Rozmowa · Okropny krawat

„Nie zaszkodzi? Picie 98,7-procentowego alkoholu z umieszczonym w nim bóg jeden wie jak starym krawatem? Nie byłbym tego taki pewny” – porucznik przekrzywia głowę. „Ale nie zamierzam cię osądzać. Ruszajmy”.

„W mojej rodzinie panuje zwyczaj, żeby po czyjejś śmierci wsadzić do butelki element ubrania na znak wiecznego szacunku”.

„To nie ma absolutnie żadnego sensu” – stwierdza, po czym zamyśla się. „Ale każda rodzina ma chyba jakieś swoje tradycje”.

„Nie marnujmy tu więcej czasu. Mamy wielki bałagan do wyjaśnienie”. Odwraca się gotowy, by odejść.

„Nie twój interes, pinglarzu!”

„W porządku” – twarz porucznika sztywnieje, po czym mężczyzna odwraca się i spogląda na drogę przed sobą. „Nie będę o to więcej pytał”.

Tak błogo. Tak bezpiecznie.

Krawacie?

Odpowiada ci cisza.

Ale... czemu?

Zaufaj mi. Po prostu. Będziemy mieć tyle zabawy, że to powinno być wręcz nielegalne!

Ale to za dużo zabawy.

Wsadź mnie do tej butelki, bratan. Nie zawiodę cię. Jesteśmy przecież jak jedna i ta sama osoba.

Zdaje się, że może nawet jest.

Chwila. Teraz? Ruby nie żyje. Nie wydaje mi się, żeby było co tu świętować.

Ćśś, bratan, to nie czas na świętowanie, tylko na przygotowanie się. Zaufaj mi. To jest moment, do którego od początku dążyłem. Bez zaciągniętego hamulca. Jakiegokolwiek.

Cicho, krawacie. Jesteś wytworem mojej wyobraźni.

Bratan, nie odrzucaj mnie. Chcę być tu z tobą. Poza tym skąd możesz być pewien, że to nie ty jesteś wytworem mojej wyobraźni?

Dobrze, w takim razie powiedz – na co nadszedł czas?

Spadaj, krawacie! Nie chcę się z tobą przyjaźnić.

Ale bratan, ja... Rozumiem. (Krawat rozluźnia ci się wokół szyi). Chciałem tylko, żebyś się dobrze bawił. Ja... nie chciałem być dla ciebie ciężarem.

Krawacie... Przepraszam. Nie to do końca miałem na myśli.

Nie, bratan, nie musisz. W końcu jesteśmy bratannoi – braćmi. Bracia się kłócą. Ale jak już skończą, to wiesz, co robią? Imprezują! Imprezują, kurwa!