Rozmowa · Cuno

Tak. Trubadur ma ten pancerz. Czujesz to.

Chodzi mu o Mañanę, wyluzowanego strajkującego przy bramie.

„To z nim powinieneś pogadać. Ma, kurwa, szajbę na punkcie tego pancerza. Przylazł tutaj, udawał, że lubi krowy, próbował rzucić okiem na pancerz Cuno... Idź pod bramę – sam go zapytaj”.

Wierci palcami w swoich skroniach, wykonując jakiś dziwny, agresywny gest. „Cuno ma wyjebane na ten poszurany pancerz. Cuno wywalił ten syf”.

„Patrz na niego!” – wskazuje zwłoki. „Jebany hormon wzrostu. To olbrzym. Ten jego pancerz jest za duży na normalnego człowieka”.

„Dobrze, w takim razie następne pytanie”.

„Jedziesz z tym gównem”.

„Widziałeś w okolicy kogoś podejrzanego?”

„Tylko parę świń węszących w błocie. Według Cuno to zajebiście podejrzane”.

„Taa, powiedz temu fägäri, Cuno!”

Zdaje się, że jesteś teraz fägäri, cokolwiek to znaczy. Podejrzane pytania kiepsko się sprawdzają w tak pełnych antagonizmu sytuacjach.

„Tylko samotną świnię próbującą podlizać się dzieciom. Według Cuno to zajebiście podejrzane”.

„Wiesz, kim on był?”

„To pieprzona szmata Cuno” – podnosi kamień. „Cuno używa pieprzonej szmaty do ćwiczenia rzucania kamieniami”.

Próbuje ukryć, że tak naprawdę nie wie.

„Chodzi mi o to, kim był. Zanim zginął”.

„Cuno wie, o co ci chodzi. Ale Cuno nie jest kapuś” – kręci głową, wyraźnie urażony. „Próbuje wkręcić Cuno, żeby śpiewał do glinofonu...”

„Czyli nic nie wiesz”.

„Cuno wie różne rzeczy. Ale Cuno nie jest kapuś” – kręci głową, wyraźnie urażony. „Próbuje wkręcić Cuno, żeby śpiewał do glinofonu...”

Mógł po prostu powiedzieć, że nie wie.

„Dobrze”.

„No jasne, że okej!” – rzuca kamieniem. Nie trafia. „Trzeba mieć szmatę do rzucania kamieniami...”

„Nie proś świń o pozwolenie, Cuno. O nic ich nie proś!”

„Mogłeś po prostu powiedzieć, że nie wiesz”.

„Cuno wie dużo. Ale Cuno nie jest kapuś” – kręci głową, wyraźnie urażony. „Próbuje wkręcić Cuno, żeby śpiewał do glinofonu...”

Koniec rozmowy. Bardzo stanowczy. Też powinieneś być takim stoikiem.

„O tym później. Na razie porozmawiajmy o czym innym”.

„Wystawiasz cierpliwość Cuno na próbę”.

„Spieprzaj, p***le!”

„Ma urazy całego ciała. To twoja sprawka?”

„O czym ty pierdolisz? Co to są te twoje u-ras-sy?” – pyta, łapiąc się za głowę, jakby nagle zaczęła go boleć.

„Mówi, że jesteś głupi, Cuno! Znowu chcą zrobić z ciebie głupka!”

„Urazy to te stłuczenia. Mówię o śladach, które twoje kamienie zostawiły na ciele”.

„Och, czy Cuno utrudnił ci obwąchiwanie gówna? Dopuścił się utrudnienia obwąchiwania gówna?” – puszcza swoją głowę, jakby nagle poczuł się lepiej. „To jest królestwo Cuno. Cuno tutaj, kurwa, rządzi”.

Słyszysz, jak porucznik mruczy: „Hmmm”.

Myśli, że dzieciak dysponuje nie lada słownikiem terminów policyjnych. Ale nie zamierza wściubiać w to swojego nosa.

Kontynuuj przesłuchanie.

Dobrze. To samo zrobiłby porucznik z komisariatu 57.

„Ja i mój partner zastanawiamy się, skąd znasz tyle policyjnych terminów”.

„Ja i mój partner zastanawiamy się...” – demoniczny syk dochodzący zza ogrodzenia robi się głośniejszy. „Woskujecie swoje lufy?”

Cuno wybucha śmiechem, wskazując palcem ciebie, później Kima, a po nim znowu ciebie...

Niefortunny dobór słów – myśli porucznik z komisariatu 57. Spogląda na trupa, w kierunku, w którym wieje wiatr. Chętnie zapaliłby teraz papierosa.

Niefortunny dobór słów – myśli porucznik z komisariatu 57. Spogląda na górujące nad wami mury portowe. Chętnie zapaliłby teraz papierosa.

„Tak, o to mi właśnie chodzi. Jesteś głupi”.

Cuno puszcza swoją głowę. „Wypierdalaj! Nazywasz Cuno głupim? Świnia przychodzi do Cuno po wskazówki, a później mówi, że Cuno jest głupi? Co ty odpierdalasz?”

„Bez ciebie się pogubią, Cuno! Potrzebują ciebie. Masz kontrolę!”

„Może sam se ogarnij swoje gówno – zanim przyjdziesz po pomoc do detektywa Cuno?”

„Hmm... Może tak powinniśmy zrobić” – porucznik unosi brew.

Opieprzył cię dwunastolatek. Taka rada na przyszłość: jeśli chcesz wygrać dyskusję, czekaj na mój znak. Nie szarżuj na oślep.

„Ja też nie cierpię słów”.

„Słowa to pieprzone gówno, co ogłupia!” – spluwa na ziemię. „Cuno ma teraz własne słowa – cuno-słowa”.

Czy Cuno chodził do jakiejś szkoły? Pewnie do takiej dla dzieci z problemami behawioralnymi.

Lepiej o tym nie wspominać.

Ale dlaczego lepiej? W takim razie wróć chociaż do kwestii ciała.

„Cuno, czy ty nie powinieneś być w szkole albo czymś takim?”

„To przeszłość, świnio. Cuno już tam nie ma. Cuno odsiedział swoje” – kiwa głową z powagą. „A teraz zapytaj mnie o tego świńskiego trupa i nie węsz w przeszłości Cuno!”

„Świnie przyszły, żeby cię zabrać, Cuno!” – skrzeczy licho w czapce. „Szukają na ciebie jakichś brudów!”

„Ja też mam problemy behawioralne”.

„Uważaj, Cuno! On próbuje nawiązać z tobą więź!”

„Cuno ma wyjebane na twoje inwalidztwo. Skombinuj se wózek albo coś. Cuno ma to gdzieś”.