Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Zastanawiasz się i stwierdzasz: a więc to rzeczywiście miłość go tak urządziła.

[Odrzuć myśl].

Miałem rację...

Gdyby nie ona, nie znalazłby się tutaj. Ta kula nie wbiłaby mu się w miękkie podniebienie...

Więc skąd... ja to wszystko wiem?

Kto odgadnie...? Na dworze robi się zimno. Powinieneś już iść.

„A było? Prawdziwe, znaczy”.

„Nie wiem...” – spogląda w dół, na podwórze, a potem na swoją kawę.

Kiwa głową. Bardzo delikatnie.

Tak prawdziwe, jak wszystko inne.

Już teraz tęsknię za Klaasje.

Oczywiście, Harry. Jak wszyscy.

Przepadła na zawsze... Miłościwy panie, nie znajdziesz już tak uroczej damy jak ona!

Durniu! Na co czekasz? Zorganizuj akcję ratunkową i ją odzyskaj!

I co w tym jest komunizmem?

Nie wiesz. Wiatr kłuje niczym igły. Aerostaty migoczą w stratosferze.

(Odwróć się do Klaasje). „Zdaje się, że to jednak miłość go tak urządziła”.

Trzyma w milczeniu swój kubek z kawą. Nie unosi się z niego para – napój wystygnął.

Wygląda na to, że nie jest jeszcze całkowicie zepsuta... To może być pomocne. Może inni dzięki temu zrozumieją.

Zapamiętaj to milczenie. Ta kobieta jest niebezpieczna. Ludzie wokół niej cierpią.

[Zakończ myśl].

Nic nie mów. Daj jej odpowiedzieć.

„Tak...” – przerywa w końcu milczenie. „Wolałabym myśleć, że mnie nie kochał. Albo że to było uczucie od prochów, a nie prawdziwe”.

„Czemu?”

„Tak jest łatwiej” – upija łyk.

Zabiła go... (Popatrz na Klaasje).

Nie. Zabił go komunizm, pamiętasz? A miłość to umożliwiła. Tyle wiesz.

Albo to komunizm go zabił, a miłość urządziła...

Zrobiłem to, co słuszne. Wiem to na pewno.

To dobre uczucie, nie? Robić to, co słuszne.

Ejże, co to za grobowy nastrój? Zrobiłeś, co zrobiłby każdy dobry glina. Pogratuluj sam sobie i ruszaj dalej.

Byłeś po prostu dobrym gliną.

Gdyby nie ona, nie znalazłby się tutaj. Ta kula nie wbiłaby mu się w miękkie podniebienie...