Rozmowa · Zabarykadowane drzwi

„Powinniśmy rozejrzeć się na parterze. Ten budynek wciąż kryje wiele tajemnic”.

„Drzwi oparły się twoim niszczycielskim atakom” – stwierdza, przyglądając się im ze spokojem. „Musi być jakiś inny sposób na dostanie się do środka”.

„Au”.

Drzwi pozostają nieświadome twoich kłopotów.

Twoja stopa jest gotowa, aby eksplodować i ukarać ten obiekt!

„Lekceważysz tę siłę?!” (Kopnij drzwi).

Drzwi zostają przykładnie ukarane.

Ich ból i uległość bardzo ci się podobają.

„Dobrze wam tak, drzwi”.

Zwykle takie rzeczy powodują ból, gdyby nie to, że nie dbasz o takie drobiazgi.

Drzwi zostają przykładnie ukarane. I nawet cię to nie boli!

Drzwi zostają przykładnie ukarane. Tak jak i twoja stopa. Zaczęła cię boleć. Bardzo.

Powściągnij wściekłość.

Mocne drewniane drzwi straciły do ciebie cały szacunek.

„Jebana kupa gówna!”

Kopiesz je niczym kowboj desperado wchodzący do saloonu, one jednak nie ustępują. Słyszysz tylko przypominające śmiech grzechotanie deski.

Kobieta przykłada papieros do warg i kiwa głową. „Niech pan to wszystko zdemoluje”.

„Nie wiem, jak miałoby to nam tutaj pomóc” – stwierdza, przyglądając się spokojnie drzwiom. „Musi być jakiś inny sposób na dostanie się do środka”.

„Tak jest” – kiwa głową dopingująco. „Zdemolujmy to wszystko”.

„Lepiej nie”.

Małe, ciężkie drzwi. Nie widać nigdzie zamka.