Rozmowa · Empatia

„Jakiego ludu?”

„Jakichś szajbusów? Jebanych näkków? Nie wiem...”

To suruski. Surowie to autochtoniczna mniejszość etniczna leżącej na porośniętej tundrą i tajgą isoli Katla socjaldemokratycznej potęgi, Vaasy. Daleko, daleko stąd. Właściwie to najdalej, jak to możliwe.

Mają tam rudych?

Masz na myśli podłych, czerwonowłosych ludzi takich jak ona? Owszem. Surowie mają ten rudy gen.

To nie jest w tej chwili ważne.

Oczywiście, interesujące rzeczy nie są ważne. Ważne są rzeczy policyjne.

„Cuno, czy ona może być Surką?”

„Surką? Jak człowiek z Hjelmdallu?” – chłopak ożywia się. „Mogłaby być... Mogłaby być tym całym hjelmdallskim gównem”.

Revachol też zamieszkuje niewielka społeczność suruska. Mogła też schować się w skrzyni pełnej jakjagód i trafić tu przez przypadek razem z transportem.

Brzmi to leśnie, niczym z leżącej na porośniętej tundrą i tajgą isoli Katla socjaldemokratycznej potęgi, Vaasy. Daleko, daleko stąd. Właściwie to najdalej, jak to możliwe.

Niektóre rzeczy są zbyt podłe, żeby o nich myśleć. Te näkki i runkkari... To może być jakiś mechanizm obronny.

„Cuno... Myślisz, że to możliwe, żeby ona zabiła jakieś inne dzieci?”

Cuno milczy. Gdy w końcu odpowiada, nie patrzy na ciebie...

„Cuno... ee... to... to właśnie Cuno zaczyna podejrzewać. Tak”.

Zwykle patrzy ci prosto w oczy. Coś małego właśnie w nim pękło.

Nie ruszaj głową. Spójrz na nią. Tylko kątem oka.

Spójrz na Cuna.

W tej chwili dzieciak jest po prostu dzieckiem.

Spójrz na nią.

Chociaż jej przyjaciel mówił zbyt cicho, aby mogła cokolwiek usłyszeć, Cunoesse i tak się nie uśmiecha.

„O co chodzi z tymi näkkami? Tymi rybołapami? I w ogóle?”

„Taa, widziałem, że przewałkowała cię näkkami... Mroczna rzecz, co nie?”

„Przewałkowała näkkami?”

„No wtedy, jak wymachiwałeś spluwą i wystrzeliłeś – ona odpala tą szopkę z rybołapo-näkkami, jak wskazówka wychyla jej się mocno na czerwone. Jak wchodzi na wysokie obroty”.

„Kiedyś bredziła o tym cały czas: näkki to, rybołapy tamto. Teraz wygaduje o tym, tylko jak się napruje. Albo jak wypali spluwa”.

„Co to, u diabła, jest näkk?”

„To jej ludzie? Jest jedną z nich? Raz ich nienawidzi. Innym razem wszyscy są näkkami, a ona jest uwięziona? Słuchaj...”

„To nie twoja sprawa. Właśnie tym jest näkk. Cuno nie wsadza nosa w nieswoje sprawy – nie grzebie w tym näkkowym syfie. Bo Cuno jest mądry”.

W obliczu nadmiernego stresu dziewczyna wycofuje się i udaje mitologiczną istotę.

„Uf, dobrze, że się od niej odcięliśmy. Jest pojebana jakaś”.

„Ona nie jest pojebana!” – podnosi głos, ale po chwili znowu odzywa się szeptem. „Wszyscy są pojebani. Przestań, kurwa, oceniać”.

Zły ruch. Ale cały czas szepcze. Nie wyśliznął ci się, ale nie zepsuj nic więcej, bo to zrobi. Nie masz tu na nic gwarancji.

„Cuno, posłuchaj mnie – ona cię próbuje kontrolować. Musimy cię z tego wyciągnąć”.

„Wszystko gra!” – odpowiada, prostując się i obracając do Cunoesse. „Świnia próbuje nas ze sobą skłócić. Nie pozwolę mu na to”.

Kretynie! Spieprzyłeś to.

No i już. Zerwał ci się z haczyka. To była podła wypowiedź, manipulująca. Powinieneś to zrozumieć: dotarłeś tak daleko, ale nie wytrwałeś do samego końca.

„Próbowałeś przekabacić mojego Cuna!” – chichocze złowieszczo i radośnie. Podciąga się wyżej na ogrodzeniu. „Próbowałeś zabrać mojego Cuna! Ja i Cuno trzymamy się razem. Do grobowej deski!”

Przebiega przez ciebie dreszcz. Wiatr z Boulevard South biczuje cię bezlitośnie za próbę ich rozdzielenia. Za próbę wykurzenia z Cuna duszy ulicznika.

Ciekawe. Jakże to?

Cunoesse jest z tej dwójki gorsza. Cuno nie ma problemu ze staniem obok ciebie, ale ona ukrywa się za płotem, boi się o życie, jakby coś zrobiła. Coś bardzo złego.

To ona wymyśliła tę psychopatyczną zabawę z wołaniem o pomoc. Cuno chciał tylko porozmawiać z tobą o swoim imieniu – to Cunoesse go nakręciła i nastawiła przeciwko tobie.

Cuno nie przestał też z tobą rozmawiać. Czasem nawet sprawia mu to przyjemność. Kiedy odzywasz się do tamtej, czujesz, jakbyś miał do czynienia z zapędzonym w pułapkę zwierzęciem. Umie tylko syczeć.

No i jest jeszcze fakt, że to dziewczyna. I wydaje się nieco młodsza, a już na pewno mniejsza. I mimo to Cuno się jej boi. O co tu chodzi, Cuno?

Podsumowując, Cuno szanuje szaleństwo. A pod tym względem nie masz szans jej dorównać. Musisz jakoś porozmawiać z nim na osobności.

Co tu się dzieje? To jakiś niesforny dzieciak na twoim miejscu zbrodni. Używa prowokacyjnego słownictwa i próbuje cię zirytować.

Jakbyś miał za mało na głowie! Czujesz nagle, jak ogarnia cię żal nad sobą samym...

„Cuno, posłuchaj. Wiem, że to całe przesuwanie granic to dla ciebie nowość, ale dla dorosłych to normalne”.

„Trzymaj swój świński ryj z dala od zadka Cuno!” – macha ręką. „Cuno wie, jak mocno naciska. Cuno naciska na maksa...”

„Lepiej se daruj, glino. Albo Cunn ci będzie dalej dawał wycisk”.

„Wszystko gra, Cuno?” – pyta zaniepokojona. Cunn ją zdezorientował.

Nie wyszło. Potraktował to jako komplement. A potem miał mały atak padaczki.

„Nie wiem już, co robić... Jestem tylko zmęczoną, starą kupą mięsa. Nie mam nic poza tą sprawą. A wy mi nie pomagacie”.

„Znieś ból, zjebie! Znieś to, co złe!” – dziecko się nie śmieje – przypomina raczej szczerzącego zęby wilka.

Czuje słabość. Cieszy ją to.

„Słyszysz go, C.? Wieprzak chce gadać o tym, że se nie radzi z tym gównem. Wieprzak chce się wprowadzić do Cuno!”

„Nie pozwól, żeby się do nas wprowadził, Cuno”.

Nie masz pojęcia, co powiedzieć. Będziesz musiał po prostu spróbować zmienić temat...

„Cuno, musiałeś widzieć najróżniejsze rzeczy, jak tu rzucałeś tymi kamieniami. Chcesz pomóc MOR-owi dorwać przestępcę?”

„Takiego chuja!” – wybucha. I śmieje się. „Ty co? Jakiś... niedorozwinięty jesteś?”