Rozmowa · Komputer główny

No tak, ale co się stało?

Papier jest przemoczony od tuszu – jego ciemna barwa pokrywa całą powierzchnię od marginesu po margines... Nie da się z niego odczytać żadnych informacji.

Odedrzyj wydruk.

„Co się stało? Wszystko jest po prostu pokryte tuszem”.

„Dziwne” – porucznik przesuwa dłonią po nasiąkniętym atramentem papierze, brudząc opuszki palców. „Najwyraźniej coś się zepsuło”.

Przyjrzyj się ponownie wydrukowi.

Wśród czerni połyskuje pojedyncza plamka bieli – z jakiegoś powodu drukarka postanowiła oszczędzić ten maleńki fragment papieru.

To podpis samego diabła!

Wygląda to na jakieś bzdury. Lepiej ruszać już dalej.

To muszą być informacje, których szuka Soona. Powinna wiedzieć, jak je rozszyfrować.

To tylko morze czerni, nie ma tu czego oglądać.

Jest pusty. Dolna część została oderwana.

Podłącz GRAFIK PRODUKCYJNY.

Pamięć wskakuje na miejsce niczym dopasowana szuflada. Na klawiaturze zaczyna migać przycisk ODTWÓRZ.

Usuń GRAFIK PRODUKCYJNY.

Pamięć wysuwa się ze swojego świetlistego gniazda.

[Odejdź].

Podłącz KOPIĘ ZEWNĘTRZNĄ.

Pamięć wskakuje na miejsce niczym dopasowana szuflada. Na klawiaturze zaczyna migać przycisk ODTWÓRZ.

Usuń KOPIĘ ZEWNĘTRZNĄ.

Wciśnij jeszcze raz ODTWÓRZ.

Głośnik budzi się do życia, a planarny napęd magnetyczny maszyny sypie zakłóceniami. Wita cię stuletni, zdać by się mogło, kobiecy głos...

„Dzień dobry, Forteco Katastrof na Rue de Saint-Ghislaine, tu Wschodnioinsulindiańska Stacja Powtórzeniowa numer 1”.

„Proszę powtórzyć. Czy to grafik produkcyjny?”

„Spróbujmy hasła do grafiku produkcyjnego”.

„Dobrze. Proszę powtórzyć hasło”.

„Czy to moje urodziny?”

„Nadal nie”.

„Nie”.

Stacje powtórzeniowe nie mają w swoich procedurach czegoś takiego jak podpowiedzi.

„Nie znam hasła”.

„Przyjęłam. Ta próba logowania zostanie zarejestrowana”.

Bez obaw. Hasła mają tendencję do ujawniania się prędzej lub później.

„Forteco Katastrof, mogę ci dziś w czymś jeszcze pomóc?”

Bez obaw. Hasła mają tendencję do ujawniania się prędzej lub później.

To brzmi źle. Próba logowania. Jak coś, co zrobiłby przestępca.

„Przyjęłam. Ta próba logowania zostanie zarejestrowana”.

Powiedz: „Po śmierci – znów życie”.

„Dobrze. Odblokowałam kopię zewnętrzną. Po zakończeniu połączenia należy wcisnąć przycisk DRUKUJ, aby uzyskać dostęp do pamięci”.

Ding-dong!

„Nie, nie zgadza się”.

Niewiarygodne!!! Kto wymyślił te ich głupie hasła?

„Tu policja. Proszę to otworzyć”.

Głos recytuje formułkę: „Jestem zobowiązana kontraktem do ochrony prywatności posiadacza pamięci włosowatej – Fortecy Katastrof. Dopóki Lintel nie otrzyma stosownego nakazu, nie mogę udostępnić zawartości tej pamięci”.

„Obawiam się, że to nie wchodzi w grę. Chyba że chcemy czekać całymi miesiącami”.

„A teraz... mogę prosić o powtórzenie hasła?” – pyta ponownie głos w maszynie. W wilgotnym powietrzu wydaje się oziębły.

Powiedz: „Po życiu – śmierć”.

„Dobrze. Odblokowałam grafik produkcyjny. Po zakończeniu połączenia należy wcisnąć przycisk DRUKUJ, aby uzyskać dostęp do pamięci”.

„Poważnie? Po prostu przyjęła to samo hasło?” – porucznik jest tym niemal rozczarowany i mamrocze do siebie: „Może ci radiokomputerowcy jednak nie są aż takimi paranoikami...”

„Poważnie? Po prostu przyjęła to samo hasło?” – porucznik jest tym niemal rozczarowany.

Odpowiada krótko i ostro: „Nie, nie zgadza się”.

Jak to nie zgadza się?! To jakie jest to hasło???

Może to druga część leitmotivu, jaki widziałeś na oknie z malowidłem.

„Hasło? Jestem beznadziejny w hasłach. Mogę prosić o podpowiedź?”

Hasło. No jasne, że ma hasło. Dlatego bierze w tym udział ludzka administratorka.

Powinieneś poprosić ją o podpowiedź.

„Yvonne, to znowu ja! Jak się miewasz?”

„Dobrze, dziękuję” – nie umiesz stwierdzić, czy rozpoznała twój głos. „Proszę powtórzyć. W czym mogę pomóc?”

„Dobrze, dziękuję” – nie umiesz stwierdzić, czy rozpoznała twój głos. „Proszę powtórzyć. Czy to grafik produkcyjny?”

„Dobrze, dziękuję” – nie umiesz stwierdzić, czy rozpoznała twój głos. „Proszę powtórzyć. Czy to kopia zewnętrzna?”