Rozmowa · Zręczne palce

Krople deszczu spływają po karoserii wozu o biało-niebieskim policyjnym malowaniu.

Chwila, czemu ja w ogóle o tym myślę? Czy ja nie miałem...

...robić czegoś ważniejszego? Czegoś związanego z morderstwem? Zawsze jest coś ważnego do zrobienia. To nie znaczy, że nie można zatrzymać się na moment i popodziwiać tej wspaniałej maszyny.

To model Coupris Kineema, następca cieszącego się wielką popularnością Coupris 40 tej samej firmy – Coupris MotorCorp – oraz odpowiedź na wyścigową serię Fevre od LUM.

Chłodzony powietrzem, montowany z tyłu, napędzający tylne koła za pośrednictwem czterostopniowej skrzyni biegów dwunastocylindrowy silnik wysokoprężny pozwala kineemie osiągać prędkość 100 kilometrów na godzinę w 13,5 sekundy. I rozpędzać się maksymalnie do 180 kilometrów na godzinę.

Nie przewróci się na pierwszym ostrzejszym zakręcie?

Środek ciężkości wysokiej maszyny obniżany jest dużym akumulatorem zamontowanym w dolnej części kabiny. Zasila on wszystkie dodatkowe systemy i czyni z kineemy w zasadzie ruchomą elektrownię.

Skieruj swoją uwagę na sam powóz motorowy.

Nawet kiedy coupris kineema stoi w miejscu, jej jednolita sylwetka wygląda elegancko i dynamicznie. Kabina jest pochylona naprzód, nadając wozowi bardziej agresywnego, przygarbionego wyglądu.

Ktoś niedawno nawoskował karoserię.

(Wzrusz ramionami). „To powóz motorowy. Jakich wiele”.

„Mhmm...” – fuka porucznik. „Nie ma w takim razie powodu, by się zatrzymywać”.

„Mimo wszystko chciałbym mu się przyjrzeć dokładniej”.

„Jasne, śmiało”.

„Co w tej maszynie wydało ten piekielny jęk, który mnie obudził?”

„Masz na myśli odgłos cewki?”

No już, wiesz, jak to działa. Poskładaj to tylko w całość.

„Chodzi o to, że kiedy prąd zmienny przepływa przez cewki systemów elektrycznych, wytwarzane przez nie zmienne pole magnetyczne sprawia, że...”

Wpatruje się w ciebie zaintrygowany.

Masz okazję zaimponować porucznikowi!

„...dochodzi do wibracji przewodów, a kiedy częstotliwość prądu mieści się w zakresie słyszalnym...”

„Wibracje generują przeciągły dźwięk, zgadza się” – porucznik kończy zdanie. „Bardzo imponujące”.

W tym ciekawskim spojrzeniu widać też szacunek. Ewidentnie.

„...przewody robią błiiiiiii, a potem bziuuuuuu?” (Głośno naśladuj dźwięki, o których mówisz).

„W zasadzie tak – chociaż chodzi głównie o zakres częstotliwości, a nie o przewody robiące błiiiii. Ale i tak jestem pod wrażeniem”.

„Co to jest »odgłos cewki«?”

„Kiedy prąd zmienny przepływa przewodami tworzącymi cewki systemów elektrycznych tej maszyny, powoduje wibracje w przewodach i rdzeniach cewek”.

„Gdy częstotliwość prądu w cewkach mieści się w zakresie słyszalnym, wibracje generują przeciągły dźwięk, o którym wspomniałeś”.

Co za pinglarz!

Cokolwiek zrobisz, nie naśmiewaj się z porucznika, że ci to wyjaśnił.

„O rany. Skąd ty to wszystko wiesz?”

„Odkąd przydzielono mi ten pojazd, właściwie sam dbam o jego stan techniczny. Wiele się człowiek przy tym uczy, czy tego chce, czy nie”.

W jego głosie pobrzmiewa duma. Wyszkolony kierowca zna swój wóz.

„Ależ z ciebie pinglarz, Kim”.

„Nie jestem pinglarzem – jestem kierowcą... i porucznikiem policji”.

Kiepski dobór słów. Porucznik Kitsuragi ewidentnie nie chce być pinglarzem.

„Pinglarz... Pinglarz...” – powtarza do siebie ze wzrokiem wbitym w ziemię.

Obudziłeś w swoim koledze wspomnienie udręk dzieciństwa i ewidentnie nie przynosi mu ono radości.

„Głośniej, czworooku! Nie słyszę!”

„Jestem dumny ze swoich okularów” – odpowiada porucznik, poprawiając swoje szkła. „Potrzebuję ich, by wyraźnie widzieć. Tak czy inaczej...”

„Przepraszam, nie wiem, co to znaczy. Po prostu pojawiło mi się w głowie”.

„Może nie wygaduj wszystkiego, co wpadnie ci do głowy. Potraktuj to jako przyjacielską radę. Tak czy inaczej...”

„Tak, mhm, tak właśnie mi się zdawało”.

„Oczywiście...” – stwierdza i przygląda się twojej twarzy.

Ludzki wykrywacz kłamstw.

„Ile ma mocy?” (Wskaż na silnik).

„Sto trzydzieści”.

Podejrzewam, że skrywa się tam dwunastozaworowy, siedmiolitrowy silnik.

O raju, to musi być nie lada krok naprzód w porównaniu z silnikiem KR18GU ze starego Coupris 40.

„Och, myślałem, że jest mocniejszy”.

„Uwierz mi” – odpowiada porucznik lekko defensywnym tonem – „to wystarczy z nawiązką. Na torze wyścigowym kineema czuje się jak w domu. Nie łatwo znaleźć maszynę, która mogłaby ją wyprzedzić”.

Harmel-Rioux Supersonique – wyścigowy motocykl przeznaczony na drogi – dałby pewnie radę.

„Chwila. Sto trzydzieści czego?”

„Kilowatów” – odpowiada lakonicznie porucznik.

(Gwizdnij). „No to konkretnie daje z lufy”.

„Chyba nie rozumiem” – odpowiada, spoglądając na ciebie z konsternacją.

„Sto trzydzieści kilowatów to ładny kawał mocy, Kim”.

„Kineema jest szybka. Na torze wyścigowym czuje się jak w domu. Nie łatwo znaleźć maszynę, która mogłaby ją wyprzedzić”.

„To pewnie rozwojowa wersja silnika KR18GU ze starych czterdziestek, nie?”

„Tak, znasz się na tym?” – pyta wyraźnie zdziwiony porucznik.