Rozmowa · Płaszcz policyjny

„Latający p***ł... Skrzydlata świnia... Gówno lata...” – to jedyne słowa, jakie wiatr znad Oceanu Insulindiańskiego niesie w twoją stronę.

Jego słowa pozostają niezrozumiałe. Nieważne – czas zacząć myśleć o lądowaniu.

Ciało dominuje nad podwórzem, a jego smród przyprawia o mdłości, nawet tak daleko od jego epicentrum. Sprawia, że w oczach stają ci łzy.

Tym ciałem też się zajmiemy. Jak wszystkim!

Kontynuuj swoją podróż przez słone powietrze.

Kiedy uderzasz o betonowe podłoże, dociera do ciebie, że dawno nie czułeś się tak bardzo żywy, czujny, zdolny. To chyba przez adrenalinę.

„O tak!” – woła porucznik. „Moje wspinanie się nie jest może takie disco jak twój skok, ale możemy przybić wysoką piątkę asów?”

Kiedy stoisz już mocno na betonie, portowe hałasy znów docierają do twoich uszu.

„Wiedziałem, że ci się uda!” – woła porucznik. „Moje wspinanie się nie jest może takie disco jak twój skok, ale teraz przynajmniej możemy rozejrzeć się w porcie”.

„Frankonegro!!!”

Nikt nie słyszy twoich krzyków, czujesz jednak, jak rozbudzają w tobie wewnętrzną siłę. Teraz, kiedy stoisz już mocno na betonie, portowe hałasy znów docierają do twoich uszu.

„Nieźle, naprawdę nieźle”.

Nikt nie słucha twoich słów, ale to bez znaczenia. Czujesz dumę. Teraz, kiedy stoisz już mocno na betonie, portowe hałasy znów docierają do twoich uszu.

O rany, ale wysoko! Musiałbyś być kompletnym szaleńcem, żeby skoczyć. To pewna śmierć!

„Dobra, na razie nie dam rady. Skoczę następnym razem”.

„Jasne”. Spogląda na ciebie zaniepokojony: „Tylko bądź ostrożny, dobrze? Wygląda na to, że prawie naciągnąłeś mięsień”.

Jesteś tego pewien? Bo chyba naciągnąłeś sobie jakiś mięsień. Albo i dwa.

Mogłeś przecież umrzeć! W mordę, szlag, cholera... Zawodzę cię. Nie taka była umowa!

Już pomagam, już pomagam, bratan. Pozwól, że trochę wyreguluję ci oddech... Proszę, chyba lepiej, co?

(Pociągnij za krawat). „Boże, teraz w ogóle nie mogę oddychać... Przestań mi to robić, krawacie, jesteś rzekomo przyjacielem!”

„Hej, hej... Co się dzieje? Wszystko w porządku?” – pyta szczerze zaniepokojony.

„Nic mi nie jest, Kim... Ja... ja tylko...” (Szarp dalej za krawat). „Nie mogę oddychać”.

„Spokojnie, masz tylko niewielki atak paniki. Postaraj się oddychać jak najwolniej, dobrze?” – potrząsa lekko twoje ramię.

Krawat odpuszcza nieco swój okrutny uścisk na twojej szyi. Świat wokół odzyskuje barwy.

„Dzięki, to chyba działa”. (Puść krawat).

„Dobrze. Zawsze możemy tu wrócić, gdy poczujesz się lepiej. W końcu to tylko płaszcz” – stwierdza, rozglądając się wokół.

Czuj ten uścisk, dziecinko!

Łzy lecą ci po twarzy. Trzymasz się za klatkę piersiową i mamroczesz niezrozumiale. O ile gorzej może być?

Wyrzuć to z siebie. Wyrzuć wszystko. Pozwól na to.

Kiedy odpuszczasz, ogromna fala łez przerywa tamę i wypłukuje z ciebie wszystko.

Smutek, stres, niepowodzenia przeszłości i teraźniejszości, ciężar bycia tobą. Wszystko to przeminęłoby bez śladu, gdyby nie mocny uścisk twojego krawata.

Krawat prowadzi cię niczym przewodnik. To twoje zwierzę totemiczne, twój wróg i przyjaciel jednocześnie. Nagle ogarnia cię poczucie rozluźnienia. Wszystko jest znów w porządku.

Daj mi po prostu, kurwa, oddychać, okropny krawacie.

Dobra, bądź se nudziarzem, oddychaj! Naćpaj się tym przecudny tlenem, dziecinko!

„Hej, hej... Co się stało?” – pyta szczerze zaniepokojony.

„Nic mi nie jest, Kim... Ja... po prostu nie dam na razie rady”.

„Rozumiem. Zawsze możemy tu wrócić, gdy poczujesz się lepiej. W końcu to tylko płaszcz”.

Łzy po prostu płyną. Znikąd. Dopadają cię niczym wyskakujący zza krzaków partyzanci.

Po chwili twoje pochlipywanie ustaje. Nikt nie widział tu, wysoko, twojego małego załamania, jest też ci nieco lżej na sercu. Czas ruszać dalej.

[Odejdź].

Zdaje się, że ktoś zostawił tu na balustradzie swój brezentowy płaszcz.

Mamy rannego! Żołnierz pozostał za liniami wroga!

Przysiągłbyś, że to bardziej instynkt niż cokolwiek innego, ale wiesz, że to płaszcz policyjny.

To tylko policyjny płaszcz... Nie chcę się z tym na razie babrać. [Odejdź].

„Płaszcz policyjny! To płaszcz policyjny!”

„Tak. Prawdopodobnie jest twój. W końcu znajdują się na nim oznaczenia MOR-u. Jak zamierzasz go odzyskać?” – pyta, sprawdzając wysokość, na której się znajdujecie.

„Pewnie mógłbyś tam zeskoczyć. Zdaje się, że za dawnych czasów trenowałeś lekkoatletykę”.

Nieświadom twojego istnienia płaszcz wciąż bezradnie łopocze.

Biorąc pod uwagę, jak niewielu jest policjantów w Martinaise, może dałoby się pominąć kilka kroków wnioskowania i uznać, że jest twój?

O sukinsyn, to mój płaszcz!

W punkt!

Biały prostokąt, teraz dobrze widoczny na wietrze, zdaje się potwierdzać twoją hipotezę. Ale kto jest właścicielem?

Ty jesteś właścicielem. To twój płaszcz. Nie komplikuj sytuacji.

Kiedy wiatr porusza płaszczem, widzisz wyraźnie na jego plecach biały prostokąt.

Nie obchodzi mnie na razie ten płaszcz. [Odejdź].

„O sukinsyn, to płaszcz policyjny!”

Zgadza się.

„Patrz, poruczniku!” (Wskaż na łopoczące okrycie). „Ktoś zostawił swój płaszcz”.

Zignoruj płaszcz. [Odejdź].

To chyba nic ważnego. [Odejdź].