Rozmowa · Cunoesse

Dziewczyna cię ignoruje. Zupełnie, jakbyś dla niej nie istniał.

„Znowu próbujesz mnie podejść? Próbujesz mnie zgasić? Zjeżdżaj, świnio!”

„Próbujesz się do mnie podkraść?” – szepcze. „Poderżnąć mi gardło? We śnie?”

Ewidentnie nie lubi, jak ktoś stoi jej za plecami.

Błąd logiczny! Ona w tej chwili nie śpi.

„Świnia przyszła, żeby mnie sprzątnąć?” – jej głos staje się niemal niesłyszalny: „Próbujesz mnie zgasić?”

Jeśli już, to boisz się, że to ona kiedyś załatwi ciebie...

„Nie, co ty w ogóle opowiadasz?”

„No to po co się tak do mnie skradasz? Nie radzę mnie straszyć, świnio. To nie jest dobry pomysł – ani trochę”.

„Czy ty w tej chwili śpisz?”

„Nie pogrywaj ze mną, świnio... Myślisz, że taki jesteś sprytny...” – syczy.

„Przepraszam, że się do ciebie podkradłem”. [Odejdź].

„Fägäri....” – szepcze, gdy powoli odchodzisz. „Zobacz, jaki ma zadek...”

„Prędzej umrę, niż zakwiczę, świnio” – ukrywa się za płotem.

„Dziecko, odbądź ze mną rozmowę”.

„Morderstwa dali mi sprawę, dali sprawę...” – niemal znika za płotem. Widać tylko koniuszek jej czapki.

„Co ty używasz za dziwnych słów, dziewczyno?”

„Przybywam z lasów, kyttä vittu... Nie chcesz pójść tam ze mną... Nie chcesz zobaczyć tego, co widziałam”.

„Nie traumatyzuj jej. Spierdalaj stąd!”

[Odejdź].

„Posłuchaj, dziecko. Smród jest tak potworny, że się porzygałem, i tak się zastanawiam...”

„Nie zbliżaj się do mnie, świnio – nie chcesz się dowiedzieć, co się stanie, jak przyciśniesz mnie do ściany”.

„Hej, dzieciaku!”

„A to co za... pieprzenie o dzieciach? Próbuje mieszać ci we łbie...” – przykłada palec do swojej skroni. „Prędzej umrę niż zakwiczę!”

„Odpierdol się od niej! Jak masz coś do powiedzenia, to mi to powiedz!”

A więc to dziewczyna. Ciekawe...

„Ty tam, za płotem!”

„Lepiej ze mną nie pogrywaj – mam krew na rękach” – opuszcza czapkę jeszcze niżej. „Nie ma mnie tu, świnio. Nie widzisz tego”.

Wciąż widzisz za płotem jej czapkę.

„Cuno, świnia się do mnie zbliża” – syczy. „Chyba chce mnie zgasić”.

[Odejdź].

Podejdź o krok.

„Chyba muszę się zmywać, Cuno. Świnia chce mnie zgarnąć”.

Nie żartuje. To prawdziwy strach.

„Chcę ci tylko zadać kilka pytań”. (Podejdź o kolejny krok).

„Odchodzę na bardzo, bardzo długo, Cuno. Odchodzę na całe życie!”

„Co się tutaj wyrabia? Co ty, kurwa, kombinujesz, świnio?”

„Nie mogę uwierzyć, że spudłowałeś... Byliśmy tak blisko, ty i ja... Pierdolone kiełbasiane palce! Nie widzisz, że jestem teraz NIEŚMIERTELNA?!”

„Nigdy się nie wydostanę” – dotyka swojej twarzy, a później reszty ciała. „Dostałam tu dożywocie. Odsiadkę z wami, świnie! Pieprzone spocone świnie. Pieprzone rybołapy”.

„Co masz na myśli? Jakie rybołapy?”

„Jebany näkki...”

„Chodź. Musimy już iść” – porucznik kładzie dłoń na twoim ramieniu.

„Dobra, dobra... Niech będzie. Skończyliśmy rozmowę”. [Odejdź].

„Nie, Kim! Chcę się dowiedzieć czegoś o näkki!”

„Merrow...”

„Co znaczy näkki?”

„Merrow...”

„Dobra, dobra... Skończyliśmy rozmowę”. [Odejdź].

„Nie mogę uwierzyć, że nie strzeliłeś. Pieprzony tchórz... Wymachuje spluwą jak pajac. Następnym razem jak tym we mnie wycelujesz, to lepiej, żebyś strzelił”.

Wciąż jest tutaj – a to dlatego, że jesteś tchórzem i jej nie zastrzeliłeś. Jej pogarda jest tak silna, że aż gęsta. Można by ją ciąć nożem.

Ten dzieciak jest o wiele, wiele gorszy od tamtego.

Jej knykcie pobielały od zaciskania tego płotu. Stoi tutaj od wielu dni, kipiąc ze złości.

Bryza pogwizduje cicho na ogrodzeniu. „Świnia rozwalił zagrodę. Spierdalaj, zanim wszystko zasrasz!”

„Czy to ty? Jesteś Dzieckiem Wielkiego Morza, które kazał mi znaleźć wiatr?”

„Świnia chce wiedzieć, kim jestem? Jestem największym PIERDOL SIĘ w twoim życiu – więc idź i pierdol się, świnko!”