Rozmowa · Cuno

„Cuno jest teraz świnią” – stwierdza i dłubie w zębach brudnym paznokciem.

„Chcę kupić spodnie FALN”.

Rozpina zamek swojej kurtki i wyciąga spodnie z plastikowej torby. „Trzymaj, świnio. Teraz jesteśmy FALN. Sportowe świnie. Postarajmy się nie zesrać”.

„Cuno, mam kilka pytań dotyczących Martinaise”.

„Wal” – odpowiada, kiwając głową. „Cuno się na tym gównie zna lepiej niż inni”.

„W zatoce jest, zdaje się, fort morski. Wiesz coś o nim?”

„Taa, świnio... Taa...” – drapie się po głowie. „To... fort morski. Do... Jest do obrony, świnio. Nie zanudzaj Cuno tym historycznym gównem”.

Na tym kończy się wiedza chłopaka.

„Byłeś tam kiedyś?”

„Taa, taa...” – odpowiada, kręcąc się nieswojo. „Jasne, że Cuno tam był, ale to było dawno temu i byłem ujebany. Nie wysiadałem wtedy z pociągu przez kilka jebanych dni. Cały chuj pamiętam”.

Z pociągu. Speed-pociągu. Amfetaminowego ekspresu.

„Dzięki, Cuno, ale dosyć już o Martinaise”.

„Nie ma za co, świnio” – kiwa głową. „Co teraz?”

„Czyj jest ten pomnik na rondzie?”

„To posąg Cuno” – odpowiada bez chwili wahania.

„Jestem niemal pewien, że to Filip III Marnotrawca, największy z filipskich królów Revacholu...”

„Skoro wiesz o tym historycznym gównie, to po kiego chuja pytasz Cuno?” – wzrusza ramionami. „Cuno jest teraz świnią. Ma ważne gówno na głowie. Świńskie gówno”

„Dobra. Spoko”.

Kiwa głową.

„Możesz mi powiedzieć coś o tej promenadzie z ruinami i targiem rybnym?”

„Fajna miejscówka. Dużo rzeczy do robienia”.

„Byłeś kiedyś w tym zniszczonym budynku?”

„Cuno był wszędzie, świnio”.

„Tak? Co tam jest?”

„Cuno nie będzie ci psuł zabawy” – odpowiada, puszczając ci coś przypominającego oko. „Sam się tam musisz wdrapać i sprawdzić”.

Kłamczuch. Nie ma odwagi, żeby się tam wspiąć.

Dzieciak mówi nieprawdę, szanowny panie. Po prostu nie wie.

„Na przykład?”

„No wiesz... Rozwalanie gówna, rzucanie gówna do morza, rzucanie gównem w okna, rzucanie gównem w mewy”.

„Czadowo”.

„Się wie, świnio!” – cieszy się z twojego potwierdzenia. „Cuno żyje na maksa. Każdego dnia żyje na mega obrotach. Cuno żyje tak chwilą”.

„Co jest z tym korkiem?”

„No jak to, co jest? To dobre gówno” – wydaje się zaskoczony. „Nawet byś nie uwierzył, jakie Cuno fanty zdobywa w tych ciężarówkach”.

„Co tam znajdujesz?”

„Świnio...” – jego usta rozciągają się w sprytnym uśmieszku. „Cuno rzucił już to gówno. Teraz Cuno jest świnią. Żyje świńskim życiem. To rozbójnickie gówno ma już za sobą”.

„Co sądzisz o strajku?”

„Ee...” – wygląda na zdezorientowanego. „No wiesz, świnio... To pojebane gówno. No i... Cuno nie ma czasu na takie duperele. Cuno ma przedsiębiorstwa do prowadzenia”.

Ewidentnie nigdy nie wyrobił sobie opinii na ten temat i nie zrobi tego ot tak teraz.

„To po czyjej jesteś stronie?”

„Po czyjej stronie jest Cuno?!” – pyta rozgniewanym tonem. „Kurwa, Cuno jest po stronie Cuno, świnio! To gówno jest poniżej Cuno. Nawet do mnie nie rozmawiaj o tych szczeniackich przepychankach. Nie kładź gówna do głowy Cuno”.

Kiedy tak stawiasz go w centrum uwagi, czuje się odsłonięty. Reaguje złością.

„Duperele. Rozumiem”.

Chłopak z widoczną ulgą kiwa głową.

„Co wiesz o wiosce na południowym wschodzie, po drugiej stronie kanału?”

„Cuno się tam czasem kręcił. To prawdziwe szambo. Same staruchy, jebane pijaki i trupy – poza...”

„Poza czym?”

„Poza niczym” – wzrusza ramionami. „Cuno ma to gówno już za sobą. Nie wtykaj w to nosa”.

Wiesz, kto nie jest stary, pijany ani martwy? Lilienne.

„Lubisz Lilienne, co?”

„C-co?!” – jego twarz robi się niemal tak czerwona jak jego włosy. „Pojebało cię, świnio?! Cuno ma wyjebane na tą kwokę. Co ci odbiło...?”

„Cholera jasne...” – wbija wzrok w ziemię i kręci głową. „Cuno nie może uwierzyć, że wymyślasz o nim takie gówno. To się musi skończyć”.

„To nic złego, ja też ją lubię”.

„A ja nie” – stwierdza chłopak, wskazując na siebie kciukiem. „Cuno nie ma czasu na to gówno. Cuno jest teraz świnią”.

Próbuje mówić spokojnie i rzeczowo, lecz głos lekko mu drży.

„Przepraszam, Cuno. Już przestaję”.

„Oby, świnio!” – oznajmia, celując w ciebie palcem wskazującym. „Jesteśmy teraz partnerami. Masz być profesjonalny, jak gadasz z Cuno”.

„Nikomu nie zdradzę twojej tajemnicy, Cuno”. (Puść mu oko).

„Jaki, kurwa, sekret?! Lepiej skończ z tym gównem!” – próbuje zapanować nad sobą. „Cuno jest świnią. Jesteśmy teraz partnerami. Masz być profesjonalny, jak gadasz z Cuno. Gadaj z sensem”.

„Co do Martinaise...”

„Taa?” – bierze się pod boki i czeka na twoje pytanie.