Rozmowa · Cuno

„Nie. Cuno ma wyjebane na robale”.

Czyli wie, że szarańcza to robaki.

„O mój boże” – mała wydaje się zrozpaczona. „Mówiłam ci, że to jest beznadziejne!”

„Zamknij się, C.!”

„Wsadzą cię teraz do beznadziejnego pierdla!”

Brzmi, jakby miała się zaraz rozpłakać z rozczarowania nowo odkrytą beznadzieją Cuno.

„Macie kłopoty, dzieciaki”.

„Wszystkiego się wyprzyj, Cuno! Musisz się bronić!”

„Cuno nie powie niczego bez swojego adwokata”.

Beznadzieja. Z czymś ci się to kojarzy. Czy to może mieć jakiś związek z Nocnym Miastem? Znanym też jako Miasto Gniewu?

Tak, to całkiem beznadziejne. Brzmi jak jakaś sztuka.

Nie. Nie chcę rozmawiać z dzieciakiem o beznadziejnych rzeczach.

Ale to nie jest beznadziejne! W tym tkwi prawdziwe napięcie... „Miasto Gniewu”...

Coś tu ewidentnie jest na rzeczy. Może trzyma je gdzieś niedaleko? W jakiejś kryjówce?

„Cuno, czy tu chodzi o... Miasto Gniewu?”

„O boże, Cuno, NIE!” – mała za ogrodzeniem zdejmuje swoją czapkę. „To się zaraz stanie! Sprawią, że będziesz beznadziejny”.

„Przestań, C.! Nikt nikogo nie zrobi beznadziejnym. Cuno ma wszystko pod kontrolą”.

Ewidentnie coś tu jest nie tak. Powinieneś przyjrzeć się szopie Cuno, tej ze świńskim łbem.

Ewidentnie coś tu jest nie tak. Pamiętasz jego szopę ze świńskim łbem? Lepiej tam zajrzyj.

Coś tu ewidentnie jest na rzeczy. Może trzyma je gdzieś niedaleko? W jakiejś kryjówce?

We wschodnim narożniku podwórza stoi podejrzana szopa...

„Cuno nie powie niczego bez swojego adwokata”.

„O co chodzi?”

„Chwila, moment, nikt tu nie jest beznadziejny... Powiesz mi, co się stało?”

„Taa” – odpowiada nieśpiesznie, odpowiadając na twoje spojrzenie posępnym sprzeciwem. „Cuno zabrał robaki. I co z tego?”

A więc to nie straszyk... Ogarnia cię ogromne rozczarowanie.

„Miałem wielką nadzieję, że to trzcinowy straszyk zjadł szarańczę. A to tylko ty, Cuno”.

„Taa... Cuno to wszystko, co masz, suko”.

„Po co kraść szarańczę? Nie mogłeś znaleźć sobie innych zwierzątek?”

„Szarańcza to nie zwierzątka” – zdaje się, że twoje słowa go uraziły. „Nie wiesz, czym jest szarańcza, jak wyłazi z jebanego nieba? Pierdolone zstąpienie i w ogóle”.

„Przeeeestaaaaaań!” – wyje za ogrodzeniem, po czym ukrywa twarz w dłoniach.

„Sama przestań! Zupełnie jakby szarańcza była nocą. Jest jak taki olbrzymi cień...”

Szarańcza przybywa jak cień... To musi być to Nocne Miasto, o którym mówił spytany, gdzie był.

(Wskaż na szopę). „Czyli to tam, w środku, to Nocne Miasto?”

„Taa. Miasto Szarańczy – Miasto Gniewu, Miasto Świateł...”

O nazwę tego fantastycznego miasta toczy się walka. To prawie zbyt duża rzecz jak na jego wyobraźnię.

Dziewczynka zmusza się, by odsłonić twarz, ale kąciki oczu nadal drgają jej od dyskomfortu.

Ta beznadzieja sprawia jej wręcz fizyczny ból. Mogła spowodować trwałe szkody.

„Co ty, teraz jesteś jakimś artystą?”

„Może i jestem” – odpowiada, patrząc ci prosto w oczy...

Czy on właśnie powiedział coś w pierwszej osobie? Cuno zwykle mówi o sobie „Cuno”.

„Powinieneś posłuchać swojej przyjaciółki, Cuno. Sztuka jest beznadziejna jak cholera”.

„AAAAA, CUNO! To jest tak beznadziejne, że nawet świnia wie, że to jest beznadziejne. Proszę, przestań!”

„Ej, pieprz się, C.! Cuno może być, kim Cuno chce być. Cuno jest panem samego siebie. Cuno jest wolny!” – szarpie guziki swojej koszuli, próbując je wyrwać. Guziki się nie poddają.

„Cuno zrobił siebie Cuno. Cuno może się stać wszystkim. Cuno może się zmienić w świnię, jak zechce. Cuno się może zmienić w p***ła. Cuno ma wyjebane”.

„Nie zmieniaj się w świnię, Cuno. Bo będziesz mnie musiał stąd zabrać...” – na podwórzu zapada cisza ciężka niczym ołów.

Słyszysz wśród niej skapującą z dachów wodę po topniejącym śniegu. Gdzieś trzaska zamykane okno.

A więc to o to chodzi.

„Och, dajże spokój, nikt cię stąd nie będzie zabierał”.

Bez słowa całkiem znika za ogrodzeniem.

Po raz pierwszy chłopak nie wie, co powiedzieć. Jego twarz jest cała czerwona i zaczynają pojawiać się na niej białe plamy.

Wykorzystaj chwilową dezorientację, żeby przejąć kontrolę nad sytuacją.

Masz go. Teraz musisz tylko go przekonać, żeby zostawił pułapki kryptozoologów w spokoju.

„Co się stanie z szarańczą?” (Kiwnij głową w stronę szopy).

„Cuno pozwoli pieprzonej szarańczy zdechnąć”.

„Muszę spytać. Co oznacza Miasto Szarańczy?”

„Nic nie znaczy. To gówno. Cuno po prostu się lubi skupiać. Cuno lubi się koncentrować na gównie, budować gówno, jak ma ostry odlot. Szlag...” – obraca twarz ku niebu.

„Świnio” – odzywa się wreszcie, spoglądając ci w oczy. „Nie powinieneś był pierdolić o mieście Cuno. Teraz wszystko jest kurewsko beznadziejne”.

„Musisz przestać zabierać szarańczę z pułapek. Kryptozoologowie próbują znaleźć coś bardzo ważnego. Ta szarańcza to przynęta”.

„Mam na to wyjebane. No i nie potrzebuję szarańczy. To gówno się zrobiło beznadziejne” – obraca się w kierunku ogrodzenia i dodaje: „C. miała rację”.