Rozmowa · Szafka na leki

Szafka jest wyczyszczona, pusta.

To pewnie dzieło Garte'a. Po tym, jak ją aresztowano.

Szafka na leki została opróżniona. Nie ma w niej nic, ani jednego blistra czy butelki.

Szkoda.

„Naprawdę dokładnie tu wysprzątała”.

„Mhm” – porucznik kiwa głową. „Zdecydowanie pamiętała o priorytetach, gdy się pakowała”.

„Bystra laska” – chłopak kiwa głową. „Cuno też nigdy nic nie zostawia. Cuno jest zawodowiec”.

Gadasz teraz do własnego odbicia w drzwiach szafki... Nie jest z tobą dobrze.

[Zamknij szafkę].

„Miałem nadzieję, że będzie tu ten prezent”.

„Oczywiście” – kiwa głową. „Jak to właściwie działa?”

„Jak to działa?”

„Amfetamina – czy dzięki niej stajesz się lepszym detektywem?”

W jego doborze słów nie daje się wyczuć politowania, raczej ciekawość.

Bądź szczery. On cię nie przesłuchuje, po prostu chce wiedzieć. Spytaj, czy sam kiedyś chciał spróbować.

„Szczerze mówiąc, to dzięki niej jestem takim detektywem, jakiego widzisz. Myślałeś, żeby też spróbować?”

„Może powinienem?” – wydaje z siebie pomruk w zamyśleniu, pocierając ramię...

Nie jest w tym nieszczery. Faktycznie to rozważa.

Musiał oberwać sporo mocniej, niż się przyznaje.

„Czy... rozszerzone źrenice, szczękościsk i nadmierna potliwość... Czy po jakimś czasie nie staje się to wszystko dokuczliwe?”

„Wiem, że to nie przystoi, ale jeśli nie będę dobrze wykonywał tej pracy, stanę się nikim. To cena, jaką płacę”.

„Racja. Przemyślę to” – stwierdza, sprawiając wrażenie zadowolonego twoją odpowiedzią. „Idziemy?”

„Wyglądanie jak zwierzę w okresie godowym to poważna wada, tak”.

„Tak myślałem” – stwierdza, sprawiając wrażenie zadowolonego odpowiedzią. „Idziemy?”

„Nie no, zgrzytanie i pocenie się są najlepsze. To znak, że lek działa”.

„Racja. Dziękuję za tę informację” – odpowiada, sprawiając wrażenie zadowolonego. „Idziemy?”

„Jestem zbyt naćpany pyrholidonem, żeby zauważyć. Zanim spytasz – używa się go do leczenia choroby popromiennej”.

„Tak, ale... Czy wiesz, że nie masz choroby popromiennej?”

„Tak, jak tak teraz myślę, to brzmi to niebezpiecznie”.

„Wszystko ma swoją cenę...” – odpowiada, wyglądając przez okno.

„Daje mi wielkie wizje. Otwiera okno do sedna rzeczy”.

„Jasne” – stwierdza, sprawiając wrażenie zadowolonego twoją odpowiedzią. „To rzeczywiście może być przydatne”.

„Nie ma wpływu na moją skuteczność. Biorę ją po prostu, żeby się lepiej poczuć”.

„Hmm” – wydaje z siebie pomruk w zamyśleniu. „Tak myślałem. Idziemy?”

A więc... pan porucznik szukał czegoś, co da mu kopa, hm?

„Daje mi kopa. Na krótką metę”.

„Hmm” – wydaje z siebie pomruk w zamyśleniu. „Tak właśnie myślałem. Idziemy?”

„Narkomania to choroba, poruczniku”.

„Możliwe, ale ja pytałem, czy dzięki temu lepiej pracujesz”.

„O czym ty mówisz? Nie biorę amfetaminy, nie bądź niedorzeczny!”

„Byłem po prostu ciekawy. Chodźmy już stąd”.

„Lepszym? Nie. Staję się gorszy”.

„Hmm” – wydaje z siebie pomruk w zamyśleniu. „Tak myślałem. Idziemy?”

Nic nie mów.

Porucznik nie drąży tematu. Zamiast tego wygląda przez okno łazienki.

„Zawsze miałem cię bardziej za pijaka niż kogoś nadużywającego narkotyków” – oznajmia, jakby to było coś oczywistego. „Nieważne”.

„Nie, świnio...” – chłopak rozgląda się jak młody wilk. „To by było za łatwe. Szukamy dalej”.

Szafka na leki pełna jest farmaceutyków. Jest w niej też stara szczoteczka do zębów i...

Spójrz na leki.

Półki pokryte są farmaceutykami. Blistr na blistrze, buteleczka przy buteleczce: kwas acetylosalicylowy, APAP, krople do oczu, środki przeciwzakrzepowe...

Przeszukaj buteleczki.

Kiedy przeszukujesz szafkę, buteleczki grzechoczą niczym kości: paracetamol, histaperidol, coś w obcym języku, którego nie umiesz odczytać... Za nimi stoi spray do nosa o dziwacznym kształcie. Na etykiecie widnieje napis „NACRA”.

NACRA? Służy do leczenia po przedawkowaniu opiatów. Zawsze warto mieć ją przy sobie.

Zachowaj to dla siebie.

Porucznik zerka na rzędy buteleczek z tabletkami, a później na drzwi.

Można powiedzieć, że stoi na straży.

(Szepnij). „NACRA, antagonista opioidowy”.

„Interesujące. Tego używa się w przypadku przedawkowania diamorfiny...” – porucznik kiwa głową, a później spogląda na drzwi.

(Szepnij). „Co to jest NACRA?”

„Antagonista receptorów opioidowych. Podawany w przypadku przedawkowania diamorfiny”.