Rozmowa · Cuno

„Cuno? To brzmi jak jakieś imię dla wściekłego psa...”

„Taa!” – odpowiada z błyskiem w oczach. „Pomyśl o tym. Pomyśl o wściekłym Cuno”.

Wygląda na zadowolonego, że ktoś zrozumiał, o co mu chodziło. Ledwie się jednak rozproszył, kiedy zza płotu dobiega cię złośliwy syk...

„Cuno? To jakaś nazwa gangu?”

„Taa, Cuno jest w pieprzonym gangu. W grzmoto-gangu. Cuno grzmoci dla Madre, grzmoci dla Mazdy, grzmoci dla Revacholu...”

Wymienia imiona z dumą i precyzją, jakby kładł karty na stół. Zaczyna się już rozpraszać, kiedy zza płotu dobiega cię złośliwy syk...

„Rozumiem. Mam jeszcze inne pytanie”.

„Czyli mówisz o sobie w trzeciej osobie?”

„Kogo nazywasz trzecią osobą, kurwa?! Cuno jest PIERWSZĄ osobą”.

Wygląda na nieco zdezorientowanego, ale dumnego, że wpadł na tę ripostę. Ledwie się jednak rozproszył, kiedy zza płotu dobiega cię złośliwy syk...

„To pewnie zbyt frajerskie dla ciebie, ale może znasz kogoś, komu się spodoba...” (Wyciągnij rękę z książką o Człowieku z Hjelmdallu).