Rozmowa · Cuno

„Dla pieprzonej szmaty? Dobrze, że przyszedłeś do Cunomistrza” – kiwa głową, próbując sprawiać wrażenie starszego. „Cuno wie, gdzie jest lodówka – idealna do mrożenia p***łów”.

„Tak myślałem! Gdzie ona jest?”

„Wieprzowinie się śpieszy. Co na tym zyska Cuno?” – pyta, krzyżując ręce na piersi. „Jaki będzie zwrot z inwestycji dla Cuno?”

Nie spierdol tego. Ta lodówka jest ci potrzebna.

Nadszedł czas na bycie skromnym. Powiedz coś o łaskawym panu.

„Podwórze wolne od trupa. Gdzie twoja obywatelska duma?”

„Cuno ma wszystko, czego Cuno potrzebuje. Dumę i w ogóle”.

Nie wie, co to znaczy. Gadanie o dumie i w ogóle niczego nie ułatwiło.

„Nie da się kupić Cuno, świnio! Cuno ma już wszystko!”

„Łaskawy panie, przyjdzie dzień, kiedy odpłacę ci za tę informację. Ale teraz zegar tyka”.

„Zegar Cuno ma wyjebane” – odpowiada, spoglądając na swój nadgarstek. „Cuno ma w chuj czasu”.

Nie ma nic na nadgarstku.

„Nie wierz mu, Cuno! Chodzi mu tylko o twoją lodówkę!”

Przekonaj Cuno, żeby zdradził, co wie.

Ktoś otwarcie rzucił wyzwanie Cuno, zabijając na jego terytorium. I w jego żywotnym interesie leży pokazać temu komuś, gdzie jego miejsce.

„Jakiś arogancki skurwiel myśli, że może zabijać w królestwie Cuno, nie pytając go najpierw o zdanie? Jak dla mnie to bezprawie”.

Mroczny płomień tli się w oczach Cuno, gdy rozważa twoje słowa – bezgłośnie. Jak na króla przystało.

„Los tego bandyty jest w twoich rękach. Niech stanie się przykładem dla innych. Pomóż mi go znaleźć za pomocą technologii ciałolodówkowej”.

„Dobra. Cuno łapie. Widzisz tą gównianą stertę cegieł?” – wskazuje zapadnięty budynek z księgarnią.

Kiedy zerkasz za jego plecy, na chylącego się ku upadkowi, rzucającego na was swój cień olbrzyma, przebiega cię zimny dreszcz.

„Tak, widzę. Ten wysoki, za tobą”.

„Musisz się wbić w to gówno” – oznajmia, ponownie wskazując budynek. „Wbić się głęboko”.

„Wbić głęboko? Co masz na myśli?”

„Sprawdź pieprzoną piwnicę, świnio. Czy ty naprawdę jesteś taki durny?” – pyta chłopak, wywracając oczami. „Zawsze sprawdza się pieprzoną piwnicę. Pełny zwiad”.

„Stoi tam na dole ogromna lodówka. Pieprzona szmata zmieści się w niej bez problemu” – kiwa głową z pewnością siebie. „Wygląda jak biały niedźwiedź czy jakieś inne gówno. Nie zeszczyj się na jej widok”.

Biały niedźwiedź? Polarny?

„Powtórzysz, jak mogę się dostać do budynku?”

„Przez księgarnię. Trzeba błagać książkową sukę. Kiedyś wystarczyło przydusić porządnie dzwonek, ale książkowa suka to zmieniła. Cuno nie błaga, więc Cuno już tam nie chodzi”.

„Błagać książkową sukę?”

„Taa, książkowa suka. Błagaj ją. Głupi jakiś jesteś czy co?”

„Ma na myśli księgarnię – musimy poprosić o wejście...” – sprawdza swoje notatki – „Plaisance – to matka dziewczynki sprzedającej książki na placu. Musimy porozmawiać z Plaisance w księgarni”.

Godna podziwu dokładność notatek, poruczniku.

„Widzisz? Pingiel zajarzył” – stwierdza, kiwając głową. „Słuchaj się swojego czterookiego kumpla”.

„Tak, już próbowałem. Nie taka łatwa sprawa”.

„No to spróbuj jeszcze raz! Cuno nie jest twoim niewolnikiem od myślenia – myśl za siebie, świnio!”

„Ma na myśli księgarnię – musimy poprosić o wejście właścicielkę księgarni”.

„Mówisz o Plaisance z księgarni?”

„Widzisz? To nie było takie trudne, zaszczany karle!”

„A, nie zajrzałem do piwnicy, kiedy tam byłem”.

„Cuno dobrze radzi – zawsze sprawdzaj piwnice” – kiwa z powagą głową i zakłada ręce na piersi. „Cuno zawsze sprawdza piwnice. Dogłębnie”.

„Dzięki, Cuno”. (Zakończ).

„Nie usłyszałeś tego od Cuno, świnio” – patrzy na ciebie poważnie. „Ale nie zapominaj, od kogo się o tym dowiedziałeś”.

„Należysz teraz do Cuna, świnio! Jesteś jego własnością!”

„Byłem tam już”.

„I nie zauważyłeś jebanej lodówki z lodowym niedźwiedziem?” – prycha chłopak. „Świnio, potrzebna ci nowa para oczu. Jesteś cholernie żałosny”.

„Mówisz o Zgubionej Strefie Handlowej?”

„Nieważne, nie pyskuj Cuno” – odpowiada, wykonując w twoim kierunku lekceważący gest. „Musisz wbić się w to gówno. Wbić głęboko”.

Tak, mówi o Zgubionej Strefie Handlowej.

Cuno to ubogi chłopak z ubogiej dzielnicy. Powiedz, że stawką jest twoja praca. Wzbudzisz jego sympatię.

Czy ja jestem tego pewien? Brzmi to raczej słabo...

Nie, to nie jest słabe. Jest szczere. Nie myl szczerości ze słabością. Powiedz to. Zaufaj.

„Dzieciaku, to jest poważna sprawa. Chodzi o moją pracę. Jak tego nie załatwię, to mogę ją nawet stracić...”

„Co ty odpierdalasz w tej chwili?” – pyta, patrząc na ciebie podejrzliwie. „Co to ma być, kurwa?!”

Nie zwracaj na niego uwagi. Powtarzaj tylko swoją smutną historyjkę.

„Straciłem wszystko, Cuno. Pamięć, pieniądze, nawet imię... Nie mogę stracić też swojej pracy! Proszę, pomóż mi. Proszę!”

„Hmm...” – oczy porucznika błyskają za szkłami okularów. „Sytuacja nie jest aż tak dramatyczna. Możemy po prostu wysłać ciało do kostnicy...”

„Cuno nigdy jeszcze nie widział czegoś tak beznadziejnego...” – mówi właściwie głównie sam do siebie. „Słuchaj, świnio... Czy na miejscu Cuno w ogóle by cię to obchodziło?”

„Masz rację, Cuno. Gdybym był tobą, pewnie wcale by mnie to nie obchodziło...”

„Widzisz, zasrańcu...” – odpowiada dziwnie cierpliwie. „Cuno ma wyjebane na te smuty. Na twoje smuty”.

„A teraz spróbuj zabawić czymś Cuno – albo wypierdalaj z tego miejsca zbrodni”.