Rozmowa · Konsola Feld „Insular”

Konsola jest podświetlona łagodnym, złotym blaskiem. Na jednym z pokręteł widnieje napis „Urgence – Ouvert!”. Na innym – „Allumer”.

Do czego to... służy?

„»Urgence – Ouvert!«, »Allumer«, »Radiodiffusé«” – przygląda się pokrętłom. „Zdaje się, że to urządzenie służyło do kontrolowania tutejszej elektroniki. Może wciąż działa?”

To urządzenie służyło do sterowania elektroniką w pomieszczeniu. Mogło otwierać drzwi, sterować światłami, funkcjonować jako radiokomputer...

„A to co, kurwa...?” – pyta, wpatrując się w pokrętła. „»Urgence – Ouvert!«, »Allumer«, »Radiodiffusé«. Może wcisnąć jakieś guziki czy coś?”

Na jednym z pokręteł widnieje napis „Urgence – Ouvert!”. Na innym – „Allumer”. Wskaźnik częstotliwości opisany jest jako „Radiodiffusé”.

[Odejdź].

Czy ta konsola może otwierać wrota?

„Myślę, że tak. Spójrzmy...” – wskazuje przełącznik awaryjny. „Ten. Awaryjne otwarcie...”

„Weź w obroty ten wihajster. Jest czerwony” – stwierdza, wskazując awaryjny przełącznik. Jest duży i niepokojąco czerwony.

„Możliwe...” – przygląda się uważnie pokrętłom. „»Urgence – Ouvert!«, »Allumer«, »Radiodiffusé«. Zdaje się, że to urządzenie służyło do kontrolowania tutejszej elektroniki. Może wciąż działa?”

„Cuno nie jest maszynowym mistrzem” – stwierdza, wpatrując się w pokrętła. „»Urgence – Ouvert!«, »Allumer«, »Radiodiffusé«... Taaa, czemu, kurwa, nie?”

Obróć: „Stan wyjątkowy – Otwórz!”.

Po otworzeniu drzwi przełącznik nie daje się przekręcić – to jakiegoś rodzaju środek zabezpieczający.

Wrota otwierają się, wydając z siebie serię kliknięć. Do środka wlewa się coraz to szerszy snop światła.

W snopie światła widać unoszący się w powietrzu kwiatowy pyłek.

Nagła fala niepokoju przyprawia cię o gęsią skórkę.

Nie, to nie wszystko. Coś tam jest. I czeka.

„Idź przodem” – mówi porucznik, wskazując ręką przejście.

„Co tam jest?” (Wskaż drzwi).

„Nie wiem”.

Z czarnego paleniska unosi się cienka smużka dymu... Wiatr się zrywa, po czym ponownie ucicha.

„Boję się”.

„Niepotrzebnie. Mam broń” – wyjmuje ją, sprawdza lufę i odkłada z powrotem do kabury.

Harry, to ci przypomina: nie masz amunicji.

„Chodźmy”. [Odejdź].

„Ja nie mam broni”.

„W takim razie tym lepiej, że ja mam”.

„Ja też mam broń”.

„Wiem. Zdobycie tej broni nie było łatwe”.

„A jeśli dojdzie do kolejnej walki?”

„Bez obaw. Mam broń” – wyjmuje ją, sprawdza lufę i odkłada z powrotem do kabury.

„Wcześniej, na zewnątrz, jak szliśmy po piasku, czułem, jak ktoś mnie obserwuje”.

„Ja też. Wtedy nie, ale... Mam takie wrażenie, odkąd tu przybyliśmy”.

„W mojej broni nie ma naboi, nawiasem mówiąc”.

„W takim razie tym lepiej, że w mojej są”.

Drzwi zatrzymują się z głośnym zgrzytem. Za nimi widzisz otwór w betonowej ścianie. Wlewa się przez niego światło.

W snopie światła widać unoszący się w powietrzu kwiatowy pyłek.

Nagła fala niepokoju przyprawia cię o gęsią skórkę.

Nie, to nie wszystko. Coś tam jest. I czeka.

„W pytę!” – woła Cuno, wskazując na przejście.

„Spokojnie, młody. Jestem gliną. Może i nie mam broni, ale gliną jestem”.

„Zajebiście. Straszne wyspowe gówno rzuci się na nas, a my nie możemy nawet do niego strzelić”.

„Chodźmy”. [Odejdź].

„Nic się nie bój, mam broń. Nabojów nie, ale broń tak”.

„Zajebista wiadomość, glino. Wystrasz to cholerstwo, co się tam na nas czai, spluwą bez pieprzonych nabojów”.

„Co tam jest?”

„Cuno nie wie, ale chce się dowiedzieć”.

„Wcześniej, na zewnątrz, jak szliśmy po piasku, czułem, jak ktoś mnie obserwuje”.

„Cuno wie. To miejsce jest w chuj straszne”.

„Spokojnie, młody. Jestem dobrym gościem ze spluwą”.

„Jesteś?” – pyta i wpatruje się w ciebie, mrużąc oczy. Jego wzrok przenika twoją duszę. „Jesteś?”

„Muszę jeszcze przedtem zrobić jedną rzecz z tą konsolą...”

„Po co? Drzwi są otwarte – możemy zapierdalać”.

Drzwi zatrzymują się z głośnym zgrzytem. Za nimi widzisz otwór w betonowej ścianie. Wlewa się przez niego światło.

W snopie światła widać unoszący się w powietrzu kwiatowy pyłek.

Nagły niepokój i strach przyprawia cię o gęsią skórkę.

Nie, to nie wszystko. Coś tam jest. I czeka.

„Urządzenia elektrycznie nie działają bez elektryczności” – stwierdza porucznik, przyglądając się, jak majstrujesz przy pokrętle. „Najpierw musimy uruchomić generator na górze”.

„Nie, nie, nie...” – stwierdza, przyglądając się, jak majstrujesz przy pokrętle. „Najpierw musimy podłączyć to do prądu. Zasilić! Za-za-zasilić, łapiesz?”