Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

Słyszysz szelest nylonowej kurtki skrępowanego porucznika.

To zbyt makabryczne. Czemu nie mam żadnych dobrych pomysłów?

„Będąc bogatszym o tę wiedzę – zamierza pan zatrzymać to imię?”

Zapada chwila milczenia, po czym pyta cię: „Zatrzyma pan to imię?”

Nic nie mów. To głupie. Głupia myśl.

Nic nie mów? Zapadła przez to cisza. Ona patrzy na morze. Słyszysz swój własny oddech.

„Już drugi raz to pani robi! Jest pani jakąś morską wiedźmą?”

„Ja? Nie, nie, nie” – śmieje się. „Po prostu dorastałam nad morzem. Wiem, w którą stronę wieje wiatr, i takie tam”.

„Wiedziałam, że się rozpogodzi, gdy tu przyjdziemy – w przeciwnym razie ten spacer nie byłby taki przyjemny, prawda?”

„Zaraz... pani to właśnie zrobiła?”

Gdy odwraca się i spogląda na odbicie słońca w falach i drapaczach chmur wznoszących się po drugiej stronie zatoki, nie możesz oprzeć się pokusie, by podążyć za jej przykładem.

„Próbuję tylko być odpowiedzialnym dorosłym”.

„Więc z tym mamy tu do czynienia? Z odpowiedzialnością?” – pyta, wzruszając ramionami. „No cóż... Możliwe. Może doświadczy pan olśnienia i rozgryzie sprawę, nad którą pan pracuje”.

„Jeśli chodzi o śledztwo, to muszę zestroić się z wybrzeżem”.

„I jego mieszkańcami?” – pyta, wybuchając śmiechem. „W takim razie cieszę się, że mogę pomóc”.

Śmieje się gardłowo i ciepło, w rytmie lśniących słonecznym blaskiem fal i krzyku mew.

„Jestem trzeźwy już od ponad doby”.

„Widziałam już wiele takich pierwszych dni. Ale mimo wszystko gratuluję...” – stwierdza, kiwając w twoim kierunku głową, a w jej oczach pojawia się figlarny błysk.

Zachowaj to dla siebie. To dopiero początek.

Kiwa w twoim kierunku głową, a w jej oczach pojawia się figlarny błysk.

„Tak. Wywiera to na mnie dobry wpływ”.

Wybucha śmiechem. „Nie zapędzajmy się”.

„Pewnie nie, ale co za różnica? Jaki jest następny krok?”

„Odstawienie butelki? Religijne przebudzenie?” – pyta z poważnym wyrazem twarzy, po czym uśmiecha się ciepło. „Do diabła z tym. Nie zamierzam pouczać pana w kwestii pańskiego picia – nie tutaj”.

„To typowe dla gwiazd rocka. Opieszałość”.

„Tak, jest pan najbardziej gwiazdorski z nich wszystkich” – stwierdza z udawaną powagą, po czym wybucha śmiechem, odwracając twarz ku odbijającemu się w falach słońcu.

Śmieje się gardłowo i ciepło, w rytmie fal i krzyku mew.

„Prawdę mówiąc, jestem całkiem niezły w planowaniu”.

„Tak, funkcjonariusz powinien być w tym dobry. Tyle biegania musi wymagać mnóstwa planowania...” – stwierdza i śmieje się, odwracając twarz ku słońcu odbijającemu się w falach.

Śmieje się gardłowo i ciepło, w rytmie fal i krzyku mew.

„Przepraszam, że musiała pani czekać”.

„Nic się nie stało. Przy moich trzech potworach nie mam zbyt wielu okazji, by pobyć sama ze sobą...”

Ma na myśli swoje dzieci.

„Przepraszam, że przeprosiłem...”

Kręci głową, śmiejąc się. „Pan jest... jak to się mówi? Godny pożałowania, prawda?”

Śmieje się gardłowo i ciepło, w rytmie fal i krzyku mew.

„Jeśli wolałaby pani, żebym sobie poszedł...”

„Niech pan nie wygaduje głupot” – śmieje się, a w jej oczach pojawia się figlarny błysk. „Powinien pan wiedzieć, że nie spędzam swojego czasu z kimś wyłącznie z poczucia obowiązku”.

„Ja chyba zbyt wiele czasu spędzam w samotności...”

„Tak, sądząc po pańskim wyglądzie, to prawda. Ale teraz jesteśmy tu razem” – kiwa w twoim kierunku głową, a w jej oczach pojawia się figlarny błysk.

„Może to była pomyłka... Wszystko wydaje się jakieś nie takie. Powinienem chyba pójść”. [Odejdź].

„Tak” – kiwa głową. „Lepiej wrócę do domu i dzieci”.

„Przyszedł pan. Jest późno i pada śnieg. Śnieg jest...” – wystawia ręce i łapie jeden z płatków. „No cóż, to jest raczej śnieg z deszczem”.

„Przyszedł pan. Jest późno i słońce chyli się ku zachodowi. Wkrótce zapadnie zmrok. Jeśli zostaniemy tu wystarczająco długo, dołączy do nas procesja pijaków i nastolatków”.

„Przyszedł pan. Mamy południe, a deszcz jest...” – wystawia ręce na deszcz – „...lodowato zimny jak zawsze. I zdaje się, że pijacy i nastolatki jeszcze się nie pojawili”.

„Przyszedł pan. Jest południe, a śnieg...” – łapie w dłoń jeden z płatków. „No cóż, to jest raczej śnieg z deszczem. Przynajmniej pijacy i nastolatki jeszcze do nas nie dołączyli”.

„Przyszedł pan” – rozgląda się wokoło. „Jestem odrobinę zaskoczona, że nie mamy towarzystwa. Jest słoneczne południe – spodziewałam się, że będzie tu więcej pijaków i nastolatków. I pijanych nastolatków”.

„Przyszedł pan. Słońce wstało, a deszcz jest...” – wystawia ręce na deszcz – „...zimny. Lodowato zimny. Nie przeszkadza mi to. Przynajmniej dzięki niemu pijacy i nastolatki trzymają się z daleka”.

„Przyszedł pan. Słońce wstało i pada gęsty śnieg...” – łapie jeden z płatków. „Właściwie to deszcz ze śniegiem. Ale przynajmniej dzięki niemu pijacy i nastolatki trzymają się z daleka”.

„Jest pan. Mamy wczesny ranek, słońce już wstało” – robi głęboki wdech świeżego powietrza. „I ani jednego pijaka czy nastolatka w zasięgu wzroku. Jestem zaskoczona”.