Rozmowa · Komputer główny

Płytki na kostce wciąż się jarzą, rzucając na swoje otoczenie łagodny blask. Na klawiaturze świecą zielenią przyciski ODTWÓRZ i DRUKUJ.

Zajrzyj do obudowy.

Pod pokrywą widnieje przypominająca kostkę plątanina włókien migoczących w ciemności niczym świetliki. Na srebrnej taśmie na boku napisano czarnym mazakiem: „GRAFIK PRODUKCYJNY”.

Pod pokrywą widnieje przypominająca kostkę plątanina włókien migoczących w ciemności niczym świetliki. Na srebrnej taśmie na boku napisano czarnym mazakiem: „KOPIA ZEWNĘTRZNA”.

Jest pusta niczym ul bez roju. Kilka odłączonych kabli zwisa bezwładnie...

Pamięci włosowate, które masz przy sobie, idealnie pasowałyby do wnęki.

Pamięć włosowata, którą masz przy sobie, idealnie pasowałaby do wnęki.

„Tutaj powinna znajdować się pamięć” – stwierdza porucznik, przyglądając się maszynie.

Tu właśnie powinna być podłączona pamięć.

Wciśnij DRUKUJ.

Drukarka zaczyna pracować z cichą determinacją; papier rozwija się niczym ręczny wachlarz. Jego powierzchnię pokrywa czarna plątanina liter.

Słyszysz jakiś trzask, a po chwili kawałek papieru wypełnia się czystą czernią tuszu.

Coś się zepsuło. Maszyny nie powinny się tak zachowywać.

Nic się nie dzieje.

Przeczytaj wydruk.

To raport dotyczący projektu sporządzony przez głównego producenta, Andrewa Schotta ps. Andy, na temat „Wirrâla Oderwanego”, gry radiowej autorstwa studia Forteca Katastrof.

Pierwszych kilka stron to ogólny opis kapitału i siły roboczej, reszta zaś wygląda na grafik produkcyjny.

Odczytaj to o kapitale... Chcę dowiedzieć się czegoś o pieniądzach.

Podczas swojej krótkiej działalności Forteca Katastrof SCA zdołała przepuścić absurdalną ilość pieniędzy.

Pierwsza transza finansowania wynosiła 150 000 reáli, później jednak doszło do opóźnień.

Ostatecznie szkody wyniosły 400 000 reáli, gra zaś została ukończona jedynie w połowie.

Czterysta tysięcy reáli?! O niech mnie skręci, imprezować to oni umieli!

Rany, skąd oni wzięli całą tę forsę?

Powiedzmy, że dla inwestora z Igauniji była to prawdziwa przygoda.

Iguanija – zapomniane przez boga (i maleńkie) terytorium w Graadzie, które nie raz, a dwa razy zmarnowało swoją niepodległość na mikrofaszyzm. Im mniej się o nim mówi, tym lepiej. Prawdę mówiąc, przestańmy mówić o nim również teraz i wróćmy do tego, co robiliśmy wcześniej.

Odczytaj to o sile roboczej... Kto tu pracował? Jak długo?

W Fortecy Katastrof pracowało 18 osób, z czego większość stanowili scenarzyści i graficy koncepcyjni. Byli też radioprogramiści, inżynierowie dźwięku, prezes, dwóch ekspertów od marketingu...

...oraz jeden przepracowany producent, który wyrobił sobie zwyczaj zażywania w piwnicy pyrholidonu, aby uciec przed swoimi zobowiązaniami.

Z drugiej strony jego zobowiązania faktycznie rosły w nieludzkim tempie. Takim, któremu zaradzić mógł wyłącznie pyrholidon.

Czemu Forteca Katastrof potrzebowała tylu grafików koncepcyjnych?

Mało mnie to w sumie obchodzi. (Spójrz ponownie na spis treści).

Pierwszych kilka stron to ogólny opis kapitału i siły roboczej, reszta zaś wygląda na grafik produkcyjny.

Zaraz, ale czemu gra radiowa potrzebowała aż tylu grafików?

Nie potrzebowała.

Nie potrzebowała tylu grafików koncepcyjnych?

Nie, zdecydowanie nie. Przydałoby się za to więcej producentów, zwłaszcza do pilnowania scenarzystów, z których niektórzy regularnie zaniedbywali pracę ze względu na „problemy ze zdrowiem psychicznym” i wyjątkowo nieprofesjonalne nawyki związane ze snem...

Jeden z nich zdołał nawet wykraść cenną własność firmy, zanim na dobre dał nogę z miasta.

Przeczytaj notatki na końcu.

Cztery miesiące później, autor nieznany. „Jestem tu już tylko ja, zrobiło się dość wilgotno. Kilka innych firm też już się zwinęło. Slipstream przerzucił się na produkcję nart, a fryzjerzy po prostu odeszli, klnąc Martinaise, na czym świat stoi. Ale mają rację, coś jest z tym miejscem naprawdę nie tak. Z całym Martinaise”.

„Wciąż nie mamy odpowiedzi od Lintela, co się właściwie stało. Zdołałem tylko zdobyć fizyczne współrzędne miejsca, w którym tego dnia wystąpił błąd na wschodnioinsulindiańskim froncie. Ponieważ obliczenia wykonywano w eterze, musiały odbyć się w tym właśnie miejscu...”

„Naniosłam współrzędne na mapę Zachodniego Revacholu. Okazuje się, że to ledwie 800 metrów stąd. Adres to Saint-Brune 1147. Wybieram się tam, żeby spojrzeć temu czemuś prosto w oczy...”

Saint-Brune 1147? To samo było napisane na znaku ulicznym koło kościoła...

Odedrzyj wydruk i go wyrzuć.

Płytki na kostce wciąż się jarzą, rzucając na swoje otoczenie łagodny blask. Na klawiaturze świecą zielenią przyciski ODTWÓRZ i DRUKUJ.

Przejrzyj grafik produkcyjny, czymkolwiek on jest.

Grafik produkcyjny ilustruje ich chwalebną podróż ku bankructwu.

Ze względu na grafików koncepcyjnych?

Nie, nie grafików. Ani nawet nie scenarzystów, mimo ich napadów paniki i trzygodzinnych obiadów...

To się nie mogło udać. Projekt był zbyt rozległy i żadne pieniądze nie wystarczyłyby do nasycenia stale rosnących ambicji zespołu produkcyjnego.

Próbowali zrobić grę wartą 4 000 000 reáli, mając ich na koncie 400 000.

Myśleli, że dadzą radę nadrobić braki finansowe siłą woli i wyobraźni.

Nie zdołali.

Ja bym dał radę.

Nie, nie dałbyś.

Co ty gadasz? Pewnie, że bym dał.

Zdecydowanie nie.

Nie ma szans.

Nawet wtedy sukces pozostawał w obrębie stale zmniejszającego się marginesu możliwości, który wbrew wszystkiemu nigdy do końca nie zniknął...

Dopóki nie odkryli Doliny Głów, znaczy się.

Że jak?