Rozmowa · Cuno

Znowu uderza pięścią powietrze. „Zabieraj stąd swoje pieprzone świętoszkowate dupsko, zanim Cuno rozjebie ci je na amen”. Kolejny cios. „P**ł. Myślisz, że jak zabrałeś speed Cuno, to Cuno rozbeczy się jak p**ł?”

Nic nie mów. (Zmień temat).

„Najpierw chce gadać o ojcu Cuno, a później tchórzy. Typowe p***lskie pierdolenie” – jego twarz i uszy są czerwieńsze niż zwykle.

„Spora szansa, że faktycznie się w kogoś takiego zmienisz”.

„Żebyś, kurwa, wiedział”. Znowu uderza pięścią powietrze: „Zabieraj stąd swoje świętoszkowate dupsko, zanim Cuno rozjebie ci je na amen”. Kolejny cios. „P***ł. Myślisz, że jak przyniosłeś Cuno jeden gram speedu, to jesteśmy kumplami?”

„Zmienię się...” – dyszy z wycieńczenia. „Cuno się nie zmieni w gówno! Cuno jest! CUNO JUŻ TYM GÓWNEM JEST”.

„Żebyś, kurwa, wiedział”. Znowu uderza pięścią powietrze: „Zabieraj stąd swoje świętoszkowate dupsko, zanim Cuno rozjebie ci je na amen”. Kolejny cios. „P***ł. Myślisz, że jak przyniosłeś Cuno jeden gram speedu, to jesteśmy kumplami?”

„Przestań pozować na twardziela, młody. Nie musisz się go już dłużej bać”.

„Cuno nie próbuje być twardy!” – odpiera dzielnie. „Taka jest prawda. Cholernie agresywny ojciec Cuno będzie warzywem – Cuno dobrze o tym wie. Miał udar, ma rozjebany żołądek i...”

„Cuno też tak skończy. Dokładnie jak jego agresywny ojciec. Ćpanie speedu, łamanie prawa, pieprzenie na łóżku – zejście jak na Zachodni Revachol przystało”.

„Jak straszliwy nie był być może kiedyś, teraz jest nikim”.

„Taa, ojciec Cuno to jebane zero!” – odpiera dzielnie. „Jebana śpiączka. Udar. Ojciec Cuno jest taki cholernie agresywny, że miał udar wiele razy. Szlag...”

„Cuno też dostanie udaru. Dokładnie jak jego agresywny ojciec. Ćpanie speedu, łamanie prawa, pieprzenie na łóżku – Cuno przekręci się jak jego ojciec. W stylu Zachodniego Revacholu”.

„Było tak, jak mówiłeś. Kim przebrał się za prostytutkę, pełen kobiecy strój. Odwrócił jego uwagę”.

Porucznik rzuca ci ostre spojrzenie, ale niczego nie mówi.

Tylko mocno zaciśnięte usta zdradzają, jak trudno jest mu zachować milczenie.

Kiedy następnym razem będziesz chciał mówić takie rzeczy, radzę najpierw założyć coś mniej lubieżnego niż to ubranie.

„Spierdalaj... Cuno to gówno wymyślił, żeby was poniżyć” – rzuca okiem na porucznika, a później na ryczącego smoka na twoim szlafroku. Drapiąc się po potylicy, mówi:

„Słuchajcie, świnie. Cuno rozumie. Nie chcecie o tym mówić. Walka w zwarciu, Cuno też nie chce o tym gadać...”

„Trauma bojowa” – kiwa głową po kilku sekundach posępnego milczenia.

Pokój był taki mały. Siedzieć tam z nim w zamknięciu... Niełatwa walka dla dziecka.

Gdybyśmy kiedykolwiek mieli do czynienia z tak nierealistyczną sytuacją, byłbyś o wiele bardziej przekonującą prostytutką, kolego.

„Spierdalaj... Cuno wymyślił to gówno, żeby was poniżyć” – rzuca okiem to na ciebie, to na porucznika.

„Spierdalaj... Cuno wymyślił to gówno, żeby was poniżyć, świnie, ale...” – rozgląda się wokół. „To dlatego nie ma tu twojego kumpla-prostytutki? Za bardzo się wstydzi, aby spojrzeć Cunnowi w twarz?”

Nie czeka na twoją odpowiedź, tylko mówi dalej: „Słuchaj, Cuno nie osądza. Cuno łapie. Taktyczne podejście i takie tam. Metoda na dziwkę, działanie w ukryciu, bitewna trauma. Cel uświęca środki, co nie?”

„Sam bo” to skrót od „samarski boks”. Jest on pełną wdzięku sztuką walki. Styl sam bo charakteryzuje się ukradkowością, chytrością i kozactwem. Tak tylko daję ci znać.

„Taa – jakim cudem stoisz o własnych siłach, świnio? Zakradłeś się i cię nie zauważył?”

„Taa – jakim cudem wciąż żyjesz, świnio?”

„W mieszkaniu był podręcznik szkolny z twoim imieniem”.

„Taa?” – pyta i robi się jeszcze czerwieńszy. „No i co z tego, kurwa?”

„Było tam napisane Kuuno, a nie Cuno. Kuuno de Ruyter”.

„Po kiego chuja gadasz z Cuno o tym dziecięcym gównie?”

„Beznadziejne imię, Cuno”.

„Cuno wie, że jest beznadziejne. Dlatego Cuno je zmienił”.

„Nikt nie podskoczy Cuno!”

„Podoba mi się. Kuuno de Ruyter”.

„Znowu próbuje cię wydymać!”

„Spierdalaj, Cuno wie, że jest beznadziejne. Dlatego Cuno je zmienił. Cuno może zmienić swoje imię, na co chce. Zmienię swoje imię na p***ł”.

„Nie zmieniaj sobie imienia na to, Cuno!”

„Nic”.

„Zgadza się. Nic, kurwa”.

„Dobra. Dajmy już spokój tej sprawie”. (Zakończ rozmowę).

„Taa, świnio. Sprawa załatwiona” – spluwa na ziemię żółtą, spienioną plwociną. „A teraz wynoś się Cuno z oczu. Cuno musi walnąć działkę”.

„Był tam cały stos nieopłaconych rachunków”.

„Jasne, że tak. Z trzech jebanych lat czy coś koło tego”.

Domyślasz się.

„W takim miejscu nie da się mieszkać. Musisz znaleźć sobie jakieś inne”.

„Zgadza się, to nora. Cuno przeniesie się pod ziemię. Le Royaume, starożytne gówno. Cuno będzie mieszkał w pieprzonych katakumbach”.

„Taa, w grobowcu, Cuno!” – dziewczynka zdaje się być zachwycona tą perspektywą.

„Zmieńmy w takim razie temat”.

„Cuno ma to pod kontrolą”.

„Niech zgadnę. Ojciec Cuna ma na to wyjebane”.

„Taa, zgadza się” – chłopak pęcznieje z dumy. „Ojciec Cuno ma wyjebane na elektrykę i światło. Obchodzi go tylko tłuczenie ludzi i picie”.

„Znajdź pracę. Sam im zapłać. Twój ojciec już sobie z niczym nie poradzi”.

„Jebać to. Cuno przeniesie się pod ziemię. Le Royaume, starożytne gówno. Cuno będzie mieszkał w jebanych katakumbach”.

„Dobrze zrobiłem, że nie dałem ci narkotyków. Zakończmy to”. (Zakończ rozmowę).

„To niczego nie zmieniło, świnio. Tylko wszystko pogorszyło” – spluwa na ziemię. „Cuno wie, że zabrałeś prochy tylko dlatego, że sam chciałeś przyćpać. W takich sprawach świnie zawsze udają”.

„Dobrze zrobiłem, że nie dałem ci narkotyków. Zakończmy to”. (Zakończ rozmowę).

„To niczego nie zmieniło, świnio. Tylko wszystko pogorszyło. Jebana opieka społeczna... To nie działa, świnio”.

„To nie działa, Cuno! Działa tylko to, co my mamy”.