Rozmowa · Gniazdo z materaca

Nagle czuje się... niekomfortowo.

„Powinniśmy stąd ruszać. Teraz”.

[Odejdź].

„Nie, czekaj” – powstrzymuje cię i wskazuje ambrazurę. „Mam przeczucie, że to jest istotne... Co stamtąd widzisz?”

„Nie. Co z tym...” – wskazuje ambrazurę. „Co jest za tą dziurą?”

Nie. Czujesz, że jest tu coś ważnego. Ambrazura – spójrz jeszcze raz...

„W Martinaise”.

„Od początku zakładałem, że sprawcą jest miejscowy” – stwierdza, kiwając głową.

„Tutaj”. (Wskaż materac).

„Tak myślisz?” – pyta szeptem, wskazując na materac. „Gdyby ktoś tu był, to byśmy tego kogoś widzieli”.

Może to...

„Nie, oficerze. To nie jest niewidzialny strzelec. Ale...” – zaczyna mówić jeszcze cichszym szeptem: „Ta wyspa...”

„Myślisz, że on tu jest?”

„Albo ona” – odpowiada szeptem. „Powinniśmy ruszać”.

„Ale...” – odzywa się znowu szeptem. „Ta wyspa...”

„Gdzie?” – pyta i rozgląda się po niewielkim pomieszczeniu.

„W Martinaise”.

„Taaa, detektyw Cuno też myśli, że to jakaś miejscowa łajza. Ci ludzie to szczury...”

Nagle czuje się... niekomfortowo.

„Zbierajmy się stąd. Jesteśmy tu na widoku...”

„Na tej wyspie”.

„W porządku, kurwa” – zatrzymuje się. I drży.

„Tutaj”.

„Widzisz tu kogoś?” – pyta, wskazując materac. „Jebanego niewidzialnego strzelca? Jakieś strachowe gówno...”

„Sześć osób nie żyje. Mogliśmy temu zapobiec”.

„Nie obwiniaj się, oficerze. Nie włożyliśmy im broni w ręce ani nie upiliśmy ich” – stwierdza, spoglądając na północ nad fortyfikacje, po czym dodaje:

Porucznik przerywa. Dopada go poczucie żalu.

„Nadrobimy to. Tutaj. Czuję to”.

„Sztos! Mistrzowska policyjna robota”.

„Właściwie czemu nie? Mamy broń i analizę balistyczną. Jak to ująłeś...” – spogląda na północ nad fortyfikacje. „Sztos”.

„Nasza policyjna praca jest zaledwie umiarkowanie skuteczna, dopóki nie znajdziemy broni. Nie mówiłbym – jak to ująłeś...” – spogląda na północ, ponad fortyfikacje. „Sztos, nim tego nie zrobimy...”

„Czemu my tu wcześniej nie przyszliśmy?”

„Dlaczego? Bo nie odwiedzamy każdego miejsca znajdującego się w promieniu tysiąca metrów od miejsca zbrodni. To nie jest częścią procedury”.

„Lepiej późno niż wcale”.

Kiwa głową. „Nic nie wskazywało tego miejsca – wiele tropów prowadziło natomiast do innych lokalizacji”.

„Kim, mógłbym to zrobić. Mógłbym stąd oddać strzał”.

„Świetnie” – stwierdza i klepie cię po plecach. Trzy niewielkie klepnięcia, jedno po drugim. „Chyba to mamy, detektywie. Miejsce, z którego oddano strzał. To jest gniazdo snajpera”.

„Tak. Jest przestrzeń między 33A i 10. Widzę dach”.

„To możliwe” – kiwa głową. „Przy użyciu lunety karabinu. Strzelec przyjąłby pozycję leżącą na tym materacu, lufa karabinu byłaby oparta na ambrazurze”.

„Nie mogę być na 100% pewny, ale...”

„Ale co? Widzisz stamtąd okno?”

Co ty gadasz, jakie „nie mogę być pewny”? To absolutnie pewne.

„No i jest”.

„Widzisz stamtąd okno?”

„No i jest”.

„Co? Okno?”

Nawet więcej.

„Cuno, przez lornetkę mógłbym nawet zajrzeć do pokoju”.

„Cuno wiedział, kurwa. To gniazdo snajpera, co nie? Jebane skrytobójstwo... Cuno ledwo rozumie, co się dzieje – ale cholernie to lubi”.

„Tak. Jest przestrzeń między 33A i 10. Widzę dach”.

„Skurwysyn”.

„Skurwysyn?” – pyta podekscytowany. „Widzisz okno czy nie?”

„Nie mogę być na 100% pewny, ale...”

„Widzisz to okno czy nie?”

Co ty gadasz, jakie „nie mogę być pewny”?

Policzek przyciśnięty do kolby, dłoń na spuście. W spokojny dzień taki jak ten...

...ale bez stuprocentowej pewności.

Wiatr przybiera powoli na sile. Gładka powierzchnia wody zaczyna drżeć. Tak. To jest to miejsce.

Na północy coś się porusza. Zostawia kręgi na wodzie. Długie łodygi na płyciźnie...

Czy strzelec wciąż tutaj jest?