Rozmowa · Dramaturgia

O raju, ktoś tu jest trochę... nudny?

Nie, wcale nie jest. Wynocha mi! [Zakończ myśl].

Co?

Tak, mój standardowy miłościwy panie. Ktoś tu wpadł na szereg wariackich pomysłów i stwierdził, że wybierze najnudniejszy. „Poproszę ten zwykły. Brązowy”.

Czyli że co? Czepiasz się, że jestem za mało szurnięty? To akurat NAJMNIEJSZE z moich zmartwień.

Nie musisz się tak denerwować. Ta najzwyklejszość, brązowość i jednolitość mają swój urok. Bardzo typowy urok.

Lubię brąz.

No oczywiście. I może jeszcze do tego czarne buty albo śnieżnobiała koszula. Ogłośmy to oficjalnie: glinotypem mojego pana jest „zwykły glina”. Opowiem o tym wszystkim. Wyślę telefaks.

Chwila, chwila. To teraz będzie mój glinotyp?

Tak, typ gliny, jakim jesteś, szanowny panie. Potraktuj to jako kastę, może nawet klasę. Naród Zwykłych Funkcjonariuszy, do którego należysz. Oczywiście wiążą się z tym różne standardowe korzyści.

Tak, wiesz co, nie musisz. Wstrzymaj się na razie z tym obwieszczeniem. (Nie wchodź w to).

Świetnie, świetnie. Oczywiście. Takie zdecydowane ogłoszenie się jakimś typem wydaje się nieco zbyt... interesujące, nieprawdaż? Nie będę cię już więcej kłopotać.

A czemu nie? Wysyłaj ten telefaks. Nie wstydzę się tego. (Wejdź w to).

No, to załatwione. Nie wyślę, rzecz jasna, żadnych prawdziwych komunikatów. To by było zbyt dramatyczne.

Lubię standardy.

No oczywiście. I może jeszcze do tego jakiś regulamin i najzwyklejszy pistolet? Ogłośmy to oficjalnie: glinotypem mojego pana jest „zwykły glina”. Opowiem o tym wszystkim. Wyślę telefaks.

„Kim. Czy ja jestem nudny?”

„Ty?” – spogląda na ciebie. „Nie przejmowałbym się tym”.

Widzisz? Jesteś tak typowy i czarnobrązowy, że nie chce nawet o tym z tobą rozmawiać.

Słuchaj no, ja tylko wykonuję swoją pracę. Nie potrzebuję ekstrawagancji.

No oczywiście. Nie oszukujmy się: glinotypem mojego pana jest „zwykły glina”. Opowiem o tym wszystkim. Wyślę telefaks.