Rozmowa · Cuno

„Co z nim?”

„Wiesz, jak on tam trafił?”

„Pewnie się wspiął? Cuno był zajęty gdzie indziej, jak to się tutaj odpierdoliło”.

„Czyli nie widziałeś, jak to się stało?”

„Słyszałeś, co Cuno powiedział – Cuno nie było nawet w Martinaise. Cuno nie było w Revacholu” – najeża się. „Cuno nie był miejscowy”.

Miasto jest za duże, żeby mógł je opuścić. Ale tutaj też go nie było... Więc gdzie był?

„A, rozumiem. Gdzie byłeś w takim razie?”

„Nie wiem, w jakimś jebanym...” – rozgląda się i próbuje coś wymyślić.

„Pamiętasz Nocne Miasto, świnio? Cuno był w jebanym Nocnym Mieście i robił robotę”.

„Co ty odpierdalasz, Cuno!? Przestań być taki cholernie beznadziejny!”

„No dobrze. Co do tego ciała...”

„Taa? Cuno go nie zgasił, jak o to ci chodzi” – wyciąga kozę z nosa.

Dzięki, Cuno. Jedno imię możesz skreślić z listy.

„Mesque albo... albo nie wiem. W jakimś innym miejscu... W Nocnym Mieście! Cuno był w pieprzonym Nocnym Mieście”.

Nie ma czegoś takiego jak Nocne Miasto. Brzmi to jak nazwa miejscowości z jakiejś pośledniej powieści science fiction.

„Gdzie jest Nocne Miasto?”

„Cuno udziela tej informacji tylko w razie potrzeby. A ty jej nie potrzebujesz” – wciąga z powrotem do nosa wystającego z niego gila. „Cuno nie zgasił tego typa, jak o to ci chodzi”.

„To nieprawdziwa nazwa. Nocne Miasto nie istnieje”.

„Coś się tak uczepił Cuno jak rzep? Nie byłeś tam, gdzie był Cuno. Nie byłeś w głowie Cuno”.

„Chcesz wiedzieć, gdzie był Cuno? Chcesz wiedzieć, co Cuno planuje, kurwa?”

„Nie mów mu, Cuno. To beznadziejne!”

„To nie jest, kurwa, beznadziejne! Cuno buduje miasto – Nocne Miasto, Gniewne Miasto – Miasto Gniewu. Właśnie tak. I ono nie jest beznadziejne!”

„Beznadziejnie!”

„To nazwa miasta Cuno, suko! Odpierdol się od Cuno. Ten chlew nie ma z tym nic wspólnego”.

To o co tu chodzi? O miasto zabawek? Nie, w przypadku tego dzieciaka to raczej niedopałków. A może piasku i topniejącego śniegu?

To mało istotne odkrycie. Nie zaprzątaj sobie głowy odkryciem tego całego Nocnego Miasta. Kontynuuj swoje śledztwo. Jeśli to naprawdę ważne, to pojawi się jeszcze w rozmowach.

Nie sposób dojść, o co tu chodzi, przynajmniej na razie. Czy to ważne – okaże się później. A teraz skup się na sprawie.

„Tak naprawdę to nie opuściłeś nawet miasta. Gdzie byłeś?”

„Mówiłem ci, wieprzowino. Cuno nie był miejscowy. Cuno był w miejscach, o których ci się nawet nie śniło”.

„W jebanym Mesque albo nie wiem. W jakimś innym miejscu... W Nocnym Mieście! Cuno był w jebanym Nocnym Mieście”.

„Gdzie jest reszta jego pancerza?”

„Cuno ma wyjebane na pancerz”.

„Jak to?”

„Pieprzona szmata Cuno ma jeden duży defekt. To jebany mutant”.

„Mutant?”

„Pamiętasz, jak wyglądał?! Jebany hormon wzrostu. To olbrzym. Ten jego pancerz jest za duży na normalnego człowieka”.

Wierci palcami w swoich skroniach, wykonując jakiś dziwny, agresywny gest. „Cuno ma wyjebane na ten poszurany pancerz. Cuno wywalił ten syf”.

Och, dajże spokój. Dzieciak tylko udaje, że go nie obchodzi, bo jest za mały na ten pancerz.

„Wyrzuciłeś go do morza?”

„Taa, Cuno ma na to wyjebane” – powtarza. „Cuno ma gdzieś dobra materialne. Cuno jest pieprzonym mnichem!”

„Chcesz się do kogoś przypierdolić o ten pancerz? To weź się za tego wąsatego chuja ze Związku – radosnego trubadura przy bramie”.

„Jak to wywalił?”

„Cuno próbował przymierzyć hełm. Za duży był” – wykonuje wykop wyimaginowanego hełmu.

„Cuno wykopał chujostwo do morza. Jak piłkę w rugby. Cuno ma na to wyjebane”.

„Jesteś po prostu za mały na ten pancerz”.

„Spierdalaj! Będzie mnie tu od karzełków wyzywał! Cuno ma dwanaście lat! Jest wielki!” – odpowiada, mrużąc oczy.

„A ty co? Pieprzone osiem dych? Jak Cuno będzie miał osiemdziesiąt lat, to takich jak ty zmieści się w Cuno ze czterech! Spierdalaj!”

„Próbujesz wydymać Cuno? Spierdalaj stąd!”

„Trubadura? A to kto?”

„Taa, ten kutas w butach. Kojarzysz tego wesołego krowojebcę ze Związku? Przylazł tutaj i pieprzył coś o krowach. Udawał, że go te krowy obchodzą”.

Tak, spotkałeś go przy bramie. To ten w butach i z jowialnym uśmiechem.

„Chodzi ci o Mañanę?”

„Taa, to z nim powinieneś pogadać. Ma, kurwa, szajbę na punkcie tego pancerza. Przylazł tutaj, udawał, że lubi krowy, próbował rzucić okiem na pancerz Cuno”.

Ciekawe, miłościwy panie. Czemu Cuno udzielił ci tej informacji?

„I mówisz mi to tak z dobroci serca, Cuno?”

„Taa, Cuno ma dzisiaj gest. Dzień Cuno. Cuno jest żal dwóch frajerskich świń. Cuno robi to z litości”.

To jednak niepokojące... Mógł zagiąć parol na tego człowieka. A może to paranoja? To też możliwe, szanowny panie.

„Taa, Cuno ma dzisiaj gest. Dzień Cuno. Cuno jest żal frajerskiej świni. Cuno robi to z litości”.

Odpuść.

Tak, wybacz mi, szanowny panie! Lepiej będzie odpuścić. Nie chodziło mi bynajmniej o wpędzanie cię w paranoję.