Rozmowa · Cuno

„Przyszedłeś, żeby złożyć Cuno ofiarę?”

„To pewnie dla ciebie zbyt frajerskie, Cuno, ale może znasz kogoś...” (Wyciągnij rękę z książką o Hjelmdallermanie).

„Yy... Cuno nie czyta, kurwa!” – wykrzykuje, po czym rzuca okiem na ogrodzenie: „Pieprzone książki, mieszają człowiekowi we łbie...”

„Cuno zna jednego czterookiego zjeba, na maksa uzależniony od książek, ciągle mu ich mało. Kurewsko to smutne... Cuno by mógł nieźle na nim zarobić – wykorzystać, że jest na to chory”.

„O kim ty gadasz, Cuno?”

„O kolesiu, co Cuno go zna!” – krzyczy w kierunku ogrodzenia. „Martin. Z miasta. Z Graadu czy jakoś tak”.

Ten chłopiec lat dwunastu nie zna nikogo z Graadu, szanowny panie. Podejrzewamy, że sam on może być tym tajemniczym „Martinem”.

„Właściwie to wolę zachować tę książkę dla siebie”.

„Wsadź se to gówno do tego swojego tłustego dupska i przestań marnować czas Cuno, jak nie masz dla niego nic porządnego”.

Jest rozczarowany twoją zmianą zdania.

„Nie znasz nikogo z Graadu. Chcesz tę książkę dla siebie, co?”

„A skąd ty, kurwa, możesz wiedzieć, co Cuno chce albo wie, co?” – wybucha chłopak. „Wsadź se tą książkę do tego swojego tłustego dupska i znajdź Cuno coś porządnego!”

„Czyli chcesz tę książkę?”

„Dobra... Cuno weźmie to od ciebie, spaślaku. Przynajmniej będzie z niej trochę papieru...” – odpiera i szybko chowa książkę do kieszeni. „A teraz gadaj, czego chcesz”.

„Dobra... Cuno weźmie to od ciebie, spaślaku. Przynajmniej będzie z niej trochę papieru...” – odpiera i szybko chowa książkę do kieszeni. „A teraz gadaj, czego chcesz”.

„Zobacz, jakie dziwaczne prochy znalazłem”. (Pokaż mu pyrholidon).

„Nie rób tego” – powstrzymuje cię. „Nikt nie będzie niczego próbował. Schowaj to”.

„Suki piorą się po gębach, walczą o uwagę Cuno. Cuno lubi taki taniec na rurze – ale to za mało” – krzyżuje ręce na piersi.

Kim nigdy nie pogodzi się z dawaniem czegoś takiego nieletniemu. Albo musisz zrezygnować z tego planu, albo musisz go wykonać, kiedy nie będzie go w pobliżu.

„Tylko nie ten senny syf...” – stwierdza Cuno, uderzając dłonią w swoje czoło. „Dlaczego suki Cuno zawsze próbują wcisnąć Cuno ten beznadziejny sza-la-la-la syf? Cuno nie jest pieprzonym szamanem!”

„To było tylko raz...” – protestuje mała szczurzyca za ogrodzeniem. „I to ty chciałeś, żebym to dla ciebie zwinęła, Kuuno!”

„Nieprawda...” – nastolatek jest przez chwilę zdezorientowany. „Nazywam się Cuno. Wymawiaj to jak należy, suko”.

Kuuno. To oranjeskie imię.

„W każdym razie...” – Cuno podbudowuje się mentalnie. „Cuno nie ćpa tego radioaktywnego syfu. Mięknie mu od niego kutas. Cuno ma ogromnego kutasa”.

Dość lamerskie oranjeskie imię. Nie umywa się do „Cuno” – myślisz przez moment, lecz po chwili ta konstatacja umyka. Może wróć do niej później?

„Dajmy w płuco, Cuno”. (Wyciągnij paczkę papierosów).

„Odłóż to” – porucznik krzyżuje ręce na piersi. „Informacje nie są tego warte”.

„Daruj se, zjebooki. Cuno jest mężczyzną” – wypina pierś. „Cuno może palić, co chce”.

Porucznikowi się to nie podoba. Mniej destruktywnie dla waszej relacji i współpracy byłoby, gdybyś wrócił później, sam.

„Widzisz, Kim? Cuno jest dużym chłopcem”.

„MĘŻCZYZNĄ!” – wrzask rudowłosego goblina jest niemal ogłuszający.

„Nie będę ci się podlizywał”.

„Nie musisz. On niczego nie wie”.

„O, Cuno wie. Cuno dużo wie” – oznajmia, mrużąc oczy. „O drogich rzeczach. Tajemniczych rzeczach. Zabójczych rzeczach”.

Nie wie nic o twoich zabójczych rzeczach, szanowny panie. To czczy fałsz. Może jednak znać inne tajemnicze sekrety... trudno orzec.

„Masz rację. Nie powinienem był dawać papierosów dziecku”.

„Też się pieprz, prośku! Pieprzyć ciebie i twojego czterookiego kumpla!” – kręci głową zawiedziony. „Myślałem, że chcesz se ułożyć sprawy z Cuno...”

„Widzisz? Może coś wiedzieć. To co ty na to, Cuno?” (Potrząśnij paczką papierosów w stronę chłopaka).

„Dobra, wieprzaku...” – stwierdza, zgarniając papierosy z twojej ręki. „Smoła robi Cuno dobrze na myślenie. Cuno lubi takie mózgowe dopalenie”.

„Między nami wszystko gra. Ale nie próbuj tego więcej z Cuno, bo Cuno będzie musiał spuścić ci manto – znowu”.

Doszło do historycznego rewizjonizmu.

„Dobra, wieprzaku...” – stwierdza, zgarniając papierosy z twojej ręki. „Smoła robi Cuno dobrze na myślenie. Cuno lubi takie mózgowe dopalenie”.

„Dobrze, mężczyzną. Cuno jest mężczyzną, a mężczyźni palą. Chcesz to?” (Potrząśnij paczką papierosów w stronę chłopaka).

„Możemy potrzebować jego pomocy. Kto wie, jakie ma informacje?”

„Nie. Musimy wracać do pracy. On nic nie wie”.

„To jest praca. To co ty na to, Cuno? To może być twoje”. (Potrząśnij paczką papierosów w stronę chłopaka).

„Masz, napij się, chłopaku. To alkohol. Powinien pomóc nam się zaprzyjaźnić”. (Podaj mu butelkę trunku).

„Nawet się, kurwa, nie zbliżaj do Cuno! Śmierdzisz jak gówno żula!” – odsuwa się od ciebie, marszcząc nos. „Cuno nie jest żulem. Cuno nie tyka tego syfu”.

„Dlaczego?”

„Co ty myślisz, że Cuno ma osiemdziesiąt pieprzonych lat? Przynosisz żulerski sok... żeby Cuno dostał paranoi!”

„Nie lubisz alkoholu?”

„To, że ty to chlasz, nie znaczy wcale, że Cuno będzie truć się tą sfermentowaną” – wskazuje palcem butelkę – „mieszaniną szczyn i gówna”.

„Żeby tak próbować uzależnić dwunastolatka od tej gównianej mieszaniny...” – patrzy na ciebie, jakby nie mógł uwierzyć w to, jak bardzo jesteś zdeprawowany.

„Mhm...” – porucznik mamrocze optymistycznie. „Spożycie alkoholu w grupie wiekowej poniżej 16 roku życia od dekady spada...”

Cieszy go to.

„No dobrze”.

„W takim razie nieważne”.

„Co ty robisz?” – pyta porucznik, przeszywając cię swoimi ciemnymi oczami sponad oprawek okularów.

„Nic, poruczniku. Nie chcę się w to pakować”. [Odejdź].

„Muszę zawrzeć pokój z Cuno. Coś mu zaproponować”.