mi, że nie zdołałem zrobić dziś więcej. Nie jestem chyba zbyt dobrym gliniarzem, co?”

Wzdycha. „Obaj robimy, co w naszej mocy, biorąc pod uwagę okoliczności. Po prostu... Nie pij już dzisiaj, proszę. A jeśli chodzi o przesłuchania...”

„Moim zdaniem nasze wstępne oględziny były bardzo dokładne i odkryliśmy obiecujące tropy, którymi możemy się teraz zająć”.

„Nasze oględziny mogły być dokładniejsze – zawsze da się zrobić coś lepiej – ale odkryliśmy tropy, którymi możemy się teraz zająć”.

„Jakie mamy możliwości? MOR, znaczy się?”

„Jesteśmy dość ograniczeni, prawdę mówiąc. Uprawnieniem wykorzystywanym najczęściej przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej Revacholu jest nakładanie grzywien w wysokości do 1000 reáli za wykroczenie – zgodnie z międzywydziałowym taryfikatorem”.

„Rozumiem. Co jeszcze możemy?” (Kontynuuj).

„Możemy nakładać na ludzi areszt, oczywiście, ale zamiast doprowadzać zatrzymaną osobę do aresztu osobiście, preferowane jest wręczenie jej »kwitu wezwania na komisariat«. Zapobiega to nieporozumieniom i przeludnieniu”.

„Zaraz, a skąd pewność, że aresztowana osoba się pojawi?”

„Nie możemy mieć takiej pewności. Jednak ci, którzy się nie stawią, stają się uciekinierami i gdy zostaną w końcu zatrzymani, mają znacznie ograniczone prawa. Chodzi o projekcję władzy. Do tej pory większość aresztowanych zazwyczaj zgłasza się na komisariat”.

Kiedy wzywa cię władza, przychodzisz. Ona sama jest jednak kruchą percepcyjną sztuczką.

„Rozumiem. A jeśli ktoś stawia opór?”

„Mamy prawo do użycia siły, którą uznamy za stosowną. Nawet jeśli skutkować to może śmiercią”.

„Czekaj, czyli gdybym zabił kogoś na służbie...”

„W takim przypadku musisz przedstawić przekonujący dowód na to, że użycie tego środka było konieczne. Na świadka zazwyczaj powołuje się partnera”.

„Nawiasem mówiąc jest to sytuacja nie do pozazdroszczenia. Wydział spraw wewnętrznych bada te sprawy bardzo wnikliwie, wyszukując najdrobniejsze nieścisłości w zeznaniach. Bardzo trudno kogoś kryć. I chyba wychodzi to wszystkim na dobre”.

„Co się dzieje z ludźmi, których skażemy?”

„My nikogo nie skazujemy. Zatrzymujemy ich i wysyłamy przed oblicze sądów Rządu Koalicyjnego – w Couron i La Delta. Oskarżyciele wykorzystują nasze zeznania. Oraz sprawozdania – dlatego właśnie ich sporządzanie jest tak ważne” – oznajmia, postukując palcem w kieszeń kurtki, w której przechowuje swoje notatki.

„A ty kiedyś kogoś zabiłeś, Kim?”

„Tak” – następuje chwila ciszy. „Ostatni raz cztery lata temu”.

Mówi to rzeczowym tonem, po czym przechodzi dalej.

Dobrze to w sobie przepracował. Tak było i już. To fakt. Zamknięte, dawne wydarzenie.

Kiedy to mówi, daje się wyczuć lekką fizyczną odrazę, ale zdołał ją opanować wraz z upływem lat.

„A kto ustala te wszystkie zasady?” (Kontynuuj).

„I szerzej Moralintern, ale tak” – wpatruje się nieobecnym wzrokiem w okno poniżej, w którym właśnie zgasło światło.

„Tak. Misja społeczności międzynarodowej w Revacholu – i szerzej Moralintern”.

„MOR został utworzony przez Rząd Koalicyjny, aby przywrócić ład w Strefie Międzynarodowej po zakończeniu Rewolucji. I wykonaliśmy to zadanie. Obecnie staramy się utrzymać ten porządek” – wpatruje się nieobecnym wzrokiem w okno poniżej, w którym właśnie zgasło światło.

„Chociaż... Chyba powinienem powiedzieć, że pozwolono nam powstać. Kwestią sporną pozostaje to, czy MOR utworzyli obywatele Revacholu, czy Rząd Koalicyjny”.

„Powiedzmy, że obywatele Revacholu”.

„Jeśli chcesz, to bądź sentymentalny. Tak czy inaczej, Moralintern dzierżawi nam prawo do utrzymywania pokoju w tym mieście. I odbierze nam je, jeśli będziemy je niewłaściwie wykorzystywali”.

Albo jeśli pomyśli, że to robicie.

„Powiedzmy, że Rząd Koalicyjny”.

„To pewnie odpowiedź bliższa prawdy. Tak czy inaczej, Moralintern dzierżawi nam prawo do utrzymywania pokoju w tym mieście. I odbierze nam je, jeśli będziemy je niewłaściwie wykorzystywali”.

Nic nie mów.

„Cisza – wspaniały komentarz do tej zagwozdki”.

„Rząd Koalicyjny i szerzej Moralintern”.

„A ja kiedyś kogoś zabiłem?”

„To nieprawdopodobne – a może nawet niemożliwe, aby...”

Oczywiście, że zabijałeś ludzi. Pamięć o tym gdzieś tam jest, rozpuszcza się w alkoholu...

„Nie, chyba mi się nie zdarzyło”.

„Być może, ale 41. komisariat znany jest z... wyższego od średniej współczynnika policyjnych zabójstw” – unosi brwi.

Nie ocenia cię. Z szacunkiem mówi o trudach pracy w twoim terenie.

„Nie jestem pewien, czy naprawdę chcę to wiedzieć”.

„41. komisariat znany jest z... wyższego od średniej poziomu policyjnej przemocy”.

„Musiałem. Czuję to w głębi serca”.

„Pewnie zabiłem”.

„Czy takich uprawnień nie jest łatwo... nadużywać?”

„Tak, ale pośrednio, ponieważ obywatele zawsze mogą zażądać danych z ich lokalnego komisariatu”.

„Funkcjonariusze MOR-u znani są z brania łapówek niższych od grzywien określonych w taryfikatorze” – marszczy brwi. „Podkopuje to zaufanie do MOR-u”.

„Tysiąca? Czemu nie więcej?”

„Głównym zadaniem MOR-u jest zapewnianie bezpieczeństwa. Nie powinniśmy odgrywać jakiejkolwiek roli w kształtowaniu ekonomicznej struktury Revacholu”.

„Powinniśmy porozmawiać o śledztwie, ale mam też wrażenie, że masz dość mgliste pojęcie o MOR-ze – o naszej roli i prawach. Czyli o naszej jurysdykcji” – stwierdza, odpalając papierosa.