Rozmowa · Płaszcz policyjny

Brezentowy płaszcz kołysze się przez moment samotnie na wietrze. Nikt już nie chce go wziąć.

Zdaje się, że ktoś zostawił tu na balustradzie swój brezentowy płaszcz. Na jego plecach widnieje wyraźnie biały prostokąt.

„Poruczniku...” (Wskaż na okrycie). „To chyba moje”.

„Tak. Są na nim oznaczenia MOR-u. A my jesteśmy jedynymi detektywami w Martinaise”.

„Myślisz, że powinienem go zabrać?”

„Służbowy płaszcz wydany ci przez twój komisariat? Tak, powinieneś”.

Weź płaszcz. [Odejdź].

Kiedy twoje palce dotykają brezentu, odnosisz niemal wrażenie, jakby płaszcz chciał przekazać ci przez skórę kojącą wiadomość...

Ochronię cię przed żywiołami i oddam za ciebie życie – oto, co mówi ci płaszcz.

„Patrz, poruczniku”. (Wskaż na okrycie). „Ktoś zostawił swój płaszcz”.

„Tak. Prawdopodobnie jest twój”. Spogląda na ciebie. „W końcu znajdują się na nim oznaczenia MOR-u”.

To twój płaszcz. Czujesz to.

Brezentowy płaszcz wciąż wisi zaczepiony o balustradę. Nikt go sobie nie wziął.

„Naprawdę myślisz, że to mój płaszcz? Powinienem spróbować? Skoczyć?”

„Płaszcz? Tak, myślę, że należy do ciebie. A jeśli chodzi o to, czy powinieneś go odzyskać...” – zerka na znajdujący się poniżej zimny chodnik.

„Nie wygląda to jakoś szczególnie niebezpiecznie – najwyżej dwa metry. Niezależnie od tego, co postanowisz, pójdę z tobą”.

Płaszcz wygląda jak łopocząca na wietrze torba pełna fantów. Kto wie, co kryje się w jego kieszeniach?

„Nie no, może nie teraz”. [Odejdź].

Rozejrzyj się.

Wiatr tu na górze jest agresywny. Porucznik spogląda na ogromny żuraw górujący w oddali nad placem z kontenerami.

W jego spojrzeniu widać zarówno inżynierskie zainteresowanie, jak i zachwyt sześciolatka, który pierwszy raz zobaczył konia.

Ta maszyna to Kvalsund 10-20 HK.

„Kvalsund 10-20 HK...” (Wskaż na żurawia).

„Naprawdę?” – spogląda na ciebie i jest pod wrażeniem. „Kvalsund produkuje dużo ciężkiego sprzętu, ale to jest coś fenomenalnego nawet jak na tę firmę”.

„Ale dałem się ponieść. Skupialiśmy się na twoim płaszczu” – spogląda na smutny kawałek materiału powiewający na wietrze.

„To tylko maszyna, poruczniku. Jak wielki młot czy obcęgi. Nie ma na co patrzeć”.

„Moim zdaniem jest pewne piękno w tych olbrzymich obcęgach. Ale masz rację, zajmowaliśmy się twoim płaszczem...”

Odwraca się ponownie w kierunku smutnego kawałku materiału powiewającego na wietrze.

„O skurwysyn!” (Gwizdnij). „Ale wielki żuraw!”

„Tak, można tak to ująć”. Odwraca się do ciebie z lekkim uśmiechem, po czym znowu spogląda na żuraw i dodaje: „To naprawdę imponujące osiągnięcie techniki”.

Pozwól mu na tę chwilę zachwytu.

Jego oczy śledzą kontur żurawia, jakby próbował zapamiętać jego majestatyczny kształt. Wtem zauważa twój wzrok.

„Tak... byliśmy czymś zajęci – twoim płaszczem...”

Po czym odwraca się ponownie w kierunku smutnego kawałku materiału powiewającego na wietrze.

„Co my tu właściwie robimy?”

„Miałem wrażenie, że mieliśmy poprosić przywódcę Związku o pomoc ze zdjęciem na ziemię zwłok ofiary. To dlatego tu jesteśmy, tak?” – nie czeka na twoją odpowiedź.

„Możliwe też, że po prostu eksplorujemy okolicę” – rozgląda się wokół, a wiatr targa jego włosy.

Myśli, że znowu zapomniałeś, gdzie jesteś.

„Miałem wrażenie, że jesteśmy w drodze na spotkanie z królem tego oblężonego zamku, Evrartem – to jedna z osób, które musimy przesłuchać. Przechodząc tędy, może uda nam się ominąć jego popleczników”.

„Co my tutaj robimy? Jesteśmy bardzo blisko włamania się do portu przemysłowego – na pewno znajdziemy tam jakieś informacje. Miałem wrażenie, że to dlatego tu jesteśmy...”

Ruszaj po swój płaszcz. Przeskocz na kładkę!

Kiedy szybujesz w powietrzu, owiewający cię chłodny wiatr wyostrza ci zmysły.

Co to za gadanie o piciu? Czy to by nie zepsuło chwili?

Nie wygłupiaj się, jasne, że nie.

Cholera, masz rację! Piwo lejące mi się do ust byłoby teraz idealne.

Tak. Byłbyś niczym idealna megagwiazda rock and rolla. Latająca legenda.

Ależ owszem, picie absolutnie zrujnowałoby czystość i piękno tej chwili cudownej trzeźwości.

Coś ty zrobił z moim wspaniałym przyjacielem alkoholikiem? Nie da się już z tobą bawić.

Mam właśnie w ręce butelkę. Mógłbym z niej skorzystać!

Naprawdę nie wiem, czemu jeszcze tego nie zrobiłeś.

To byłoby w tym momencie niesamowicie nieodpowiednie.

Kończy ci się czas. Kontynuuj swoją podróż – uczcisz ją później.

Zamknij oczy, pozwól zmysłom chłonąć otaczający cię świat.

Kostki łaskoczą cię od napięcia, krew huczy w uszach – jesteś gotów na spotkanie z betonową wylewką na dole.

Martinaise tonie w codzienności, ty zaś mkniesz przez powietrze. Głośne krzyki protestujących mieszają się z odgłosami silników stojących w korku pojazdów. Fale uderzają o pomost, a do płuc wdziera ci się gęste, słone morskie powietrze.

Powinieneś w tej chwili właśnie raczyć się napitkiem. Powinieneś mieć w tej chwili butelkę alkoholu w ręce.

Mówi czystą prawdę, bratan. Wyobraź sobie siebie z butelką i zapalonym papierosem! Lecącego w powietrzu!

Trwaj jeszcze trochę w tej chwili.

Niewielkie podwórze, królestwo Cuna, wygląda niemal sielsko, kiedy nie góruje nad nim rozkładające się ludzkie ciało.

A jego faktyczny władca, Cuno Król Gremlinów, wskazuje na ciebie i mówi coś do swojej przyjaciółki. Ale co?