Rozmowa · Cuno

Musi to powtarzać. Korzystać z każdej okazji, żeby potwierdzać tę wersję rzeczywistości.

Próbuje spleść ich losy w jedność. Potrzebuje go. Bardzo.

„Rozejrzałem się tam trochę. Niełatwe masz życie w tym mieszkaniu”.

„Co ty możesz, kurwa, wiedzieć o życiu Cuno? Cuno ma plany. Spierdalaj stąd”.

„Taa, mamy plany”.

Sześć metrów pod ziemią, poniżej przedwojennej jeszcze kanalizacji – sypiące się resztki martyneskiego systemu kanałów burzowych. Leżą tam dwie ukradzione latarki i stosiki baterii. Obok – dwa śpiwory. W mroku majaczy zejście do tuneli poniżej...

„Zachowam to dla siebie. Nie potrzebujesz więcej narkotyków. Masz dwanaście lat”. (Nie dawaj nic Cuno).

„Dobra...” – stuka palcem w swoją skroń. „Cuno wiedział, że spróbujesz takich świńskich podstępów”.

„Daj mu do słuchu, Cuno!”

„Cuno ma olej w głowie. Ta zagrywka nie zaskoczyła Cuno” – mruży oczy. „Dlatego Cuno daje ci jeszcze jedną szansę. Wiedz jednak, świnio, że to poważna sprawa”.

„Masz przed sobą poważną decyzję, świnio...”

„Cuno potraktuje to poważnie. Kostki są w ruchu, świnio. To jebane domino”.

Ciężko wyobrazić sobie, żeby nie dawanie dziecku woreczka z amfetaminą miało pociągnąć za sobą jakieś katastrofalne skutki.

Trudno sobie wyobrazić, ale łatwo poczuć. Spowoduje to jakąś zmianę.

Wcale nie jest trudno. Dasz narkotyki dzieciom, a wiara porucznika w twój trzeźwy osąd ulegnie znaczącemu pogorszeniu.

Nieważne.

„Tik-tak-tik-tak” – chłopak przewraca pstryknięciem wskazującego palca wyimaginowane kostki domina. „Pora na decyzję. Jak będzie? Wydymasz Cuno?”

„Dobrze, ale zachowaj choć trochę rozsądku...” (Daj Cunowi fiolkę).

„No i to mi się podoba. Łoo, jakie ciężkie...” – wymachuje malutką buteleczką, po czym chowa ją do kieszeni swojej kurtki.

„Zostanie to przy mnie”. (Nie dawaj Cuno fiolki).

„Dobra, dobra...” – wyrzuca ręce w powietrze. „Wydymałeś Cuno! Ludzie, Cuno dał się wydymać tej świni – właśnie żeśmy zaczynali rozkręcać biznes, a świnia postanowiła to wszystko puścić z dymem!”

„Mówiłam ci, że nie można mu ufać! Mówiłam, mówiłam...” – mała szczurzyca powtarza to jeszcze sześć czy siedem razy. „Mówiłam, że cię okradnie!”

„Wyluzuj, C. Mamy pełno towaru – kilo pod ziemią, w drzewie... To nie o to chodzi” – odwraca się do ciebie.

„To jest sprawa między tobą i Cuno. Źle tym pokierowałeś. Teraz wszystko się między nami zjebało – znowu. Jak zamierzasz wynagrodzić to Cuno, co?”

Kręci głową z żalem. „Cuno wierzy w drugie szanse, ale nie wierzy w trzecie”.

Kryje pod tą maską szczere rozczarowanie, szanowny panie.

Cuno tak naprawdę nie uważa wcale, żebyś był mu w stanie to jakoś wynagrodzić. Szkody są już nie do naprawienia.

„To jest sprawa między tobą i Cuno. Źle tym pokierowałeś. Teraz wszystko się między nami zjebało. Jak zamierzasz wynagrodzić to Cuno, co?”

Jaka jest zła strona nie dawania Cunowi narkotyków? O ile jest jakakolwiek.

Nie potrafisz sobie żadnej wyobrazić.

Nie. Jednak potrafisz. Ten młody chłopak to materiał na młodszego funkcjonariusza. Ale w innym życiu. Takim, w którym ci ufa.

Wcale nie tak trudno to sobie wyobrazić. zaczniesz dawać narkotyki dzieciom, a wiara porucznika w twój trzeźwy osąd ulegnie znaczącemu pogorszeniu.

Nie takie, jakie on sobie wyobraża, ale czujesz jedno – spowoduje to jakąś zmianę.

„Zachowam to dla siebie. I wciągnę wszystko sam”. (Nie dawaj nic Cuno).

„Dobra, jebany ćpunie...” – stuka palcem w swoją skroń. „Cuno wiedział, że spróbujesz takich świńskich podstępów”.

„Nie jestem gotowy do podjęcia tej decyzji”.

„Co ty pieprzysz? Tylko zawracasz Cuno głowę...”

„Czekałem, aż wreszcie nabierzesz odwagi” – skinięciem głowy wskazuje budynek za nim. „W środku jest agresywny ojciec Cuno. Na sterydach. Ojciec Cuno się szprycuje sterydami i speedem. Jak se z nim poradzisz, to dostaniesz połowę towaru”.

„O jakiej dokładnie ilości mówimy?”

„Jakieś pół” – odpowiada z niezachwianą pewnością siebie.

„Pół czego?”

„Torebki... ale we fiolce”.

To pół grama, szanowny panie.

„Pół grama?”

„Taa” – jego pewność siebie jest wciąż niezachwiana. „Pół gie. Bierzesz czy nie?”

„Kim jest twój ojciec, Cuno?”

„Ojciec Cuno to jebany potwór” – chwali się z dumą. „To najbardziej agresywny typ w Revacholu. Ma na wszyściutko wyjebane. Do tego pije”.

Jesteś pewien, że chcesz zmierzyć się z najbrutalniejszym człowiekiem w Revacholu? W takim stanie?

Wygląda na to, że czeka nas walka na małej przestrzeni w jakiejś zapyziałej, narkotykowej norze. Spadające na ziemię fajki, wrzeszczące dziwki. Powinieneś wykorzystać otoczenie przeciwko niemu.

Nie możesz pozwolić, żeby ten człowiek zadał ci cios. No wiesz, sterydy anaboliczne i jeszcze speed. Lepiej będzie unikać uderzeń i go zmęczyć. W końcu dostanie zawału.

Wiesz, co by było w tym wypadku najlepsze? Broń palna. Lepiej miej ją w ręce, kiedy będziesz tam wchodził.

Nie myśl, że załatwisz to rozmową. Są sytuacje, z których złote usta cię nie zdołają wyciągnąć.

Nie udobruchasz tego człowieka słodkimi słówkami. Dobrze chociaż, że ten psychopatyczny narkotykowy boss jest w grze opcjonalny.

Wiesz, co by było w tym wypadku najlepsze? Broń palna. Do zostania gwiazdą wieczoru brakuje ci tylko spluwy.

„Ale to wcale nie jest dużo”.

„Co ty pierdolisz. Pół gie?! To potężne gówno, towar pierwsza klasa. Taki czysty, że prawie go nie widać!”

Prawie go nie widać, bo prawie go nie ma.

„Podjąłem decyzję, Cuno. I oto, co się stanie...” (Zakończ).

„Dobra, Cuno słucha”.

„Pójdę tam, żeby wymierzyć sprawiedliwość. Jestem z narkotykowego, Cuno. Skonfiskuję cały ten syf”.