Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Jeśli chcesz palić jak rockandrollowa gwiazda, to nie krępuj się. Ja wypalam dokładnie jednego każdej nocy” – odpowiada, wypuszczając z ust długą smugę dymu.

Na dole migoczą zapalone jeszcze światła miasta. Ludzie spieszą do domów, uciekają z domów, palą, śpią, śpiewają pod prysznicem. Nim pogasną światła, przez okna majaczą brzegi stołów, dłonie, fartuchy.

„Jak uważasz, detektywie. Ja wypalam dokładnie jednego każdej nocy” – odpowiada, wypuszczając z ust długą smugę dymu.

„W sumie to chyba zacząłbym palić. Masz jeszcze jakieś papierosy?”

„Wybacz, ale mam przy sobie tylko jednego. Wypalam dokładnie jednego papierosa każdej nocy, przeglądając notatki”.

„No dobrze. Wróćmy do omówienia”. (Wróć do niego).

„Tak” – zaciąga się dymem z papierosa. „To był długi dzień obfitujący w wydarzenia”.

No i jest jeszcze to, że wygląda przy tym niesamowicie czadowo.

Nic nie mów. Po prostu wpatruj się w noc.

W dole migoczą gasnące światła miasta – powoli, niczym świetliste obłoki, przesuwają się po szkłach okularów porucznika. Spogląda na swojego smukłego papierosa, kontemplując kolejne zaciągnięcie się jego dymem.

Ten szlug to dla niego najmilszy moment dnia. Ten mały rulonik.

Po niebie przesuwa się aerostat, liżąc ziemię światłami jupiterów. Okulary Kitsuragiego rozbłyskują, kiedy spogląda w niebo. Dwa jasne kręgi.

„Naprawdę nas tutaj nie lubią. To wulgarne słownictwo tego dzieciaka o imieniu Cuno... W głębi lądu jest inaczej. W Jamrock i w P.P.W.R.” – zaciąga się dymem z papierosa.

„Czemu tak jest?”

„To nasza wina, bo zostawiliśmy to miejsce na pastwę wilków. Związku. Firmy. Ze strachu nie zapuszczaliśmy się tu zbyt często. Tak jak ci mówiłem – to miejsce jest sierotą. Umknęło naszej uwadze...”

„A w Jamrock i w P.P.W.R.?” (Kontynuuj).

„Rządzimy tym miastem. Na zachód od rzeki rozpościera się terytorium MOR-u” – spogląda na ciemny zarys pomnika z jeźdźcem odcinającego się na tle nocnego nieba.

„To niesamowicie trudne. Tacy są ludzie...” – kręci głową. „Ale sprawujemy kontrolę. I warto to robić. Organizacja działa. Nasze systemy działają. Bez nich miasto rozpadłoby się na kawałki”.

Noc. Kapitan Ptolemy Pryce wychodzi na podwórze. Przy powozie motorowym czeka pstrokaty koń, przeżuwając owies z worka. Nad głowami przelatują mewy. Niebo jest czarne. Kapitan Pryce zakłada czarną marynarkę i płaszcz patrolowy, po czym wsiada na konia, by ruszyć do domu...

Po obu stronach wyrastają rzędy domów, przygarbiają się nad chodnikami. W oddali rośnie coraz bardziej 41. komisariat i kopuła jego dachu. Ulice wokół są ciche. Dzieciak na rogu macha kapitanowi, kiedy ten skręca w Perdition i Main. Koń rży. Kapitan kiwa dzieciakowi w odpowiedzi głową.

Dzięki, młody – myśli. Jest mu wdzięczny.

„Ludzie potrzebują silniejszego przywództwa, które postawiłoby wszystkich do pionu”.

„Nie wydaje mi się to mądre, ale na otwartą polityczną debatę już za późno” – odpowiada, po czym milknie.

Jest bardzo zmęczony, ale ciemne sińce pod jego oczami sprawiają, że wygląda młodziej, nie starzej.

„Mam nadzieję, że nasze śledztwo pomoże poprawić sytuację w okolicy. Przyniesie choć odrobinę dobrego”.

„Ja też” – odpowiada cicho. „Ale nie liczyłbym na żadne drastyczne zmiany widoczne za naszego życia”.

„Niczego tu nie zmienimy”.

„Pewnie nie” – odpowiada cicho. „Tak czy inaczej, pozytywne zmiany wymagają czasu. Tak naprawdę nigdy nie widzimy wpływu naszych działań”.

„To nasza wina, bo zostawiliśmy to miejsce na pastwę wilków. Związku. Firmy. Ze strachu nie zapuszczaliśmy się tu zbyt często. To miejsce umknęło naszej uwadze. Zawieruszyło się między jurysdykcjami naszych dwóch komisariatów”.

„Naprawdę nas tutaj nie lubią. Związek – nawet nastolatki... W głębi lądu jest inaczej. W Jamrock i w P.P.W.R.” – zaciąga się dymem z papierosa.

„Jak twoim zdaniem dzisiaj poszło?”

„Cóż... Nie dokonaliśmy nawet oględzin zwłok...” – porucznik unosi brew.

„Ale dokładnie przeszukaliśmy miejsce zbrodni. To bardzo dobrze”.

Naprawdę spaprałeś oględziny ciała, ale nie chce cię zanadto zniechęcać. Prawdopodobnie boi się, że wtedy się po prostu poddasz i zaczniesz dalej pić...

„Przykro mi, że nie zdołałem zrobić dziś więcej. Nie jestem chyba zbyt dobrym gliniarzem, co?”

Wzdycha. „Obaj robimy, co w naszej mocy, biorąc pod uwagę okoliczności. Po prostu... Nie pij już dzisiaj, proszę. A jeśli chodzi o przesłuchania...”

„Rozmawialiśmy z Evrartem Claire'em”.

„Pociągnąłeś go za język, dzięki czemu wiemy sporo o miejscowej polityce, w tym o ambicjach Claire'a i handlu narkotykami, a do tego mamy też kilku obiecujących podejrzanych”.

Jego opinia o tobie znacznie się poprawiła.

„Claire pomógł ci też... Jak mam to ująć? Przypomnieć sobie, jak się nazywasz? Kamień z serca”.

„Widzisz, Kim? Zmieniam się w normalną osobę”.

„To, że jesteś osobą, nigdy nie wzbudzało żadnych wątpliwości, oficerze. Przejdźmy dalej...”

„Przesłuchaliśmy Joyce Messier – przedstawicielkę Wild Pines – i wiele się od niej dowiedzieliśmy. Nic z tego, co nam powiedziała, nie wróży dobrze ani nam, ani Martinaise, ale...” – kłania ci się szybkim skinieniem głowy w geście uznania i aprobaty.

„Jednak ponad wszystko... ten dzień był wycieńczający. Dlaczego tyle biegamy? Dużo biegasz. To standardowa praktyka na 41. komisariacie?”

Mam naprawdę mocną tezę, dlaczego tak szybko biegasz, synku. Poczekaj tylko, aż wstaniemy jutro rano!

„Nie wiem, czemu robię rzeczy, które robię, poruczniku Kitsuragi”.

„To co najmniej imponujące. Jak na mężczyznę w twoim wieku...” – kiwa głową w zamyśleniu, stukając palcem w papierosa.

„Ale te trampki muszą być idealne do takiego biegania. Świetny wybór” – uśmiecha się nagle.

Dzięki za komplement. Dalibyśmy radę nawet w drewnianych chodakach. Bóg jeden wie czemu, ale w tym ciele skrywa się niesamowity talent biegacza...

„To co najmniej imponujące. Zwłaszcza w przypadku mężczyzny w twoim wieku...” – kiwa głową w zamyśleniu, stukając palcem w papierosa.

„Przy okazji muszę przyznać, że nosisz bardzo stylowe buty. Bieganie w takich mokasynach musi być trudne” – uśmiecha się nagle.

„To imponujące, zwłaszcza jak na mężczyznę w twoim wieku – i w butach na takim obcasie...” – kiwa głową w zamyśleniu, stukając palcem w papierosa.

„Przy okazji, ładne buty. Podoba mi się ta zieleń. Pasuje do pomarańczowego” – spogląda na twoje buty z wężowej skóry i nagle się uśmiecha.

„W porządku, ale – wybacz, że pytam, po prostu od rana nie daje mi to spokoju... Jak udało ci się biegać wszędzie przez cały dzień w tylko jednym bucie?”

„Nawet się nie zorientowałem. Wiesz, praca najważniejsza”.

„Zdaje się, że kawałek dalej na balkonie leży but, który pasuje do tego, który masz na nodze” – wskazuje dłonią, w której trzyma papierosa. „Zabierz go może stamtąd, gdy skończymy już tę rozmowę”.

Ma rację. Leży tam, zielony i lśniący, pod błyszczącym oknem Whirling. Niebo nad waszymi głowami jest ciemne, obsypane migocącymi światełkami.

„Wyobraź sobie, jak szybko biegałbyś z butami z lakierowanej skóry na obu stopach” – uśmiecha się nagle.

„To część mojej pokuty. Karzę sam siebie”.

„Nie mogłem znaleźć drugiego buta, a odmawiam noszenia jakichkolwiek mniej czadowych od tego, który mam na sobie”.