Rozmowa · Cuno

„Nie, naprawdę nie musisz. To dwunastoletni chłopiec. Jego zdanie na twój temat nie ma znaczenia”.

„Sam nie masz pierdolonego znaczenia, książkowy pojebie!”

„Masz rację, Kim, racja, oczywiście”. [Odejdź].

Porucznik przez chwilę przygląda się uważnie twojej twarzy, po czym się rozluźnia. „W porządku, chodźmy już”.

„I tak oznaczę to jako coś, co muszę zrobić...”

„Ale... ale... Dlaczego?” – pyta szczerze zdziwiony. „Traktujesz to zbyt poważnie”.

Nic nie mów. [Odejdź].

„Ee... Jasne...” – odpowiada zmartwiony porucznik. „Pewnie bym zrozumiał, gdybyś mi powiedział, ale jasne... Nie marnujmy tu już więcej czasu” – odwraca się, aby odejść.

„Po prostu bardzo trudno mi odpuszczać. Wiem, że to bez znaczenia, ale muszę to naprawić”.

„Ee... No dobrze...” – odpowiada zmartwiony porucznik. „Jeśli absolutnie musisz” – kręci głową. „Ale w tej chwili pójdźmy już stąd”.

„W bójce zawsze ktoś kończy jako czyjaś suka. Nie wiesz, jak działają układy między facetami, Kim?”

„Zaczynasz się sypać, oficerze”.

„Wszystko będzie dobrze, jak tylko załatwię tę sytuację z »byciem suką Cuno«”. (Nie czekaj na odpowiedź porucznika). „Bierzmy się do pracy, Kim!” [Odejdź].

„Spokojnie, poruczniku. Zajmę się tym. A teraz ruszajmy”. [Odejdź].

„Może zainteresuje cię odrobina speedu?” (Rzuć mu towar).

„Odłóż to. Natychmiast” – powstrzymuje cię porucznik.

Opinia porucznika o tobie zdecydowanie się pogorszyła.

„Jaki, kurwa, nudziarz...” – mówi Cuno, po czym wskazuje na swoje serce: „Suka nie ma do tego pompki. Stara suka, pompka wypracowana. Cuno ma do tego pompkę, jak się patrzy. Potężną pompkę”.

Nie psuj tego chłopakowi. Nie widzisz, że pompka Cuno spokojnie jeszcze da radę? Przepompuje masę dobra.

Co ty, kurwa, bełkoczesz? To ledwo przypomina słowa. Tak czy inaczej... To nie zadziałało.

„Poważnie? Szlag... Jak tak, to daj Cuno trochę na wypróbowanie, świnio” – prawie wyciąga rękę po narkotyki, ale powstrzymuje się i zamiast tego przeczesuje nią swoje włosy.

„Zjeb! Cuno się nie da usidlić. Miałby wziąć towar od świń? Masz Cuno za jakiegoś zielonego szczawia?”

„Masz Cuna za zielonego szczawia?” – skrzeczy coś zza płotu.

„Musisz przemyśleć swój trybut dla Cuno. Cuno nie wskoczy do klatki tylko dlatego, że dałeś dupy!”

„Nic nie mam... Co mogę ci zaproponować, Cuno?”

„Proszę, nie marnuj czasu na bzdury”.

Porucznik tego nie popiera. W najmniejszym stopniu.

„Nie słuchaj ślepego zjeba, prośku – robisz to, co powinieneś, próbujesz sprawić, żeby Cuno znowu cię lubił” – pogrąża się w zamyśleniu.

„Możesz złożyć Cuno trybut w postaci narkotyków. Albo papierosów... albo jakiegoś wózka. Cuno przydałaby się bryka. Jakiś zmotoryzowany powóz”.

„Możesz złożyć Cuno trybut w postaci narkotyków albo papierosów...” – odpowiada i na chwilę milknie. „Dzięki temu Cuno znowu cię polubi... Wypasiona bryka też by się nadała”.

„Mam dla ciebie cztery kółka, Cuno”. (Rzuć mu klucze do porzuconej ciężarówki).

Porucznik błyskawicznie powstrzymuje twoją rękę, zanim udaj ci się otworzyć dłoń. „Czyś ty zwariował?”

„Zjeb pierwsza klasa...” – Cuno kręci głową. „Ślepe zjeby zawsze psują wszystkim zabawę”.

„Pogrywasz se z Cuno?” – chłopak wpatruje się z niedowierzaniem w logo A6 na breloku z kluczami.

„Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Żeby dać klucze do dwudziestotonowej ciężarówki dziecku... Oddaj je!”

„Za późno, świnio! Dzięki. Wielkie... kurwa, dzięki!” – przez chwilę brakuje mu słów.

„Nie ufaj temu wieprzowemu p***łowi, Cuno!”

„Wyluzuj, C.!” – odpowiada jej, po czym zwraca się do ciebie. „Dzięki, świnio – między nami znowu gra. To, że se dałeś po mordzie, wyszło wszystkim na dobre”.

Naprawdę się cieszy. Ta sprawa z ciężarówką przyniosła mu radość. Możesz powiedzieć, że zetknąłeś się z dobrą stroną Cuno.

„Uwierz. Jestem cudotwórcą. Człowiekiem olśnieniem. Przy mnie marzenia się spełniają”.

Szeroki uśmiech przyklejony do zaciśniętych szczęk, ciężki oddech, rozszerzone źrenice... Wszystko to wskazuje na to, że to był naprawdę dobry pomysł!

„Proszę, obchodź się z nią ostrożnie. I nigdzie nią nie jeźdź, dobrze?”

Szeroki uśmiech przyklejony do zaciśniętych szczęk, ciężki oddech, rozszerzone źrenice... Wszystko to wskazuje na to, że to był naprawdę dobry pomysł!

„Zdziel się jeszcze raz w ryj!” – woła drugi dzieciak, nie pozwalając ci nawet porozmawiać z Cuno.

„ZABIJ SIĘ!!! Cuno, zmuś go, żeby się zabił!”

„Słuchaj no, jesteś na moim miejscu zbrodni. Nie mogę mieć tutaj nieskorych do współpracy cywilów”.

„Łooo! Łooo!” – chłopak napiera na ciebie. „Co to za szurnięta gadka? Będziesz udawał, że nic się nie stało?”

„On próbuje o tym zapomnieć, Cuno. Nie pozwól, żeby tak po prostu zapomniał”.

„Przypomnij se z Cuno: najpierw próbujesz pogrywać, a później dajesz sobie sam po mordzie? Co to miało być?”

„Taa, Cuno!” – zgadza się pochlebczy dzieciak w pipo ukryty za płotem. „Co to było?”

„Jak zamierzasz zrobić, że Cuno o tym zapomni, co?”

Chodzi o jakąś materialną rekompensatę. Oczekuje rzeczy. Tylko one mogą naprawić sytuację.

„Tak, szkoda mi na to czasu”. [Odejdź].

„Właśnie tak. Odpierdol się”.

„Posłuchaj...” (Zagraj w jego grę). „Chcę się przeprosić z Cuno. Zadośćuczynić mu”.

„Zadość–kurwa-co, świnio?”

„Może i na to nie wygląda, ale możesz mieć cenne informacje”.

„O, czyli to o to chodzi. Potrzebujesz pieprzonego kapusia. Potrzebujesz Cuno” – robi pauzę, aby to, co mówi, w pełni wybrzmiało – „żeby był twoim pierdolonym kapusiem”.

„Zesrałeś się w tym swoim konfesjonale, jak próbowałeś wycisnąć z Cuno siłą informacje... i się zeszczałeś?”

„Właśnie tak, Cuno. Masz rację” – zgadza się pochlebczy dzieciak w pipo ukryty za płotem.