Rozmowa · Cuno

„Dobra. Czego, kurwa, chcesz od Cuno?”

Kiwnij głową.

„Nekromancka świnia” – wita cię z oczami błyszczącymi z podziwu. „To było mroczne gówno... wpakować tak łapę... Brutalne gówno. Powiedz...”

„Jak Cuno zginie, to też tak wyciągniesz kulkę z jego mózgu? Cuno zejdzie w gradzie kul. Będzie wyglądać jak pieprzony jeżozwierz”.

Porta Rosa, boczna uliczka przy Boogie Street. Mężczyzna w okolicach dwudziestki podchodzi do patrolowca Émile'a Mollinsa i prosi o papierosa. Kiedy ten sięga do kieszeni płaszcza po paczkę marki „Astra”, którą kupił dzisiaj rano...

Mężczyzna strzela mu z bezpośredniej bliskości w klatkę piersiową. Funkcjonariusz pada bez tchu w rynsztok. Prawą ręką chwyta za pancerz na piersi. Kula go nie przebiła, ale uniemożliwiła oddychanie. Stuk obcasów sprawcy staje się coraz odleglejszy.

„Wykrwaw się, świnio!” – mówi ktoś z okna, lecz Émile nie widzi kto. Z bólu ciemnieje mu przed oczami...

„Nie bądź głupi, jesteś dzieckiem. Odpowiedz mi lepiej na kilka pytań”.

„Ale z ciebie dziaders, świnio”.

„Wiesz, jaka robota nadaje się do tego, żeby dostać kulkę?”

„Bycie świnią...” – kiwa głową, po czym zapada cisza. Znacząca cisza.

„Zrobię to specjalnie dla ciebie, Cuno”.

„Taa...” – odpowiada z rozmarzonym spojrzeniem.

„Cuno widział, jak psikałeś tą puszką” – stwierdza, kiwając głową z aprobatą. „Niezłe graffito, świnio. Cuno lubi takie przestępcze gówno”.

„Tatko jest zły do szpiku kości, Cuno. Przegniły do cna”.

„Tatko Cuno jest. Ty se tylko chujowo w życiu radzisz” – odpowiada bez złośliwości. „Czego chcesz od Cuno?”

„Tak? Lubisz sztukę, Cuno?”

„Takiego chuja! Sztuka to gówno” – odpowiada, cofając się o krok.

„Ach tak? A to twoje miasteczko szarańczy to co?”

„To nie jest sztuka – to cholernie ostra rzecz. Żadne pierdolenie! Spierdalaj!”

„Nawet świnie myślą, że to syf!”

„Słuchać, suki – Cuno wam to podsumuje” – unosi brodę. „Jak nie macie nic konkretnego do powiedzenia, to spierdalać. Dość tego pierdolenia o sztuce”.

„To i tak cienki jak szczyna syf!” – dociera do ciebie ledwo słyszalne piśnięcie zza płotu. „Nikomu nie podoba się twoja gównosztuka, powinieneś cisnąć ze swoim życiem. Tu o morderstwo chodzi...”

„Spokojnie, Cuno. Mam tylko kilka pytań”.

(Zapisz w nieistniejącym notatniku). „Dobra: Sztuka... to... gówno...”

„Zgadza się, świnio” – wygląda na zadowolonego. „Gówno”.

„Dzięki, Cuno. Naprawdę to doceniam”.

„I tak jesteś ćwokiem” – odpowiada bez złośliwości. „Czego chcesz od Cuno?”

„Cholera, świnio...” – w jego oczach widzisz szacunek. „Nieźle cię poharatało. Jucha się z ciebie lała jak z... zarzynanej świni”.

„Cuno ma nadzieję, że dostałeś nauczkę i nie będzie musiał nasyłać już na ciebie swoich ludzi” – kiwa głową z powagą. „Czego chcesz od Cuno?”

„Wszyscy gadają, że się rozbeczałeś w samym środku strzelaniny, a później krwawiłeś jak świnia” – wzrusza ramionami. „To było nawet fajne”.

„Kto tak gada?”

„Ludzie. Podobno tak jakby umarłeś na trochę. Że się zesrałeś, ale potem wróciłeś. Więc to chyba to jest teraz fajne”.

„Tylko se nie myśl, że skoro ci odstrzelili pół fiuta i jesteś teraz inwalidą, to Cuno będzie cię traktował jakoś inaczej”.

„Cuno nie nagradza słabości” – stwierdza z patetyczną emfazą. „Dla Cuno nic się nie zmieniło. Cuno to zimny drań”.

To z jakiegoś powodu miłe uczucie.

„Co, znowu gadamy? Nie jesteś na mnie wściekły?”

„To było zanim oberwałeś kulką we fiuta” – odpowiada chłopak. „Teraz znowu wszystko gra. Bo Cuno jest dorosły”.

„W sumie prawda”.

„Fajnie, fajnie, fajnie” – kiwa głową. „To dla Cuno bardzo fajne”.

Chłopak nawet na ciebie nie patrzy. Dla niego nie istniejesz.