Rozmowa · Cuno

„Żebyś wiedział, świnio. Cuno wypełnia tym gównem całe wanny. Cuno to gruba ryba”.

„Mogę dostać odrobinkę? Tylko trochę?”

„Ile Cuno ma ci powtarzać razy? Cuno nie pisze się na usidlenie. Gruba ryba Cuno nie wybiera się do świńskiej zagrody. Wypierdalaj!”

Nie boi się więzienia. Chce cię po prostu zirytować.

Pomijając już jego zachowanie, mówi prawdę. A przynajmniej jej 0,00001%. Ma trochę speedu. Ale po prostu ci go nie da.

MUSI chociaż znać źródło, popatrz na niego! Musisz jakoś do tego dojść.

Musisz się z nim najpierw zaprzyjaźnić.

„Takiego chuja, świnio. Cuno nie diluje z glinami. Nie trafi do świńskiej zagrody przez twoją żałosną chętkę na speed! Nie znasz Cuno”.

„Robisz ze mnie głupa, co dzieciaku?”

„Nie wygłupiaj mi się tutaj przed Cuno. Cuno jest zawsze poważny. Zawsze działa. Dużo towaru, ale ty nic nie dostaniesz. Wypierdalaj!”

„Dobra, czyli zdobyłeś kilo Cuno” – stwierdza, zacierając ręce. „Zrobimy tak. Daj towar Cuno. A później Cuno odda ci twoją połowę”.

„Tak się podzielimy – to najlepszy sposób. Sposób ulicy”.

„Nie zamierzasz spytać, jak poradziłem sobie z twoim tatą?”

„Na ulicy gadają, że wysłałeś do środka swojego kumpla wystrojonego jak dziwka. Odwracanie uwagi. Ostro zryte klimaty” – kiwa z uznaniem głową w kierunku porucznika.

Twarz porucznika jest nieruchoma jak maska.

„Cuno chętnie pozna szczegóły, ale najpierw podzielimy towar. A później se strzelimy działkę” – przybliża się.

„Na ulicy gadają, że wysłałeś do środka swojego kumpla wystrojonego jak dziwka. Żeby odwrócić jego uwagę. Ostro zryte klimaty. Powiedz swojemu skośnookiemu kumplowi, że ma szacun Cuno”.

„Kilo czyli gram, tak?”

„Cuno wie, co Cuno ma na myśli”.

Cuno ma na myśli gram.

„Wszystko już wciągnąłem, Cuno. Przykro mi”.

„Spierdalaj stąd, świnio! Obyś następnym razem, jak się spotkasz z Cuno, miał przy sobie jego towar. Nie zajdziesz daleko w relacjach z Cuno, jak będziesz tak z nim pogrywał”.

„Speedowy złoczyńca próbuje ograć Cuna”.

„Dobra. Tak będzie uczciwie”. (Daj Cuno fiolkę).

„Łoo, jakie ciężkie...” – wymachuje malutką buteleczką, po czym chowa ją do kieszeni swojej kurtki.

W jego ręce pojawia się druga, podobna fiolka wyjęta ze skarpetki wystającej z jego biegowych butów. „Trzymaj – ponad połowa. Bo Cuno jest honorowy”.

Na twarzy porucznika wpatrującego się intensywnie w kontener na śmieci nie porusza się żaden mięsień.

Ale tego nie pochwala.

„A teraz powiedz, jakim cudem wciąż żyjesz, świnio?”

„Cuno, poznałem twojego tatę”.

„Taa – użyłeś jakichś sztuczek sam bo, zakradłeś się?” – pyta, po czym zerka na porucznika: „To o tej dziwce to prawda?”

„Zabiłem twojego ojca, Cuno”.

„Co ty pierdolisz? Naszprycował się sterydami, żeby móc więcej chlać – jego nie da się zabić. Ojciec Cuno mówi, że umrze z własnej ręki. Samobójcze klimaty”.

Ojciec, którego wizerunek ma w głowie, nie jest podatny na krzywdę tak jak inni śmiertelnicy.

„Było ciemno. Wśliznęliśmy się i wyszliśmy niezauważeni”.

„Dopisało ci szczęście. Ojciec Cuno był na mieście, żeby się nachlać. To dlatego Cuno cię wysłał... Cuno dba o swoją świnię. Nie chce, żeby jego świni stało się coś złego” – kiwa empatycznie głową.

„Dopisało ci szczęście, świnio. Ojciec Cuno był na mieście, żeby się nachlać. Cuno wiedział, że będziesz miał przewagę. Jak się Cuno teraz nad tym zastanawia, to dochodzi do wniosku, że to był błąd”.

„Trzeba było wysłać cię tam, jak ojciec szprycował się sterydami. Złodziejska, dwulicowa, kłamliwa świnia. Cuno był sentymentalny. To się więcej nie powtórzy”.

„Cuno, twój ojciec to na wpół martwy alkoholik. Spał pod jakimiś ubraniami”.

„Co?!” – robi wielkie oczy ze zdziwienia.

Jego postawa ulega zmianie. Kogucie kołysanie się ustaje, lecz tylko na moment. Po chwili chwiejne ruchy powracają i chłopak bierze się znów w garść.

„No pewnie, że ojciec Cuno spał jak żul” – odgryza się. „Cuno mówił przecież, że jego ojciec ma na wszystko wyjebane. Jakieś tam włamanie to dla niego tyle co nic”.

„Poszczęściło ci się, świnio. Cuno dobrze o tym wie” – wskazuje na siebie. „Zajebiście agresywny ojciec złoczyńca ostatnio nieźle dawał w gaźnik. Cuno wiedział, że da ci to trochę czasu. Wąskie okno. Okno Cuno”.

Okno Cuno?

„Okno Cuno? Daj spokój, młody. Przestań już”.

„Co ty kombinujesz... Chcesz, żeby Cuno przestał? Cuno się dopiero rozkręca!” – odpowiada chwiejnym głosem.

W gardle rośnie mu niewielka gulka.

„Weź się w garść, Cuno...”

„Tak. Myliłem się. To twardziel. Prawdziwy morderca”.

„Przestań wciskać Cuno ten kit z litości” – mruży oczy, na jego twarzy widać ból. „Cuno wie, co to za syf. Ojciec Cuno będzie jebanym warzywem. Miał udar, ma rozjebane flaki i...”

„Cuno też tak skończy. Dokładnie jak jego agresywny ojciec. Ćpanie speedu, łamanie prawa – zejście szybko jak na Zachodni Revachol przystało”.

„Przestań mówić te wszystkie smutne rzeczy, Cuno” – szepcze ciszej niż zwykle.

Wyczuwasz nutkę smutku.

„Co ty pieprzysz? Jakie smutne?” – dzieciak robi wdechy i wydechy jak bokser. „Cuno nie ma łatwo”. Uderza pięścią powietrze: „Przed nim tylko śmierć. I nic więcej”.

„Nie musisz się w nikogo takiego zmieniać”.

„Zabieraj stąd swoje pieprzone świętoszkowate dupsko, zanim Cuno rozjebie ci je na amen”. Znowu uderza pięścią powietrze: „P***ł. Myślisz, że jak przyniosłeś Cuno jeden gram speedu, to jesteśmy kumplami?”

„Zmienię się...” – dyszy z wycieńczenia. „Cuno się nie zmieni w gówno! Cuno jest! CUNO JUŻ TYM GÓWNEM JEST”.

Jeśli zaraz nie przestanie, to zemdleje z wycieńczenia. Jest cały czerwony.

„Cuno wygrał... Wygrałeś, Cuno!” – w jej głosie da się wyczuć ulgę. Nad ogrodzeniem pojawia się i znika czapka podskakującej z radości dziewczynki.

Nie wygrał. Doszło do pęknięcia. Szpeci ono powierzchnię jego pewności siebie.