Rozmowa · Cuno

„Ale Lilienne jest miła”.

„Może być” – oznajmia chłopak piskliwym głosem. „Znaczy... Tyle tam jebanych pijaków i staruchów, że tylko ona nie jest jak gówno na nogach. Może być”.

Zdaje się, że chłopak ma słabość do Lilienne.

Czyżby podkochiwał się trochę w Lilienne?

Nie pytaj go o to. Chłopcy w tym wieku bywają bardzo wrażliwi na punkcie takich spraw.

„A ty co tam robiłeś?”

„Cuno miał biznesowe sprawy w tamtej okolicy. Zarabiał tam kasę... Ale już nie zarabia” – stwierdza i uderza niewidzialny cel zawieszony w powietrzu. „Cuno jest teraz w chuj uczciwą świnią”.

Zbierał pewnie pojemniki albo kradł wszystko, co nie było przytwierdzone na stałe.

„W drogę!” [Odejdź].

„Co się stało z twoim dziełem sztuki?”

„Z Miastem Szarańczy?” – pyta, przełykając ślinę. „Cuno rzucił to artystyczne gówno, bo Cuno jest, kurwa, biedny i ma gówno zamiast mózgu”.

Bardzo dla niego rzadki moment użalania się nad sobą.

„Lepiej nie doprowadzaj Cuno do jebanego płaczu z powodu jego artystycznego gówna, jasne? Zmień temat, Cuno się już nie zajmuje tym gównem. Jebać to gówno. Jebać wszystko”.

„Gdzie jest Cunoesse?”

„Cuno nie chce gadać o tym gównie” – zapada chwila ciszy przepełnionej zamyśleniem. Prawie ogląda się za siebie.

Tak wygląda człowiek, który wie, że będzie musiał oglądać się za siebie już do końca życia.

„Cuno ma to toksyczne gówno już za sobą”.

„Mam ostatnio taką dziwną trzęsawkę. I coś jakby... wizje? Brzmi ci to znajomo?”

„Totalnie, świnio. Cuno też tak ma za każdym razem, jak z niego schodzi speed” – oznajmia tonem rodzica. „Musisz wziąć na to gówno lekarstwo”.

„No, dużo ostatnio imprezowałem...”

„Musisz łyknąć Magnesolamu, jak wysiadasz z pociągu, świnio. Bierz go zawsze, to se uzupełnisz emgie”.

„Emgie?”

„Magnez, świnio”.

„Nie, to coś więcej. To jakby miasto do mnie przemawiało”.

„Aa... Cuno nie tyka tego halucynogennego gówna – to dla złamasów”.

„Nie, nie wydaje mi się, żeby to było za sprawą narkotyków...”

„Jak chcesz naprawdę odlecieć, to idź na wybrzeże do starego kościoła, gdzie się speedziarze kręcą”.

„Powiedz im, że cię przysłał Cuno. Będą wiedzieli, o co biega”.

„Jebany wielki patyczak...”

„Cuno jest na miejscu” – rozgląda się z rękami na biodrach.

„Cholerna wyspa jest cholernie straszna. Cuno nigdy jej nie lubił”.

„Mów do Cuno”.

„No to mamy starego pierdziela” – szepcze chłopak z oczami wytrzeszczonymi z ekscytacji.

„Wciąż musimy go odzyskać, ale... tak. Dorwaliśmy go”.

„Aż człowiek jest dumny z bycia świnią” – stwierdza chłopak. „Chrum, chrum”.

„Myślisz, że to on to zrobił?”

Na jego ustach pojawia się krzywy uśmieszek. „Kurwa, praktycznie nie może się doczekać, żeby wszystko wyśpiewać. Wystarczy, że go zapytasz. Cuno cię wspiera”.

„Jak twoim zdaniem idzie przesłuchanie?”

„Dobrze” – kiwa głową. „Moim zdaniem idzie ci zajebiście dobrze”. Podchodzi bliżej. „Tylko skończ z tym okładaniem, dobra? Bo wygląda to, jakbyśmy nic na niego nie mieli”.

Słyszysz to? Jego zdaniem jesteście już o włos...

„Próbuję nakłonić go do przyznania się...”

„Tak, Cuno to widzi. Dasz radę. Pomyśl o tym” – pociera nos – „jakie inne rzeczy odpierdolił. Cuno od razu może powiedzieć, że to zabójca”.

„Jak mogę go podejść, żeby się przyznał?”

„Koleś jest wkręcony w jakieś starożytne wojownicze gówno. Nienawistne gówno. Przykręć mu kurek. Przyciśnij go – zmotywuj do śpiewania. Po świńsku”.

Oczywiście. Czemu sam na to nie wpadłeś?! Zmotywuj do śpiewania. Po świńsku.

„Co pominąłem? Czego nie zrobiłem?”

„No i spluwa” – stwierdza, drapiąc się po głowie. „Dlaczego jeszcze jej nie podniosłeś i nie użyłeś na nim, to się Cuno w głowie nie mieści”.

Dobrze. Rozpocznij rozmowę, ostentacyjnie porusz ten temat, po czym wpleć go w pozostałe oskarżenia. To dobry pomysł.

„No, jest jeszcze spluwa” – stwierdza, drapiąc się po głowie... „Dlaczego jeszcze jej nie podniosłeś i nie użyłeś na nim, to się Cuno w głowie nie mieści”.

„Możemy jeszcze raz popatrzeć w miniwieży, tam, gdzie było łóżko” – pociąga nosem. „Sprawdzimy, skąd sprzątnął mojego sztywniaka. Balistyczne gówno. Powinieneś to wiedzieć, świnio”.

Nieźle, Cuno. To nie musi być coś, co się obroni w sądzie. Ustal tylko, skąd było widać cel, a resztę zrobi sam.

„Nie zrobiliśmy tam tego balistycznego gówna” – pociąga nosem. „Sprawdźmy, skąd sprzątnął mojego sztywniaka. Powinieneś wiedzieć takie gówno, świnio”.

„Policzkuję się, żeby wpaść na jakieś pomysły!”

„Taa, Cuno to widzi” – odpowiada poważnie chłopak. „Tak samo jak ten pierdolony zabójcownik. Przestań – dziwne to jak sam chuj”.

„Dobrze, do dzieła”. [Odejdź].

„Cuno jest gotowy do zabawy. Kurwa, zróbmy to, świnio” – szepcze podekscytowany.

„Cuno jest gotowy do zabawy. Kurwa, zróbmy to, świnio” – szepcze podekscytowany.

Cuno milczy i gapi się przez okno. Możesz liczyć tylko na siebie.

Coś ci mówi, że nie będzie łatwo.