Rozmowa · Zabarykadowane drzwi

To drzwi do warsztatu pinballowego, które zostawiłeś zablokowane belką od wewnątrz.

„Dokąd te drzwi prowadzą?”

„Do warsztatu za ścianą” – odpowiada, wskazując budynek. „To muszą być zablokowane drzwi, które tam widzieliśmy – moglibyśmy wrócić tam i otworzyć je od środka” – stwierdza, spoglądając podejrzliwie na drzwi.

„Muszą być połączone z pomieszczeniem, które znaleźliśmy za drzwiami w kuchni. Może powinniśmy tam wrócić i sprawdzić, dokąd prowadzi ta winda...” – stwierdza, spoglądając podejrzliwie na drzwi.

„Nie wiem” – stwierdza i zapisuje coś w swoim notatniku.

„To nie są pierwsze zamknięte drzwi, na jakie natknęliśmy się w tym budynku – są też przecież twoje tajemnicze niebieskie drzwi w kuchni”.

„Myślisz, że to ważne?”

„Nie wiem. Im więcej się dowiadujemy, tym bardziej ten budynek zdaje się powiązany z naszym śledztwem...”

Hostelo-bar pod twoimi stopami – szkielet z kompozytowych belek i wsporników – skrzypi i trzeszczy, dźwigając twój ciężar.

Stuknij w dach stopą.

Głuche łupnięcie. Gdzieś w środku element stężenia wiatrowego brzęczy wskutek nieodczuwalnego ruchu budynku.

„Samozwańczy mściciele, zwłoki i...” – wskazuje skinieniem głowy miejsce, w którym wcześniej stała młoda kobieta. „Wiele osób powiązanych z tą sprawą znajduje się w lub w pobliżu tego budynku. A te drzwi są jego częścią. To nie jest nieważne”.

„Widzisz? Główne dochodzenie i drzwi na dole zespalają się w jedno stereodochodzenie”.

„Nie znoszę, gdy tak się dzieje”.

„Mógłbym coś powiedzieć, ale nie powiem, bo nie mam w zwyczaju się pysznić”.

Milczy.

Trzeba było się pysznić.

„Więc może te drzwi na dole są jednak megadochodzeniem”.

„Nie – to wciąż miniśledztwo” – stwierdza i udaje, że zapisuje coś w swoim notatniku.

„Samozwańczy mściciele, zwłoki i...” – wskazuje skinieniem głowy młodą kobietę. „Wiele osób powiązanych z tą sprawą znajduje się w lub w pobliżu tego budynku. A te drzwi są jego częścią. To nie jest nieważne”.

Otrząśnij się.

„Im więcej się dowiadujemy, tym bardziej ten budynek zdaje się powiązany z naszym śledztwem...”

„Powinniśmy rozejrzeć się na parterze, w kuchni – tak na wszelki wypadek. Może są tam drzwi, które prowadzą na górę, a my nie mamy o nich pojęcia”.

Popchnij.

Są zablokowane od środka belką. Słyszysz, jak obija się ona o metalowe obejmy.

Zdaje się też, że jest ciężka. I bardzo mocna.

W środku musi być coś cennego, skoro ktoś aż tak chciał to chronić. Drzwi są naprawdę bardzo mocne.

[Odejdź].

Wyważ drzwi kopnięciem.

Coś trzaska w środku. Niesamowicie satysfakcjonujący odgłos.

Co napełniło cię wiarą w twoje własne ciało.

„Wygląda na to, że zniszczenie cudzej własności nie poszło na marne. Zajrzymy do środka?”

„Myślałem, że to okazja do wysokiej piątki, Kim”.

„No nie wiem...” – odpowiada porucznik z niezręcznym uśmiechem.

Oczywiście, że tak.

„Zobaczmy”. [Odejdź].

„Myślałem, że to okazja do niskiej piątki, Kim”.

Zdaje się, że obejmy w środku puściły.

Wejdźmy do środka. [Odejdź].

„Chyba złamałeś rygiel. Zawsze chciałam wiedzieć, co tam jest...”

Wydaje się autentycznie zaciekawiona.

Coś trzaska w środku. Niesamowicie satysfakcjonujący odgłos.

„Nieźle” – młoda kobieta kiwa z uznaniem głową.

Coś trzaska w środku.

Niesamowicie satysfakcjonujący odgłos.

Coś trzaska w środku.

Niesamowicie satysfakcjonujący odgłos.

Kopiesz je niczym kowboj desperado wchodzący do saloonu, one jednak nie ustępują. Słyszysz tylko przypominające śmiech grzechotanie deski.

„Nie wiem, jak miałoby to nam tutaj pomóc” – stwierdza, przyglądając się spokojnie drzwiom. „Musi być jakiś inny sposób na dostanie się do środka”.

„To zablokowane drzwi, które widzieliśmy w środku” – stwierdza, spoglądając podejrzliwie na drzwi. „Nie wiem, dlaczego nie otworzyliśmy ich od środka – powinniśmy byli to zrobić”.

Klucz... Ten od drzwi kuchennych. Zza okna. Użyj go w zamku.

Pod spodem... W sali Związku... Czy tam nie było czegoś za oknem? Wśród gałęzi głogu szurających o szybę.

Co?

Nikt nie wie. To przelotne uczucie.

Możliwe, że twój wzrok wciąż jest za słaby, żeby zobaczyć to coś... za oknem.

Zignoruj przeczucie.

Odrzucając to przeczucie, zachowujesz się jak bezmyślne, nieprecyzyjne narzędzie...

„Jaki?”

„Może przez drzwi w kuchni? Lepiej rozejrzyjmy się, zamiast siać zniszczenie”.

Możliwe, że twój wzrok wciąż jest za słaby, żeby zobaczyć to coś... za oknem.