Rozmowa · Cuno

„Jasne” – puszcza ci oko. „Skonfiskuj towar. Dla Cuno. I możesz zatrzymać połowę”.

Połowa połowy to ćwiartka, tak? Więc mówimy tu pewnie o ćwierci grama.

„Po prostu wejdź do budynku. Cuno wie, że już się tam kręciłeś. Cuno wie wszystko” – oznajmia, agresywnie wskazując swoje oczy.

„Idź do pokoju numer 12 na parterze i otwórz drzwi z buta. Policyjna przemoc na pełnej kurwie. W stylu Cuno. Potem przyjdzie pora na akcję – będziesz zamknięty w pokoju z agresywnym pojebem”.

„I to wszystko” – podsumowuje. „Obyś następnym razem, jak się spotkasz z Cuno, miał przy sobie jego towar”.

„W co ty nas pakujesz, do diabła?”

„No już, Kim...” (Szepnij). „Oczywiście, że nic z tego nie wezmę. Musimy zabrać narkotyki jak najdalej od nieletniego”.

„W takim razie w porządku” – zgadza się.

„Zabiję ojca Cuno”.

„Fajnie” – odpowiada, wpatrując się w ciebie znad szkieł swoich okularów. „Nie, nie – poważnie. Daj czadu”.

Porucznik nie wygląda na kogoś, kto ceni dawanie czadu.

„Jestem złym, uzależnionym gliną. I dostanę swoją działkę”.

„Wiedziałeś, że nie lubię policjantów ze złymi nawykami?” – pyta, wpatrując się w ciebie znad szkieł swoich okularów. „Prawie nikt w MOR-ze ich nie lubi”.

„Agresywny ojciec Cuno ma klucz Cuno, więc musisz wbić się do środka sposobem. Zajdź od strony pomostu i wal w drzwi tak długo, aż wpuści cię cieć od sprzątania. Tak to robi Cuno”.

„Później idź do pokoju numer 12 i otwórz drzwi z buta. Policyjna przemoc na pełnej kurwie. Tak to robi Cuno. Potem nadejdzie pora na akcję – będziesz zamknięty w pokoju z agresywnym pojebem”.

„Pójdę tam, żeby wymierzyć sprawiedliwość. Jestem z narkotykowego, Cuno. Skonfiskuję cały ten syf”. (Skłam – potrzebujesz speedu).

„Wpadnę tam, waląc ze wszystkich luf... żeby zdobyć ten speed. Bo go potrzebuję”.

„Dobra, świnio... Możesz go nafaszerować, ale to go nie powstrzyma. Zyskasz tym tylko trochę czasu”.

„Pójdę tam, ale nie dla speedu, tylko żeby dopaść najbrutalniejszego człowieka w Revacholu”.

„Jasne, jak se tam chcesz. Jak przeżyjesz, to nie zapomnij przynieść Cuno towaru, bo prawie mu się skończył zapas. A Cuno na głodzie to by ci się nie podobał”.

„Nie zamierzam tam iść”.

„Cuno widzi, że za wielka z ciebie pizda, żeby stawić czoła jego ojcu. To nic. Wróć, jak się dorobisz jaj”.

„Kolejna trzeźwa decyzja, detektywie”.

„I to rozumiem. Tak jak poprzednio. Ty dajesz Cuno jego kilo – Cuno oddaje ci połowę”.

„Cuno zaopatruje się u swojego ojca. Cuno i jego ojciec są poważnymi dostawcami!” – wytrzeszcza oczy. Ich naczynka wychodzą na wierzch niczym gałęzie drzewa. „To stąd Cuno bierze swoją błyskawicę”.

„Problem w tym, że Cuno i jego ojciec trochę się poprztykali. Teraz do Cuno dobija się stado ćpunów. Ulice szaleją. Cuno rozwiąże problem, używając do tego swojego brudnego gliniarza”.

„Mhm, to wszystko bardzo ciekawe, ale będziemy musieli wrócić do tego później”.

„Tylko nie odkładaj tego na chuj wie kiedy, bo Cuno ma też inne zajęcia”.

(Kiwnij głową). „Dobrze, dobrze...”

„Brudny gliniarz to ty” – skinięciem głowy wskazuje budynek za nim. „W środku jest agresywny ojciec Cuno. Na sterydach. Ojciec Cuno się szprycuje sterydami i speedem. Jak se z nim poradzisz, to dostaniesz połowę towaru”.