Rozmowa · Gniazdo z materaca

Na betonowej płycie leży przemoczony przez deszcz materac, do połowy tylko zasłonięty rozpadającym się dachem. U jego wezgłowia dwie ambrazury – otwory strzeleckie niczym oczy w ścianie.

„B'''...” – stwierdza szeptem porucznik, podchodząc bliżej z ręką na swojej broni. „To wygląda na dobre miejsce do prowadzenia ostrzału”.

Przyjrzyj się materacowi.

Jednoosobowy materac. Współczesny, do użytku cywilnego. Nazwa marki: Marjorie. Na tapicerce widać plamę po paliwie i ślady przypalania papierosem.

I pusta puszka po fasoli na ziemi obok. Wypełniona po brzegi niedopałkami papierosów.

[Odejdź].

„I jak?”

Przemoczony przez deszcz materac na betonowej płycie. Przed nim dwie ambrazury – otwory strzeleckie niczym oczy w ścianie.

„Ta ambrazura... Co przez nią widać?”

Wyciągnij jeden z puszki.

Papierowy filtr zdobi sylwetka zbieracza tytoniu. Marka: Tioumoutiri.

„Nasz strzelec dużo pali”.

„Odnotowane” – potwierdza porucznik i przez sekundę wpatruje się w zawartość puszki.

„Tioumoutiri. Takie same, jakie znaleźliśmy na Krańcu, pamiętasz?”

„Tak. Ten facet nie siedzi w miejscu”.

„Marka papierosów lubiana przez starszych ludzi...”

„Tak. Wszystko do siebie pasuje” – stwierdza i przez sekundę wpatruje się w zawartość puszki.

Nic nie mówiąc, wrzuć niedopałek z powrotem do puszki.

„Ktoś tu palił papierosy Tioumoutiri”.

Kiwa głową. „Palacz jest osobą schludną. Nie zauważyłem żadnych oznak palenia w środku. Dba o porządek – woli robić to tutaj”.

„Ktoś tu palił papierosy Tioumoutiri. Niewielu takich jeszcze jest”.

„Widziałem powypalane papierosy tej samej marki na Krańcu”. (Wskaż na zachód).

„To mógł być zbieg okoliczności. Lub ta sama osoba odwiedziła zarówno Kraniec, jak i...” – rozgląda się – „...to miejsce”.

„Ale nie zauważyłem żadnych oznak palenia w środku. Jeśli ktoś tu mieszka, to utrzymuje porządek – to miejsce tutaj mogło być palarnią”.

„Tioumoutiri. Takie same, jakie znaleźliśmy na Krańcu, pamiętasz?”

„Mogłem się mylić, gdy powiedziałem, że to było nieistotne” – oznajmia i przez sekundę wpatruje się w zawartość puszki. „To oznacza, że ta sama osoba mogła odwiedzić oba te miejsca”.

„Ktoś tu palił papierosy”.

Ta sama rzadko spotykana marka... co wcześniej na Krańcu. Ciekawe.

Współcześni revacholczycy wolą Drouiny (miejscową mieszankę z południowych wysp) lub Astry, legendarne papierosy z Graadu. Tioumoutiri palą najczęściej starsi panowie ze względu na ich papierowe filtry, słodkie aromaty i dodatek substancji smolistych.

„Dobre miejsce na kryjówkę. Przytulne. Zapewniające stosunkowo niezłą ochronę przed deszczem...” – stwierdza i szturcha materac.

„Ktoś ukrywał się tu jak suka” – szepcze. „Może walił też konia?”

Dobre miejsce na kryjówkę. Zapewniające stosunkowo niezłą ochronę przed deszczem i śniegiem...

Przyjrzyj się ścianie.

Sprężyny trzeszczą, kiedy opierasz się o materac i wyciągasz szyję, żeby popatrzeć...

Niepokój. Dziwne łaskotanie w twoim brzuchu...

Pojawia się przed tobą zamknięty w kwadrat kawałek wybrzeża Martinaise, jak niewielki pejzaż za kilometrowym pasem wody. Ruiny wyglądają znajomo.

Po lewej...

Wbijający się w niebo drapacz chmur z ostatnimi piętrami zmiecionymi ogniem artyleryjskim – Apartamentowiec Półwysep. Rue de Saint Ghislaine 33A i 33B.

A pomiędzy nimi...

Pudełkowata sylwetka Whirling-in-Rags. Skośny dach. Twoją uwagę przykuwa mały odblask na dachu – słońce odbijające się od okna na piętrze pokoju Klaasje.

„Skurwysyn”.

„Co chcesz przez to powiedzieć? Widzisz stamtąd okno?”

Nawet więcej.

„Kim, przez lornetkę mógłbym nawet zajrzeć do pokoju”.

Kiedykolwiek zechcesz. Jak do swojego domku dla lalek...

„Przez lornetkę? A może lunetę karabinu?” Wskazuje prowizoryczne łóżko. „Przyjąłbyś pozycję leżącą na tym materacu, lufa karabinu oparta na ambrazurze...”

Policzek przyciśnięty do kolby, dłoń na spuście. W spokojny dzień taki jak ten...

Nie chcę się chwalić...

„Chyba to mamy. Miejsce, z którego oddano strzał – to jest gniazdo snajpera” – stwierdza i klepie cię po plecach. Trzy niewielkie klepnięcia, jedno po drugim.

Wszystko się zgadza.

„W końcu”.

„Na naszą obronę powiem, że nic nie wskazywało tego miejsca. Wiele tropów prowadziło natomiast do innych lokalizacji”.

„Masz rację”.

Spogląda na północ nad fortyfikacje, a następnie na materac.

Z drugiej strony... Na twarzy pojawia mu się na chwilę grymas.

Przez moment trwa w nim konflikt. Ma poczucie winy i jego zracjonalizowanie chwilę mu zajmuje.

„Czy strzelec wciąż może być... tutaj?”

„Gdzie?” – pyta i ogląda się za siebie.

„Na tej wyspie”.

Nie odpowiada – jedynie potakuje. Przygarbiony rozgląda się jeszcze raz i oznajmia...