Rozmowa · Cuno

Ciężko to wyłapać, ale nie do końca ma to gdzieś... Przekrzywia głowę w prawo i spogląda na ciebie w nieco innym świetle – wszystko dzięki twojemu wypasionemu inwalidztwu.

„Cofnijmy się trochę. Ta rozmowa do niczego nie prowadzi”.

Gremlin z wystającymi zębami puszcza swoją głowę. Wygląda na to, że atak minął.

Ból, jaki sprawia to słowo, przemija. Czuje się już lepiej. Jest dalej od edukacji.

„Ładuj, świnio. O co chcesz zapytać?”

„Nic nie mów świni, Cuno!”

Teraz musisz szybko zadać mu pytania. Prawdziwe policyjne pytania. Jak policjant.

(Szepnij). „Kim, pomóż mi trochę. Co chcemy wiedzieć?”

„Gdybym chciał marnować swój czas – a nie chcę – to zapytałbym ich, kim jest ofiara i jak się tu znalazła oraz zadał standardowe pytania”.

Standardowe czyli: „czy widzieliście coś nietypowego” albo „czy widzieliście coś podejrzanego”.

Nie masz pojęcia, co jest standardowe. Pytaj po prostu o to, co ci przyjdzie do głowy.

„Ee...”

„Świnia się dławi. Jak nic się dławi!”

Przestań się dusić, albo wszyscy zobaczą, żeś jest oszust! Cały ten dramatyzm w niczym ci nie pomaga!

Dzieciaki cię przytłaczają. Odzyskaj kontrolę nad sobą i sytuacją.

„Nie mam pytań”.

„Jebany mulkkupää nie zna żadnych pytań”.

Porucznik siedzi na brzegu łóżka, dwadzieścia kilometrów stąd, i czyści buty. Typowy policjant, taki jak on, na pewno wymyśliłby, jakie pytania najlepiej teraz zadać. W przeciwieństwie do ciebie, który stoisz tu sam i nie możesz zebrać myśli.