Rozmowa · Cuno

„Cuno się teraz przejmuje”.

„Naprawdę, Cuno?”

„Takiego chuja! Cuno dalej ma na to wyjebane”.

„Mam więcej speedu. Powtórzmy to”.

„Zająłem się tymi narkotykami”.

Spróbuj ponownie rozszyfrować jego zachowanie. Znajdź sposób, żeby nawiązać nić porozumienia.

„Cuno, ja... porzygałem się i nie mam jak zbadać ciała...”

„Taa, rzygłeś jak jebany wulkan!” – chłopak naśladuje odgłosy wymiotowania. „W chuj żałosne”.

„Masz szczęście, że nie wykitowałeś, p***le!”

„Może masz dla mnie jakąś radę? Ty ewidentnie nie masz żadnych problemów”.

„Taa, Cuno ma dla ciebie radę” – chłopak spogląda w swoje lewo, a później w prawo, po czym pochyla się w twoim kierunku.

„Ile ty masz lat...? Jakieś osiem dych, co nie? Może byś się przestał ośmieszać przed jebanymi dzieciakami”.

Hmm... Może byłbyś w stanie skompresować tę energię i stworzyć z niej jakiś scunoizowany nierzygacz?

Scunoizowany nierzygaczu, bój się!

Właśnie tak, zmień swoje słabości w konceptualne mocne strony. A teraz spróbuj jeszcze raz.

Eee... co?

Nie zadawaj pytań, po prostu na to idź. To zadziała, naprawdę!

Nie wydaje mi się.

Cyniczny jak zawsze. W takim razie mam radę: po prostu więcej nie rzygaj, dobra?

„E, zapomnij”.

„Cuno bardzo by chciał” – odpowiada ze smutkiem w głosie. „To było zjebane”.

„Pieprzcie się oboje!”

„Bo co? Na Cuno też się zrzygasz, świnio?”

„Mam więcej pytań co do miejsca zbrodni”.

„Mam pytanie o miejsce zbrodni – często się tutaj bawicie?”

„Szukam Dzieci Wielkiego Morza. Jesteś jednym z nich?”

„Cuno dużo może, świnio, ale nie ma żadnych jebanych gówniaków, tak?”

„To zapiszę sobie przy tobie »Nie«”.

„Zapisz se: PIEPRZ SIĘ, biurowa świnio”.

„A nie wiem. Ma?”

„Słyszałeś Cuna, świński ryju! ŻADNYCH JEBANYCH GÓWNIAKÓW!”

Spróbuj rozszyfrować zachowanie dzieciaka.

„Szukam Dzieci Wielkiego Morza. Morza komunizmu. Jesteś jednym z nich?”

„Cuno nie jest jebanym komunistą, wieprzaku. Cuno to pieprzony cunonista”.

Nowa forma rządów: Cunokracja. Nigdy nie zostaną wprowadzone poza tym podwórzem.

„Spierdalaj z tą swoją komuszą propagandą. W królestwie Cuno jest tylko cunoganda”.

„Cuno, pogadajmy jeszcze o twojej szopie”.

„Chcę kupić spodnie FALN”.

„Trzymaj, świnio. Teraz jesteśmy FALN. Sportowi kumple” – Cuno znowu rozpina zamek swojej kurtki i wyciąga spodnie z plastikowej torby.

„Cuno już widzi, jak szybujesz w powietrzu jak pieprzony orzeł” – patrzy na ciebie z dumą. „Świnia ma teraz u Cuno dług. Dług pieniężny”.

„Dług pieniężny” – to nic nie znaczy. Po prostu wypluwa z siebie słowa. Nie jesteś mu nic winien.

„Chcę jednak kupić te spodnie FALN”.

„Dobra, idę stąd”. [Odejdź].

„Uważaj, świnio. Świat to niebezpieczne miejsce. Ale Cuno ma na ciebie oko”.

„Co to ma niby znaczyć?”

Cuno zaczyna powtarzać gest „mam cię na oku” i odpowiada: „Kto wie?!”

„Cuno ma na to wyjebane”.

„Rozmawiałem z Mañaną na temat pancerza”.

„No i?” – pyta, unosząc brwi, by okazać agresywną obojętność.

Powinieneś mu podziękować.

„Kazał ci podziękować. I tak nie był zbyt chętny do szukania tego pancerza”.

„Ee... szlag... dobra. Cuno ma gest, tak” – wygląda na lekko zdezorientowanego.

„Cuno zagonił ten twój tłusty zad do roboty, aż się kurzyło!”

„Słuchaj, świnio...” – nagle jest bardzo poważny. „Cuno wysłał cię, żebyś postawił do pionu kilka osób. Cuno cię ograł. To się zdarza. Teraz ty i Cuno powinniście o tym zapomnieć i żyć dalej”.

Dobry pomysł.

„Tak. Żyjmy dalej”.

„Taa, to właśnie Cuno powiedział. Nie powtarzaj Cuno to, co Cuno powiedział” – wyrzuca ręce w powietrze. „Wypierdalaj z tym papugowaniem Cuno...”

„Po tym wszystkim lepiej, żebyś miał coś naprawdę ciekawego do powiedzenia, jak chcesz zawracać Cuno gitarę”.

„Taa! Naprawdę ciekawego”.

„A dobra tam, dzieciaku”.