Rozmowa · Empatia

„Mogę to uszanować”.

„Kogo ty chcesz oszukać, dzieciaku? Nie da się załatwić kilkukrotnie większego gościa. To on zabije ciebie”.

„I tutaj popełniłeś ogromny błąd” – odsuwa się i dyszy. „Olbrzymi błąd. Pożegnaj się ze wszystkim, co Cuno mógł ci załatwić. Między tobą i Cuno wszystko skończone”.

„Profesjonalnie”.

„Mówiłam ci, że nie powinieneś zadawać się z tym p***łem” – w głosie dziewczynki zza ogrodzenia słychać ulgę. Jej ton jest lekki jak powietrze. „To jebane zero”.

Wygrała.

[Odejdź].

„Co do tego wystrzału... Ja nie chciałem... To był tylko strzał ostrzegawczy”.

„Potrzebujesz wsparcia. Jestem w razie czego”.

„W porządku, młody”.

„Nie, nie jest w porządku” – wskazuje na swoje oczy, a później na twoje. „C. jest podporą Cuno. Cuno ją chroni. Jak zadrzesz z C., to zadrzesz z Cuno. Zagroź jej – zagroź, że ją zabierzesz...”

„Mówiłeś, że ona jest... szalona?”

„Taa, jest psychiczna” – przysuwa się do ciebie jeszcze bliżej. „Żadne tam dziecięce świrowanie z paleniem kotów – to jest poważny przypadek”.

„O rany...”

„Taa...” – przygląda ci się, gdy dociera do ciebie to, co powiedział.

„Jaki dokładnie poważny przypadek?”

„Materiał na radiową audycję z zabijaniem... Uwierz mi, świnio, nie chcesz wiedzieć”.

Jak te prywatne radiostacje, o których mówił Noik?

Nie chce o tym myśleć. To nie jest tylko kolejna przechwałka.

A on nie chce nawet o tym myśleć. To nie jest tylko kolejna przechwałka.

„Poprzestańmy na tym”.

„Taa – zostawmy”.

„Ona jest twoją siostrą?”

„Jeszcze czego, ona nie jest moją siostrą. To tylko przybłęda, co dostała się do środka. Jak wściekły pies czy coś”.

„Przybłęda?”

„Taa, tam była” – wskazuje budynek mieszkalny za ogrodzeniem.

„O co chodzi, Cuno?” – dziewczynka obraca głowę i spogląda na budynek.

„Stała w korytarzu, cała mokra” – Cuno wzdryga się i kontynuuje jeszcze cichszym szeptem. „Za jebanym stojakiem na buty. W mroku”.

Szafka na buty zaraz po prawej? Czy ty tam przypadkiem nie byłeś?

„Czemu była cała mokra?”

„Cuno nie ma pieprzonego pojęcia. Miała mokre włosy. I chyba zeszczała się pod siebie. Stała tam trzy dni – w tym kącie. Była tam za każdym razem, jak Cuno wychodził na dwór”.

Znasz to. Ciało doznaje swego rodzaju szoku odrzuceniowego. Prawdziwy kac-morderca. To mogło być to.

Nie chcę tego wiedzieć.

Wiem, że nie chcesz. Ale ta myśl nie chce cię opuścić – była w czymś w rodzaju hibernacji po tym, jak to zrobiła. Chwilę trwa, zanim wyrzucisz to sobie z głowy...

(Wróć do rozmowy). „Mówiłeś, że dostała się do środka? Ale jak?”

„Nie wiem...” – przygląda ci się podejrzliwie, gdy wyrywasz się z zamyślenia. „Ktoś zostawił otwarte drzwi. Cuno wrócił do domu, a ona spała pod biurkiem zagrzebana w stercie ubrań. Jak pies”.

Ktoś zostawił otwarte drzwi? On. Przez przypadek czy...

...z rozmysłem.

„A twoi rodzice?”

„Ojciec Cuno ma wyjebane. Nawet jej nie zauważył. Albo myśli, że ona to Cuno...” – wskazuje na siebie. „Cuno się wszystkim zajmuje”.

Cuno? Cunoesse? Są z tej samej gliny.

Morderczy kac? Z czasu, kiedy...

...zabiła dziecko, tak. Szukają potem cichego, ciemnego miejsca i tam jakby hibernują. Zwykle trwa to przez kilka dni. Do tygodnia.

To musiało być jej pierwsze. Tylko po pierwszym tak to wygląda.

„Mówiłeś, że dostała się do środka? Ale jak?”

„Nie wiem... Ktoś zostawił otwarte drzwi. Cuno wrócił do domu, a ona spała pod biurkiem zagrzebana w stercie ubrań. Jak pies”.

„W tym korytarzu o tam? Ze schowkiem dla dozorcy?” (Wskaż).

„Taa, to tam. Beczała obok szafy. Jak psychiczna”.

„Myślisz, że ona ma jakiś związek z tym trupem?”

„Cuno przy tym nie było. A C. była razem z Cuno. Cuno już ci to mówił”.

„Gdzie byliście?”

„Słuchaj, Cuno cię uspokoi. My tego nie zrobiliśmy”.

Mówi prawdę, miłościwy panie.

„Taa, pewnie chętnie by go załatwiła. Ale nie zrobiła tego. Cuno przy tym nie było. A C. była razem z Cuno”.

„Czemu w takim razie nazywa się Cunoesse?”

„Bo wygląda jak Cuno”.

„Nie znasz jej imienia?”

„Nikt nie wie, jak ona się nazywa. Cuno nazywa ją C.”.

„Jakim ona mówi językiem? Napakymppi, fägäri?”

„Chuj ją wie – twierdzi, że to »pieśń jej ludu« czy coś tam”.