Rozmowa · Ściana z mapą

Do ukrytej w zagłębieniu tablicy przyczepiono kilka map. Są przytrzymywane przez niewielkie pinezki. Tablica jest w jednym rogu poluzowana.

Mapy wyglądają na stare i wyblakłe. Twoją uwagę zwracają plany Insulinde, Revacholu i Martinaise.

Porucznik wskazuje ją skinieniem głowy i mówi: „Mapa Martinaise. Chyba się nada?”

„Chcę kupić tę mapę Martinaise”.

Kiwa głową. „Zawsze dobrze orientować się w swoim otoczeniu”.

Zdobyłeś przedmiot, z którym można wejść w interakcję. Przyjrzyj mu się uważniej, przechodząc do zakładki INTERAKCJI w twoim EKWIPUNKU.

Spójrz na mapę Revacholu.

Północny brzeg zielonej wyspy roztrzaskany jest przez rzeczną deltę. To rzeka Esperance. Niezliczone mosty spinają fragmenty lądu z powrotem w całość – miejskie dzielnice łączą się nimi z rzecznymi wyspami. La Delta – głosi wielkie, sztuczne serce pośrodku. Tętni ono życiem i placami budów.

Na wschodzie roztaczają się wzgórza: Le Jardin, Stella Maris, przedmieścia Saint-Batiste połknięte przez megamiasto. Wydają ci się bogate. To Wschodni Revachol.

A na zachód od rzeki?

Couron. Miejsce do życia. Całkiem niezłe. Potem jest Jamrock. I tu już jest źle. Ludzie nie powinni tu mieszkać, lecz mieszkają. Dalej jest znacznie większy Faubourg – tam jest prawie równie źle. A jeszcze dalej – Węglowe Miasto. Tam jest najgorzej.

A Martinaise?

Jest tak małe, że nie widać go nawet na tej mapie. Choć nie... poczekaj. Jest! Na północy Jamrock, pasek wybrzeża obok Portu Przemysłowego Większego Revacholu. Wygląda absolutnie okropnie. Szczerze? Nieomal jak Węglowe Miasto.

Nie. Węglowe Miasto jest gorsze. Jak spopielona kończyna. Deszcz pada tam na śliskie, czarne ulice. Jest też jeszcze Wypalony Kwartał w samym sercu Jamrock... Czy w tej księgarni jest zimno, czy ci się tylko wydaje?

Nie. To miejsce, w którym warto być. To wszystko, co masz, a więc nadal coś. Ulice i sodowe światła. Niebo, świat. Nadal jesteś żywy.

Czujesz, że jesteś zaraz na zachód od Węglowego Miasta. Gdzieś blisko niego, w północnej części Jamrock.

Spójrz na mapę Insulinde.

Na tej dużej mapie widoczne są archipelagi – konstelacje małych kropek na jasnoniebieskiej pustce Oceanu Insulindyjskiego. Największa z nich, na północnym wschodzie, to „Le Caillou” (i tu właśnie jesteś). Inna, daleko na południowym zachodzie, to „Wyspy Semeńskie (Ile du Fantôme)”.

Co jeszcze?

Ozonne, Laurentide, Face-a-la-Mer, archipelagi, Wyspy Północnych Arkadów... Wszystko to ledwie plamki na bezmiarze oceanu. Na brzegach map barwy ustępują rozmytym, przerywanym, czarno-białym liniom.

Dezintegracja w matematykę.

Na północnym wschodzie, a dokładniej na północnym brzegu Caillou, stoi mikroskopijny pyłek, jak drobinka kurzu. W księgarni. To ty.

Promieniście wokół ciebie roztacza się Monarchia Revacholu o promieniu 80 kilometrów. Klejnot koronny tej isoli byłby jednak na tej mapie ledwo widoczny.

Spójrz na brzegi.

Ocean rozsypuje się w plątaninę cosinusów i azymutów, z których wszystkie wiodą ku szarotowej nicości. Mundi to azymut północny, Graad zaś – południowy. Wschodnim jest Samara, a zachodnim Seol. Zwą się one isolami.

Połączenia z innymi światami. Pozainsulindiańskimi, nieznanymi tobie. Wiesz tylko tyle, że nigdy tam nie byłeś.

Na tych maleńkich kropkach mieszka 850 milionów ludzi. Oceaniczny świat kultury i handlu rozerwany przez historię.

Nie masz pojęcia, czym one są – odległymi gwiazdami? Bóstwami? Spoglądanie na nie sprawia jednak, że czujesz się nieomal, jakbyś nie istniał. Czymkolwiek są te isole, w porównaniu z tobą są niemierzalnie wręcz olbrzymie. I bardzo, bardzo odległe.

Może to faktycznie bóstwa. Odległości i zewnętrznego pyłu.

Zmruż najpierw oczy. Czy na wyspach widać miasta?

Widać. Na Caillou – Revachol, pojedynczą czarną gwiazdę. Na Ozonne – Fond de l'Air i Virmandeux. Na archipelagach – Croyant-Morain i Villiers. Na Semenine – Olduvai. Na Laurentide wreszcie – Deorę Siedmiu Mórz...

Małe, zaginione perełki światła. Maleńkie ogniska w mroku.

Na tych małych kropkach mieszka 850 milionów ludzi. Oceaniczny świat kultury i handlu rozerwany przez historię.

Spójrz na mapę Martinaise.

To nie jest tak naprawdę mapa, a raczej turystyczna dekoracja – pocztówka z widocznymi na niej budynkami narysowanymi w rzucie izometrycznym. W prawym górnym rogu widzisz datę: 48 rok.

Widać jednak dużo szczegółów. Może się przydać przy rozglądaniu się po okolicy. Widzisz nierówne ściany portu przemysłowego, a nawet Whirling-in-Rags...

[Odejdź].

„Przepraszam, czy mógłbym kupić te mapy?”

„Przykro mi, panie władzo, dostępna jest tylko mapa Martinaise. Pozostałe dwie nie są już na sprzedaż... a poza tym, raczej nie byłoby pana na nie stać”.

„Są bardzo cenne, choć może na to nie wyglądają. Za to mapa Martinaise kosztuje tylko 90 centów”.

„Czemu ta martyneska jest taka tania?”

„Ten staroć? To nieaktualna mapa atrakcji turystycznej, która nigdy nie doczekała się realizacji...”

„Powstała jakieś cztery czy pięć lat temu, gdy jacyś projektanci próbowali odnowić trochę to miejsce. Odrestaurowali posąg z koniem, zamontowali te lornetki na monety i zaprojektowali nowe uliczne lampy”.

Okolica nie wygląda raczej na popularny lep na turystów, nieprawdaż?

„A co się stało?”

„Nie zaszli zbyt daleko... z jakiegoś powodu. Wielka szkoda, że projekt nie wypalił. Byłoby miło, gdyby ktoś odbudował Martinaise. Te ruiny nie sprzyjają biznesowi”.

„Chyba nie docenia pani mojej zamożności, ale dobrze, w porządku”.

„Tak, tak... Kupuje pan czy nie?”

„Chcę kupić tę mapę Martinaise”.

„Panie władzo, proszę o tym zapomnieć. Za pańską dzielną walkę z tymi bandytami może ją pan wziąć za darmo”.

Po prostu ją ukradnij.

Zerkasz na księgarkę, czekając, aż się czymś zajmie. Kiedy nie patrzy, zręcznie zrywasz mapę z tablicy i wsuwasz ją sobie do kieszeni.

Jesteś teraz dumnym posiadaczem mapy Martinaise, która, szczerze mówiąc, nie kosztowała nawet tak wiele.

Powoli przesuwasz dłoń ku przyczepionej do tablicy mapie. Zanim jednak jej dosięgasz, słyszysz głos:

Porucznik kasła głośno, po czym szepcze: „Nie radzę. Okradanie właścicieli małych firm jest wbrew zasadom MOR-u”.

„Proszę nie dotykać towaru. Te stare mapy są... reliktami przeszłości”.

Martinaise!

Mogłaby przydać się do określenia, skąd padł strzał.