Rozmowa · Cuno

„I kto teraz urządza chore wygłupy?”

„Ty, oficerze” – oznajmia porucznik, przerywając swoje milczenie. „Musisz wziąć się w garść”.

Na wszystkie świętości – myśli. Tego już za wiele. Nie pogarszaj sytuacji i wróć po prostu do przesłuchiwania dzieciaka.

Porucznik nie akceptuje twoich chorych wygłupów na miejscu zbrodni. Jego opinia o tobie pogorszyła się.

„Szlag... Nie wiem, co we mnie wstąpiło...”

„Straciłeś kontrolę” – oznajmia porucznik, przerywając swoje milczenie. „Musisz wziąć się w garść”.

Nie uspokoiłeś go. Twoja gruba łapa nie trafiła w cel, a wręcz przeciwnie – pociągnęła cię za sobą.

Nie jest tak źle, jak ci się zdaje. Może co najwyżej naciągnąłeś ścięgno. Bardziej boli cię upokorzenie.

„Au, moja ręka... i jebane kolano...”

„To się, kurwa, nie dzieje!” – sprawia wrażenie, jakby nagle zdał sobie sprawę, że ma supermoce. „Nikt nie jest w stanie powstrzymać Cuno?!”

„Świnio, Cuno myślał, że masz to w garści. Co się stało? Cuno może teraz zrobić wszystko” – wije się z radości, jakby moc, którą mu dałeś, była dla niego zbyt wielka.

Można bezpiecznie stwierdzić, że okazał swoją dominację nad tobą.

„Rozjebał ci ramie, rozjebał ci kolano, rozjebał ci tłuste cielsko!” – syczy niczym odpalony lont dzieciak za ogrodzeniem gotowy, by wybuchnąć radością.

„Kim, pomóż mi wstać!”

„Nie”.

„Przestań się śmiać!”

Stworzenie za ogrodzeniem wybucha jeszcze głośniejszym śmiechem.

To pusty śmiech. Bez emocji. Tak naprawdę nawet nie sprawia jej to radości. Chce cię po prostu zranić.

„Cuno zrobił z ciebie swoją pieprzoną wycieraczkę!” – wybucha gwałtownym śmiechem, który brzmi jak wrzask stada mew podrywających się do lotu.

Porucznik się nie śmieje. Wcale.

Weź się w garść. Przynajmniej ten poprzedni koszmar się skończył. Przestali przynajmniej...

„Masz choć blade pojęcie, w jakie gówno się właśnie władowałeś, gnojku?” (Wstań).

„Cuno po prostu znowu spuści ci manto” – najwyraźniej wciąż jest zachwycony samym sobą.

„Mówiłem ci, żebyś nie igrał z takimi siłami” – irytacja, którą słychać w jego głosie, jest skierowana przeciwko tobie, a nie gremlinom.

Rozumie cię. Przegrałeś. A teraz uratuj choć resztki godności i odejdź.

„Może teraz zajmiemy się czymś wartym pieniędzy podatników?”

Cunoesse gapi się na Cuno z dumą, niemal zapominając o twojej obecności.

Całą sobą zdaje się mówić: o rany, co za wspaniały mężczyzna. Jej podziw podsycany jest dodatkowo braterstwem ich dusz.

Przegrałeś. A teraz uratuj choć resztki godności i odejdź.

„Niech ktoś wezwie karetkę, chyba zrobiłem sobie dużą krzywdę!”

„Oficerze, podnieś się. To się przeradza w farsę”.

„I tak się kończy zadzieranie z Cuno. Rozjebaniem”.

„Tak, pośmiej się. Wracajmy już do roboty”. (Wstań).

„Cuno dał wycisk glinie!” – dzieciak śmieje się tak mocno, że po jego piegowatych policzkach spływają łzy. „Masz rozjebane kolano”.

„Tak, należało mi się”.

„Taa, zasłużyłeś sobie. Próbowałeś pokazać Cuno swojego fiuta. Cuno się bał”.

O boże, szybko, zrób coś, oni zaraz znów zaczną!

Cała ta szarada miała ustalić jego dominację nad tobą. Można bezpiecznie stwierdzić, że przyniosła pożądany efekt.

Nic nie mów, spróbuj trzymać się w garści.

„Świnia się stara nie rozbeczeć. To się, kurwa, nie dzieje!” – sprawia wrażenie, jakby nagle zdał sobie sprawę, że ma supermoce. „Nikt nie jest w stanie powstrzymać Cuno?!”

Bardzo, bardzo mocno spróbuj trzymać się w garści.

„Świnia zagryza zaciśnięte pięści. To się, kurwa, nie dzieje!” – sprawia wrażenie, jakby nagle zdał sobie sprawę, że ma supermoce. „Nikt nie jest w stanie powstrzymać Cuno?!”

Nie odpuszczaj – gryzienie ma jakiś efekt. Ból przemija...

„Co to za chore wygłupy?”

„NIEEE!!!” – krzyczy chłopak, a jego piegowatą twarz wykrzywia odrażający, niekontrolowany uśmiech. „Złaź z Cuno, stary spasiony zboczeńcu!”

Psychopatyczny niemalże sposób, w jaki potrafią wchodzić w rolę i z niej wychodzić, wskazuje, że nie jesteś ich pierwszą ofiarą.

„Ktoś cię do tego nakłonił”.

„Sam go do tego nakłoniłeś – gdy postanowiłeś z nim porozmawiać”.

„Posłuchaj swojego p**lskiego kumpla” – Cuno odchrząkuje i spluwa na ziemię. Flegma jest żółtawa i jakimś cudem bulgocze.

„To ci z portu, prawda? Próbują mnie unieszkodliwić. Aż słyszę, jak się właśnie śmieją...”

„Całkiem cię pojebało, spasiony pierdolcu!”

„Pomocy! Ludzie!” – woła, a jego twarz wykrzywia odrażający uśmiech. „MOR próbuje zerżnąć Cuno w dupę!”

Coś ci podpowiem: nie myśl o uspokajaniu tego dwunastolatka. Przestań zadawać mu pytania. Po prostu odejdź i ochłoń.

„Kim, ty to zrobiłeś?”

„Taa, wszyscy w tym siedzimy!” – syczy z radością dziewczyna. „Banaanipoice całkiem odwaliło”.

Porucznik nawet nie drgnie.

„POMOCY!” – woła, a po jego zaczerwienionej twarzy spływają łzy spowodowane śmiechem. „MOR próbuje nas zgwałcić!”

„Garte cię do tego nakłonił?”

„Cuno ma cię w garści, spaślaku” – szepcze, po czym rozgląda się wokół i krzyczy, ile sił w płucach: „Pomocy! MOR próbuje ZGWAŁCIĆ Cuno!”

„No dobra, nikt cię do tego nie nakłonił”.