Rozmowa · Komputer główny

Klawiatura maszyny nadal jest podświetlona, ujawniając zielonkawe przyciski ODTWÓRZ i DRUKUJ.

Przeczytaj wydruk.

Pierwszy wpis nieznanego autora, z 4 lutego 51 roku, jest krótki i zwięzły:

„Dotarłam do kościoła. Drzwi były zabite deskami, więc oderwałam je łomem. Budynek jest chyba opuszczony. Nie wygląda na to, żeby coś było nie tak, ale lepiej rozpytam w okolicy. I muszę ogarnąć, jak podpiąć tu prąd”.

Porucznik podchodzi bliżej i czyta wydruk, zaglądając ci przez ramię. W chwili, gdy docierasz do końca tekstu, on również odrywa od niego wzrok i mamrocze:

„Czwarty lutego? To ponad miesiąc temu... Ten, kto zainstalował te urządzenia, przebywał tu od dłuższego czasu”.

Zostaw wydruk.

Klawiatura maszyny nadal jest podświetlona, ujawniając zielonkawe przyciski ODTWÓRZ i DRUKUJ.

„Myślisz, że ten dziennik może mieć związek ze śledztwem?”

„Z naszym śledztwem? Nie, nie sądzę. To musi być dzieło jakiegoś miejscowego...” – błądzi wzrokiem po otaczających go maszynach – „...ekscentryka”.

Przeczytaj drugi wpis.

„6 LUT 51: Porozmawiałam sobie z miejscowymi rybakami. Powiedzieli, że nie powinnam się zbliżać do tego miejsca, że kościół jest straszny i pełny narkotyków. Rzeczywiście trochę tu upiornie. Wciąż nie wiem, jak włączyć tu prąd”.

Proszę – nawet jedno ze straszydeł mówi, że to niepokojące miejsce.

Pełny narkotyków? To się wydaje całkiem ciekawe.

Proszę bardzo. Pełny narkotyków. Tak, jak mówił Andre.

Przeczytaj trzeci wpis.

„7 LUT 51: W końcu mam tu prąd! Następny punkt programu: nowa antena. Może serii ESKER? Coś zaawansowanego”.

Przeczytaj czwarty wpis.

„8 LUT 51: Antena kupiona. Miałam trochę kłopotów z jej montażem, poprosiłam Sima o pomoc. Podobno pozostali wrócili do tworzenia sztuki (czyli picia gdzieś za miastem). Sulisław znowu rozkręcił zespół rockowy, a Lexie widziano, jak prosi nieznajomych o pieniądze...”

Znowu ci artyści! Nękają obywateli, kradną odznaki, zajmują przestrzeń publiczną tymi swoimi „instalacjami”, jak ta tutaj...

„Ale artyści są przynajmniej ogarnięci – mają kwalifikacje i mogą pracować gdziekolwiek, przy projektowaniu grafiki czy reklamach. Programiści też sobie radzą, w końcu to programiści. Ale scenarzyści... Ci to mają przejebane”.

„Muszę się tylko dowiedzieć, co spowodowało utratę danych, i mieć to już z głowy. Ale nie rozumiem, jakim cudem kopia została skasowana, skoro nie była nawet podłączona. Wiem, wiem – wszyscy twierdzą, że to niemożliwe i że na pewno kłamię. Jestem tu, żeby to naprawić”.

Chodzi jej pewnie o dawnych kolegów z Fortecy Katastrof. Wszyscy wydają się być ludźmi od gier radiowych.

Przeczytaj piąty wpis.

„12 LUT 51: Przyniosłam trochę żarcia ze sklepu. Podobno w porcie wybuchł strajk. Ani trochę mnie nie cieszy ponowne spotkanie z ludźmi z Martinaise. W kościele już wszystko przygotowane, jutro o 8 rano zaczynam pracę”.

„Strajk...” – drapie się po brodzie. „Jesteśmy coraz bliżej daty morderstwa”.

„Czytajmy dalej, zaczyna mnie to interesować – chcę wiedzieć, co to za anomalia radiowa, przez którą ta osoba tu trafiła”.

Przeczytaj szósty wpis.

„25 LUT 51: Od jakiegoś czasu wysyłam dane do Lintela, próbując odtworzyć proces tamtej ich utraty, ale na próżno. Przez to rozczarowanie nie miałam się nawet ochoty logować. Odkryłam za to ciekawą dźwiękoprzestrzenną anomalię na tyłach kościoła. Nazwałam ją przełykiem (bo połyka dźwięk). Muszę zdobyć kilka mikrofonów”.

„Czy ona pisze o...?” – porucznik spogląda w swoje prawo na ciszę.

Przeczytaj siódmy wpis.

„28 LUT 51: Tak, pierwsze nagrania potwierdzają istnienie przełyku i że mi nie odbija. To kolumna ciszy o średnicy około trzech metrów. Wygląda na to, że im jestem wyżej, tym mniej się nagrywa. To może być zbieg okoliczności. Albo ma to jakiś związek z utratą danych, która mnie tu przywiodła”.

„Kolumna ciszy! Czyli pisze o ciszy... Czyżby sugerowała, że to coś więcej niż tylko architektoniczna ciekawostka?”

Przeczytaj ósmy wpis.

„MARZEC 51: Jacyś młodzi discoludzie pojawili się koło kościoła. Próbowałam nagrywać ciszę, żeby znaleźć jej epicentrum, ale okazuje się, że rejestruję też przyszłość muzyki dance – jeden utwór neo-disco bez przerwy i w kółko...”

„Szczęśliwie jest na tyle monotonny, że zdołałam opracować algorytm, który go wycina. Ostatnio weszła tu dziewczyna od nich. Zanim się jeszcze zdążyłam przywitać, przestraszyła się i uciekła. I dobrze. Nie chcę, żeby mi tu ktoś przeszkadzał w pracy”.

Ta discoprzybyszka to jak nic Acele.

„Opisuje pewnie Acele”.

„Dziewczynę na lodzie? Tak, to brzmi jak ona”.

Przeczytaj dziewiąty wpis.

„MARZEC 51: Połączyła się ze mną stacja powtórzeniowa. Ktoś próbował uzyskać dostęp do radiokomputera w naszym starym biurze w Martinaise. Nic na to nie poradzę – ta księgarka wciąż mnie nie chce wpuścić do budynku. Że niby jestem związana z jakąś klątwą. Jakie to martyneskie z jej strony”.

Przeczytaj dziesiąty wpis.

„MARZEC 51: 2 metry nowego kabla AUX, makaron, krakersy, napoje energetyczne Ping-Ping, woda, PASTA DO ZĘBÓW, guma do żucia, puszka ze sprężonym powietrzem...”

Lekturę przerywa ci odgłos otwierających się drzwi kościoła.

Dziwna kobieta rusza prosto do radiokomputera.

„Widzę, że znowu włamujesz mi się do radiokomputera” – spogląda na ciebie gniewnie, wciskając na kilka sekund przycisk WYŁ. Maszyna resetuje się.

Owszem, faktycznie się włamałeś. Ale nie do jej radiokomputera. Jesteś mistrzem łamania obwodów.

„Przepraszam za to wtargnięcie. Jesteśmy funkcjonariuszami MOR-u”.

„Zapewniam, że jestem mistrzem łamania obwodów. Nie włamuję się do twojego komputera. Używam go, aby zdobyć dostęp do wojskowych łącz bazodanowych Koalicji”.

„Nie istnieją wojskowe łącza bazodanowe Koalicji” – mówi, ledwo odrywając wzrok od klawiatury. „A nawet gdyby istniały, dostęp do nich z sieci cywilnej nie byłby możliwy”.

„Otóż byłby. Jestem cybernetycznym bogiem. Wykorzystuję sieć do przejęcia Okrętu Wojennego Koalicji Łucznik. Wykorzystam jego działa przeciw jego panom”.

„To bzdura. Jesteś tylko funkcjonariuszem policji” – niemal nie odrywa wzroku od klawiatury. Słyszysz, jak maszyna ożywa ponownie.

„A teraz proszę, zrób mi tu miejsce. Potrzebuję dwóch sekund, żeby się upewnić, czy nic nie zniszczyłeś”.

„Powinniśmy z nią porozmawiać” – szepcze porucznik. „Gdy skończy ponowne uruchamianie maszyny”.

„No dobrze. Tak naprawdę szukam podejrzanego w ramach sprawy o morderstwo. Pomyślałem, że może ukrywa się tutaj. Jestem z MOR-u”.

„Nikt się tu nie ukrywa” – niemal nie odrywa wzroku od klawiatury. Słyszysz, jak maszyna ożywa ponownie.

„Jestem tu tylko ja i mój komputer. Już od wielu tygodni. A teraz proszę, zrób mi tu miejsce. Potrzebuję dwóch sekund, żeby się upewnić, czy nic nie zniszczyłeś”.

„Masz rację, jestem tylko policjantem pijaczkiem. Nie umiem zrobić nic ciekawego z radiokomputerami”.

„Nikt cię nie prosił, żebyś robił cokolwiek ciekawego z moim radiokomputerem” – niemal nie odrywa wzroku od klawiatury. Słyszysz, jak maszyna ożywa ponownie.

„Zajmuję się tu poboczną sprawą – reprezentuję pewnych organizatorów placówki muzycznej. Jestem z MOR-u”.