Rozmowa · Cuno

„Tak jest, dzieciaki!” (Kiwnij z aprobatą głową). „Ale czy nie miałeś na myśli pustynnego kipta?”

„Uważaj, Cuno! Próbuje wleźć ci po palcu do dupy!”

„Cuno wie, o jakiego kipta mu chodzi. Cuno zna wszystkich kiptów. Ojciec Cuno jest ekspertem od kiptów, mówi »kipt« każdego dnia! Ze sto razy dziennie!”

„Ojciec Cuno ma wyjebane na wszystko” – przechwala się.

Poza kiptami.

„Spróbuj teraz wypełznąć z zadka Cuna!”

„Taa, czego, kurwa, chcesz? Ściągnąłeś już z drzewa ten swój worek do dymania”.

„To wszystko to takie powierzchowne, dzieciaki. Tajemnica rasy jest większa, niż bylibyście kiedykolwiek w stanie zrozumieć”.

„Co ty pieprzysz?” – wzrusza ramionami. „Mów do Cuno jak człowiek. Ściągnąłeś swój worek do dymania”.

„Wielki kipt sprowadził mu tego kipta do parteru, Cuno! Trzymaj się od niego z daleka!”

„Chciałbym tu być i móc to zobaczyć... No dobrze, mam kilka pytań”.

„Przestań używać słowa na k! To melodia przeszłości”.

„Nie będziesz mówił Cuno, jakich ma używać słów. Pieprzony kipt” – ostatnią sylabę wypowiada z wyjątkową radością.

„Hm. Wygląda na to, że w przyszłości tę melodię też grają”.

„Taa, kipt to fajne słowo. Mówią je fajni ludzie. Ojciec Cuno mówi kipt cały czas. W radiu tak mówią. Gliny mówią kipt. Nawet kipty mówią kipt. Cuno jest fajny. Cuno jest kipt”.

„Kipt-Cuno!”

„Gadaj, czego chcesz” – pstryka palcami. „Ściągnąłeś ten swój worek do dymania z drzewa, po chuj mi jeszcze zawracasz głowę?”

„A to co, muzeum słów? Chcesz siedzieć w muzeum, Cuno? Ze staruchami?”

„Jeb się! Cuno używa słowa kipt, kiedy chce. Ojciec Cuno mówi kipt cały czas. Kipt to fajne słowo”.

„Kipt, kipt, kiptujący kiptowaty kipt...” – trajkocze dziewczynka. „Kiptujący kipt, kipt, kipt, kipt...”

To jakby po drugiej stronie płotu odpalił się mały silniczek powtarzający w kółko słowo kipt.

„...kipt, kipt, kipt” – nagle milknie. „Dobra, wystarczy, C., Cunn ma interes do zrobienia”. Odwraca się w twoim kierunku z triumfem.

Jeśli chcesz to przerwać, to musisz działać zdecydowanie. To Cuno. Używaj cunowatych słów.

Nawiasem mówiąc, „kipt” to wyzwisko na tle rasowym.

„Chciałeś zabić dziewczynę Cuno... Co to miało być? Chcesz o tym pogadać?”

Szanowny panie, broń po prostu sama wystrzeliła!

„Ale ja jej nie próbowałem zastrzelić, po prostu w nią wycelowałem”.

„Co, suko?! Będzie mi tu teraz wciskał WYMÓWKI?”

„Mhm...” – ledwo zauważalnie kiwa głową.

Faktycznie wciskasz mi wymówki – myśli. Dlaczego, jak by nie patrzeć, wycelowałeś w dziecko.

„Przepraszam, trochę mnie poniosło”.

„Spróbuj jeszcze raz, a Cuno wlezie w nocy do twojego pokoju – z nożem”. Wskazuje Whirling-in-Rags i szepcze:

„Cuno wie, gdzie śpisz – świnio, co wybiła swoje okno. Wdrapię się przez tamten balkon i nadzieję cię na jebany nóż... taa”. Bezgłośnie dodaje: „Byłem w twoim pokoju”.

Szanowny panie, chłopak nie był tak naprawdę w twym pokoju. To li tylko oszustwo.

Ale mógłby tam wejść.

Po chwili dodaje głośniej: „Ale na razie między tobą i Cuno wszystko gra. Jesteście kumplami. Dajesz, co tam masz do Cuno. Pośmiejmy się”.

Determinacja w jego głosie nie pozwala wątpić w jego szczerość. Nie rzuca słów na wiatr. I trzeba go traktować poważnie.

„Nie będziesz mi groził”.

„Jeszcze jedno słowo, świński pierdzie, a skończą ci się pogawędki z Cuno – na zawsze. Zrozumiano?”

„Zrozumiałeś Cuna?”

Nie! Nie musisz więcej rozmawiać z tymi gówniarzami. O wiele ważniejsze, żebyś udowodnił temu dzieciakowi, że jesteś mężczyzną. Prawdziwym mężczyzną.

„No, dawaj, ty mały...” (Wystaw na poważny szwank swoje stosunki z Cunem).

„Ty i Cuno to historia. Wypierdalaj i nie pokazuj się Cuno na oczy”.

„Chodźmy stąd, oficerze. Wystarczy mi tego”.

Kiwnij głową. (Zrozumiałeś).

„Iiiii wracasz do gry z Cuno. Czego chcesz?”

Cuno jest litościwym królem. Dobrotliwym dla swoich zbłąkanych poddanych.

„Dobrze. Tak zróbmy”.

Dla chłopaka jego wzrostu nie jest to niemożliwe...

Nie było go w twoim pokoju. Spokojnie.

„Chyba wszyscy już o tym zapomnieliśmy, Cuno”.

„Nie wszyscy” – wtrąca porucznik, kręcąc głową. „Takie zachowanie nie szybko odchodzi w zapomnienie”.

„Nikt o niczym nie zapomniał. Spróbuj jeszcze raz, a Cuno wlezie w nocy do twojego pokoju – z nożem”. Wskazuje Whirling-in-Rags i szepcze:

„Cuno, ja nie próbowałem jej postrzelić. Pistolet sam wystrzelił. Czasem się tak zdarza...”

„Cuno chce lubić ostre gówno...” – stwierdza, patrząc to na jedną, to na drugą dłoń. „Ale prawie zabiłeś dziewczynę Cuno. Cuno nie wie, co o tym myśleć”.

„Przestań mieszać w głowie Cuno i przestań wymachiwać bronią przy dzieciach. Jakiś pojebany jesteś, czy co?”

Porucznik kiwa głową.

„A ty czego kiwasz tym łbem, pinglu?! Nie myśl se, że Cuno tego nie widzi” – wykonuje lekceważący gest. „Pogadajmy o czymś innym. Cuno musi ochłonąć”.

Mówi serio. Naprawdę chce trochę ochłonąć.

„Dobrze”.