Rozmowa · Empatia

Tu nie chodzi o Cuno, a o Cunoesse.

(Chwyć się tego tropu, spróbuj ich rozdzielić). „Cuno! Psst...”

„Po chuja szepczesz?” – odpowiada szeptem.

On też szepcze. Gra w twoją grę. Ale patrz, co się teraz dzieje...

„O czym tak szepczecie p*ły?!”

Kładzie szczególny nacisk na to słowo. Myśli, że cię ono speszy.

„Jak Cuno chce szeptać, to będzie, kurwa, szeptać, jasne?!” – odpowiada jej, po czym odwraca się do ciebie i pochylając się, mówi: „Pogadajmy szeptem, świnio!”

Dobra jest, masz go w garści. Ale uważaj. Wciąż możesz to schrzanić. Nie pozwól, żeby Cuno źle tu wyglądał.

„Co jest z nią nie tak? Jest przerażająca. Zwariowana jakaś”.

„Zwariowana?” – pyta spiętym szeptem. „Niczego jeszcze nie widziałeś. Ona nie jest zwariowana – ona jest szalona. Niebezpiecznie. Zgasiła faceta. Zabijała ludzi – pewnie nawet świnie...”

„Przestań z nim gadać! Cuno, ostrzegam cię! Przez ciebie będziemy mieli kłopoty!”

Rozumie, co próbujesz zrobić.

„Ej, C.?” – podnosi głowę. „Cuno mówił ci przecież, tak?! Mówił, że CUNO GADA, Z KIM CHCE”.

„Mów, świnio. Cuno ma wszystko pod kontrolą” – zwraca się do ciebie, znowu się pochylając.

Udało ci się. Rozdzieliłeś ich. Odwrócił się nawet do niej plecami, żeby nie mogła czytać z ruchu jego warg.

O kurwa, umie czytać z ruchu warg? Lepiej zasłoń usta.

„Jak to »zgasiła faceta«?”

„Cuno ma na myśli, że kogoś zabiła. Zgadza się – C. jest zabójczynią” – wyjaśnia, wpatrując się w ciebie. „Taką prawdziwą zabójczynią”.

Jego małe zielone oczka wpatrują się w twoje.

Wszystko, co mówił wcześniej, było na poważnie. Ale teraz jest w tym coś więcej – szczerość.

„A jeśli to prawda, Cuno? To by wiele wyjaśniało...”

„No raczej. Cuno wie, że w tej chwili nie chcesz stawić temu czoła. To mroczny syf. Cuno stawia temu czoła każdego dnia – Cuno ma od tego ciarki”.

„Świnie pewnie też zabiła. Znaczy, jestem tego całkiem pewny”.

„Daj spokój. Nie zabiła żadnego funkcjonariusza policji”.

„Wiedziałem, że wy świnie jesteście na to zbyt naiwni. Dobrze, że Cuno ma ją pod kontrolą. Cuno pilnuje, aby była spokojna” – czuje jej spojrzenie na potylicy i milknie.

W powietrzu czuć dziwny chłód. Jest jak woda uderzająca o zimne kamienie. Lub kapiąca. W pobliskim korytarzu. Trzy lata temu. Na rogu sprzedawali buty...

Policjant byłby za duży, żeby dała sobie z nim radę. Ale pełne determinacji dziecko jej postury byłoby w stanie zabić kogoś bezbronnego. Osobę starszą. Bezdomną. Albo... inne dziecko.

Stwór przygląda się wam obu znad ogrodzenia. W jej oczach coś się błąka.

Lęk.

Lęk przed prawdą.

„No dobra. To ilu zabiła policjantów?”

„Zapomnij, że Cuno to powiedział. Cuno se robił jaja. Cuno tylko zmyślał. Bo Cuno bywa taki głupi” – czuje jej spojrzenie na potylicy i milknie.

„Naprawdę? Nie jest zbyt mała, żeby kogoś pokonać?”

„Ty mnie w ogóle słuchasz? Myślisz, że to jakiś jebany żart? Myślisz, że zabicie takiego grubasa jest trudne?” – pyta, szturchając cię palcem w brzuch. „Gadka-szmatka i nóż w brzuch”.

„Mówisz serio z tym całym zabijaniem?”

„Zabijanie to poważna sprawa. Cuno nigdy nie żartuje z cztery-osiem-osiem”.

Cztery-osiem-osiem? Policyjne kody przestępstw kończą się na 190.

„Jak sobie z tym wszystkim radzisz?” (Zakończ).

„Jak Cuno sobie radzi? Cuno radzi sobie dobrze – nie potrzebuje, żebyś się w to wtrącał. I C. też nie potrzebuje”.

„Cuno ma wszystko pod kontrolą” – spluwa przez szczerbę między przednimi zębami.

„Potrzebuje pomocy profesjonalisty. Sam nie dasz sobie z tym rady”.

„Słuchaj! Słuchaj!” – wskazuje na swoje oczy, a później na twoje. „C. jest podporą Cuno. Cuno ją chroni. Jak zadrzesz z C., to zadrzesz z Cuno. Zagroź jej – zagroź, że ją zabierzesz...”

Wszystko sprowadza się właśnie do tego. Potrzebuje, żebyś potraktował go teraz poważnie.

„Zabiję cię. Ucieknę, jak zakujesz ją w kajdanki, a później zakradnę się do ciebie i cię zajebię. Zrozumiano?” – chłopak patrzy ci prosto w oczy, jego czarne źrenice próbują złapać ostrość...

Może i nie będzie tego w stanie zrobić, ale spróbuje. Tu i teraz wierzy, że spróbuje.

„Rozumiem, Cuno”.

„Dobra” – ociera pot z czoła. „To teraz możemy przejść do interesów”.

Ciężko oddycha. To go coś kosztowało.

„Interesów?”

„Taa... Czego chcesz? Cuno może ci to załatwić” – odpowiada już bez szeptania.

„Niczego mu nie załatwiaj, Cuno!”

„Wyluzuj, C. – on szanuje Cuno. Cuno sprawił, że szanuje Cuno. Jak ktoś szanuje Cuno...” – odwraca się z powrotem w twoim kierunku – „...ten może liczyć na różne rzeczy!”

„Pamiętasz, jak chciałeś, żeby Cuno ci coś załatwił? Teraz możemy do tego wrócić, jak coś dla Cuno zrobisz. Ty i ja. Cuno ci załatwi nielegalne narkotyki”.

„Cuno ma metodę napinania i luzowania. Teraz luzujemy” – podciąga swoje sportowe spodnie. „Kupowanie spodni. Oferta jest aktualna. Dziewięćdziesiąt procent zniżki dla świni Cuno. Cuno ma gest”.

„Cuno ma gest dla włóczęgów. Cuno widzi, że jesteś w potrzebie” – rozkłada ręce jak piekarz prezentujący swój towar. Na jego zaczerwienionej twarzy pojawia się uśmiech.

„I możesz nawet przyćpać w królestwie Cuno! Cuno widział, jak węszyłeś przy tej stercie pieprzonego eternitu. To sekretne drzwi, jasne?! Odsuń eternit i możesz se tam przyćpać” – podsumowuje zaproszenie wspaniałomyślnym kiwnięciem głowy.

„I możesz nawet przyćpać w królestwie Cuno! Ta sterta pieprzonego eternitu” – wskazuje na tyły podwórza – „to sekretne drzwi, jasne?! Odsuń eternit i możesz ładować się do szopy Cuno” – podsumowuje zaproszenie wspaniałomyślnym kiwnięciem głowy.

Ma na myśli chatę na prawo od szklarni. Tę, na której dachu topnieje śnieg.

„Zgadza się. Cuno ma teraz sklepik ze słodyczami dla świń. Przygotuj się na nagrody” – podsumowuje, rozkładając ręce jak piekarz prezentujący swoje świeże wypieki.

„Cuno ci załatwi nielegalne narkotyki, jak coś dla niego zrobisz. Zobaczysz, zasmakujesz w nich. Później Cuno ci załatwi klientów, będziesz dawać dupy, żeby dostać więcej. Gotówka w mega stylu. Świńska świnia”.