Rozmowa · Cuno

„Lepiej znajdź jakiś sposób na to, aby Cuno zapomniał, że próbowałeś mu, kurwa, dowalić, prośku”.

„Zadośćuczynić, Cuno. Nie powinienem był cię bić. Przepraszam”.

„Taa? I jak zamierzasz to wynagrodzić Cuno, świński pierdzie?”

„Jesteś czadowym gościem. Zakopmy topór wojenny, co?”

„Że co fajny? Jakiś pojebany jesteś, czy co?”

„Chyba pomieszało mu się we łbie, jak go rozjebałeś, Cuno”.

„Patrz, C. – to pieprzona świnia bojowa! Uważaj, żebyś się nie znokautował, p***le!”

„Przyszedłem ci zadać kilka pytań. Wciąż mam sprawę do rozwiązania”.

„Poniżyłeś się przed Cunem” – jej głos jest spokojny. Nie zaszczyca cię swoim spojrzeniem. „Teraz musisz prosić o jego przebaczenie”.

[Odejdź].

„Cuno to Cuno!” – chłopak wskazuje oboma kciukami na swoją pierś. „Już ci to mówiłem, bystrzaku”.

„Rozumiem. Mam jeszcze inne pytanie”.

„No tak. Jak mogłem zapomnieć?”

„Cuno myśli, że masz uraz mózgu albo coś” – stwierdza, kręcąc palcem przy swojej skroni. „Cuno się przejmuje”.

„Cuno, przestań być miły dla świni!” – rozlega się skrzek. „Odsuń się od Cuna, spasiony zboku!”

„Wyluzuj, C. – nie mów Cuno, co Cuno może robić!” – odpowiada jej, po czym zwraca się do ciebie. „Czego jeszcze chcesz, świnio-człeku?”

„Cuno to Cuno, świnio!” – chłopak wskazuje oboma kciukami na swoją pierś.

Zawsze mówi Cuno, nigdy ja. Dzieciak ewidentnie traktuje perspektywę trzeciej osoby jako swoistą tarczę.

Cuno... Pierwotny. Brutalny.

„Ciekawe... Mówisz o sobie w trzeciej osobie, żeby zdystansować się od sytuacji?”

„Cuno nie robi żadnych uczonych rzeczy” – sprawia wrażenie urażonego. „Nie wciskaj Cuno tych książkowych pierdół. Cuno wie, że kłamiesz”.

„Będzie tu szprycował Cuno książkami...”

Chłopak wie, że ma pociągającą osobowość. Godny podziwu wgląd w siebie samego jak na kogoś w jego wieku.

„Uważaj, Cuno, on próbuje z tobą pogrywać. Położy na tobie swoje ŁAPY!” – stwór zza ogrodzenia zaczyna kwiczeć, piskliwie i zażarcie niczym alarm przeciwpożarowy.

„Pomocy! Świnie mają Cuno! Pomocy! GWAŁCĄ!” – krzyki dzieciaka skierowane w stronę okien wychodzących na plac robią się coraz głośniejsze.

„Pomocy!” – dołącza chłopak. „On ma Cuno!!! POMOCY!!!”

Wszyscy to słyszą. Musisz się stąd wynosić, zanim...

Uspokój się. Każdy, kto patrzy, widzi, że nic nie robisz. Zachowaj profesjonalizm i już.

JEBAĆ TO. Idź na konfrontację.

„Odpowiedz na pytania”.

„Pomocy! Wyciąga kutasa!!!”

„Podkręć to bardziej, Cuno! Wyciągnął kutasa, boisz się!”

„ŚWINIE KRZYWDZĄ CUNO! NIECH KTOŚ POMOŻE!!! BŁAGAM!!!” – chłopak wydziera się teraz na całe gardło. Wiatr niesie jego przesłanie po całym Martinaise.

Otwierają się okna. Na Rue Saint-Cispare ludzie odwracają głowy. Starsza kobieta odstawia torby z zakupami przed wejściem do Frittte i słucha. Gdzieś za nią otwierają się bramy do portu.

Na kładce nad kontenerami transportowymi mężczyzna o szerokich barkach podrywa głowę. „To Cuno jest? Ten gliniarz zbiera tam srogie werbalne manto”. Stojący obok wytatuowany Mesk uśmiecha się: „Jasne, że to Cuno!”

Patrz na ten bezczelny uśmieszek... Wie, że nic mu nie możesz zrobić. Wyżywa się na tobie, a ty jesteś bezbronny. Zabij go. I to już. Nawet się nie zorientuje, że umiera.

Zduś to w zarodku, zanim kompletnie wymknie się spod kontroli. Zduś to na jego policzku. Tylko lekkie stuknięcie, żeby go wystraszyć. Nie zabijaj go.

Wystraszyć? Co to za wnioski? Wciąż możesz się z tego wygrzebać, przemów mu do rozsądku!

Uspokój go.

Bach! Cios jest zadziwiająco celny. Aż poczułeś łaskotanie w knykciach.

Cuno to czuje; cios nie był słaby.

„Pff... co... kur...” – zdezorientowany dwunastolatek próbuje się pozbierać.

„Możemy chyba teraz przeprowadzić normalną rozmowę. Mam rację, Cuno?”

„Oficerze, nie tak wygląda normalne działanie policji” – oznajmia porucznik, przerywając swoje milczenie. „Musisz wziąć się w garść”.

Na wszystkie świętości – myśli. Tego już za wiele. Nie pogarszaj sytuacji i wróć po prostu do przesłuchiwania dzieciaka.

Rozumie – straciłeś panowanie nad sobą. Ale nie pogrążaj się jeszcze bardziej.

„Dobra, świnio...” – oznajmia, a na jego twarzy nie ma już demonicznego uśmiechu. Coś się wydarzyło. Uderzenie go uspokoiło.

Słychać niemalże, jak kręcą się tryby. Zmieniają dekorację na scenie.

Można bezpiecznie stwierdzić, że nie okazał swojej dominacji nad tobą.

„Cuno wie, że takiej przemocy należy się szacunek. Żebyś widział ojca Cuno – ojciec Cuno ma wyjebane na wszystko” – oznajmia z dumą.

Stworzenie za ogrodzeniem pogrąża się w złowieszczym milczeniu. Poruszają się tylko jej oczy, przeskakując między tobą i Cunem.

Rozumie, co się dzieje: bitwa o kontrolę nad Cuno to starcie dwóch szaleństw. I na chwilę obecną jej szaleństwo okazuje się mniej potężne.

Ciekawe. Do takiej próby sił doszło też zapewne między nią a ojcem Cuno.

„Dobra, świnio. Cuno słucha. Znowu siedzimy w tym gównie” – strzepuje ziemię ze swoich spodni. „Czego chcesz, kurwa?”

Jeśli chodziło mu w tym wszystkim o to, żeby okazać ci swoją dominację, to można bezpiecznie stwierdzić, że nie poszło to zgodnie z planem.

„Taivaan tähden, zabiłeś Cuna!”

„Dobrze! Wszyscy się uspokójmy”.

„Oficerze, musisz się uspokoić” – stwierdza porucznik, przerywając swoje milczenie. „Weź się w garść”.

„Ty mnie do tego zmusiłeś. Sam to sobie zrobiłeś”.

„Nie, oficerze – to ty to zrobiłeś” – oznajmia porucznik, przerywając swoje milczenie. „Musisz wziąć się w garść”.