Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Ale o czym mówisz?”

„Dziwnie wyglądałeś, gdy wspomniał imię ofiary ataku” – patrzy ci prosto w oczy. „Czy znasz tę kobietę?”

„Tak”.

„Czy powinienem coś wiedzieć, zanim ją przesłuchamy?”

Cokolwiek zamierzasz, nie mów tego pierwszego.

„To wszystko”. [Odejdź].

Kiwa głową. „Poradzimy sobie, oficerze. To nic poważnego”.

Czujesz się wzmocniony jego zapewnieniem. Wszystko będzie dobrze.

Ale czy to na pewno nic poważnego? Nadal czeka cię tu niełatwe zadanie, spróbuj tego nie spieprzyć.

„To nieprofesjonalne” – oznajmia. „Ukrywanie przede mną informacji jest nieprofesjonalne” – powtarza.

Jego opinia o tobie znacząco się pogorszyła.

„Nie zgwałciłem jej”.

„Chcesz powiedzieć, że...” – przemawia niskim, spokojnym głosem – „...zgwałciłeś ją?”

W klatce piersiowej czujesz bryłę lodu, po karku spływa ci zimny pot...

„Nie”.

„Więc nigdy więcej tego nie mów” – zapada chwila ciszy.

„Co jeszcze?”

„Pytałem ją, gdzie jesteśmy, co to za miasto, może nawet który mamy rok. Coś w tym rodzaju”.

Wzrusza ramionami. „To najwyraźniej twoja technika przesłuchiwania. Coś jeszcze?”

„Wie, że zrobiłem sporo wariactw, zanim straciłem przytomność. Że ostro imprezowałem. W niezbyt zdrowy dla umysłu sposób”.

„Więc słyszała cię? Czy może imprezowaliście razem?”

A więc tak to jest być przesłuchiwanym...

Niezbyt miło.

Dasz radę, chytry pierdolcu! Zapodaj mu trochę wariactwa, zbij go z tropu!

„Nie odpowiem na to pytanie, poruczniku”.

„Założę, że cię słyszała. Coś jeszcze?”

„Słyszała, jak słuchałem muzyki i robiłem dziwne rzeczy. Z jej pokoju. To ten obok twojego”.

„Coś jeszcze?”

„Tak. Imprezowaliśmy całą noc. Całą noc jak Dzieciaki Obłędu”.

„Cudownie. Założę, że po prostu cię słyszała. Coś jeszcze?”

Jakoś dasz radę.

Miło.

Nie powiedziałbym.

Jasne, że miło, chytry pierdolcu! Zapodaj mu trochę wariactwa, zbij go z tropu!

Nie mam nic do ukrycia.

A jeśli masz? Tyle że nie pamiętasz, że masz?

„Próbowałem ją poderwać...”

„Rozumiem” – odpowiada z kamienną twarzą.

„Lepiej nic więcej tu już nie dodawać”.

„Mhm” – kiwa głową. „Co jeszcze?”

„Poszło chyba w sumie nieźle”.

„Nieważne jak poszło, oficerze. Coś jeszcze?”

„Powiedziała, że będę ją musiał później przesłuchać i że będzie to dla mnie przypałowe”.

„I miała rację” – kiwa głową. „Dobrze byłoby wiedzieć o tym wcześniej”.

„Nie wyszło w rozmowie”.

„A powinno. Coś jeszcze?”

„Dobrze”.

„Coś jeszcze?”

„Spotkałem ją już. W korytarzu, po tym, jak się obudziłem”.

„Rozumiem – w poniedziałek nie byłeś w dobrej formie”.

„Wie, że nie pamiętałem o byciu policjantem”.

„W porządku” – kiwa głową. „Poradzimy sobie z tym”.

„Nie”.

Powtarza: „Oficerze, czy powinienem coś wiedzieć, zanim przesłuchamy tę kobietę?”

Nie zostawia ci zbyt wiele przestrzeni na wycofanie się.

„Masz na myśli pocenie się i nerwowość, kiedy wspomniał jej imię?”

„Tak”.

„I te... takie... dziwne tiki jednego oka?” (Wskaż na swoje podrygujące oko).

„Tak”.

To sztuka.