Rozmowa · Retoryka

Dobra, proszę bardzo: to nielegalny trybunał. Ich pracodawca nigdy by się na to nie zgodził. Kto z nich jest dowódcą? Wybierz któreś!

Mam też na podorędziu ciekawostki! Zainteresuj go różnymi faktami!

Serio? To wszystko wygląda tak, jakby mogło go co najwyżej wkurzyć.

Masz czas na użycie jednego argumentu. Wybieraj mądrze...

„Krenel nie daje wam prawa urządzania trybunałów!”

„Ojczulku...” – zwraca się do ciebie, zerkając na twoje bujne bokobrody, które zdają się uspokajać go na chwilę. „Nie masz pojęcia o prawach, jakie daje nam Krenel”.

„Nie obchodzi mnie to. Zabijanie cywilów i miejscowych stróżów prawa nie jest w porządku”.

„Gdy przelecę cię i zabiję, a twoje truchło powieszę na tej ulicznej latarni...” – wskazuje – „...używając do tego twoich własnych kiszek – to nazywa się to wtedy niezbędnym pokazem siły”.

„Nikt nie kiwnie palcem w sprawie martwych szmaciarzy” – prycha. „Taka jest rzeczywistość”.

Dobra, to niewiele. Ale przynajmniej myśli o czymś innym. I nie trzyma ręki na spluwie. Więc coś to dało...

Teraz, wal! Rozpieprz ich! DAWAJ! Napinają ci się mięśnie grzbietu...

Tylko spokojnie. Powiedz im, że ci ludzie tego nie zrobili. Da się to skończyć pokojowo!

„W porządku. Jakie to zatem prawa?”

„Kiedyś nazywaliście się Downwell. Co się stało?”

„To, co dzieje się zawsze, gdy jesteś dobry w tym, co robisz. Ta nazwa oznacza nocne naloty, jebane pozasądowe balety... spalone wioski. Gówno, które źle brzmi w radiu”.

„To samo stało się, gdy nazywaliśmy się chuj go wie jak wcześniej. Nazwa Krenel pewnie też nie zostanie z nami na długo...” – stwierdza i rozgląda się.

Kobieta zamilkła. Bierze płytkie wdechy.

„Nie po tym gównie”.

„Mam tylko pytanie – kto dowodzi waszą jednostką po śmierci pułkownika?”

„Jestem starszym sierżantem Krenel z ponad 15 latami bojowego doświadczenia. Gdy miejscowe małpy wieszają mojego pułkownika, to ja prowadzę pluton do ataku odwetowego”.

„A więc masz najwyższy stopień z waszej trójki?”

„Nieee... Po prostu mam największą spluwę” – odpowiada, uderzając pięścią w swoją szeroką jak beczka klatę.

Właściwie to ten drugi ma największą spluwę, ale... to teraz mało istotne.

„Zaraz, a jaki jest najwyższy stopień w Krenel?”

„Król żniwiarz” – odpowiada bez cienia ironii w głosie.

„Przemyśl raz jeszcze swoje działania jako dowódca tej grupy. To nie musi się kończyć rzezią”.

„Masz rację. Ale tak się składa...” – uśmiecha się – „...że chcę, aby skończyło się rzezią”.

Przełknij ślinę i nic nie mów.

I tak będziesz stał? To źle. Bardzo źle. NATYCHMIAST COŚ ZRÓB ALBO POWIEDZ!

Coś międzynarodowego?! Prawo międzynarodowe!

„Ten trybunał jest niezgodny z prawem. Międzynarodowym”.

Olbrzym wybucha śmiechem. „Rozejrzyj się, świnio... Za chwilę zarżniemy was wszystkich! Gdzie jest to twoje międzynarodowe prawo?”

„Pociągnie to za sobą konsekwencje – ale nie musi. Wejdźmy do środka i porozmawiajmy o wynikach naszego śledztwa. Mamy istotne...”

„Nigdzie się stąd nie ruszymy, jebany Seolito!”

To cud, że tym razem nikt nie oberwał kulki. Przestań próbować używać głowy. To się nie uda!

Tylko spokojnie! Spokojnie. Powiedz im po prostu, że ci ludzie tego nie zrobili. Da się to skończyć pokojowo...

Powiedz coś. Zbij go z tropu. Bogu dzięki, że jak dotąd to tylko nieskuteczne.

Nie mów tego.

NIE MÓW TEGO? Już od półtorej sekundy stoisz i drapiesz się po dupie. Myślisz, że to coś daje?

No już, głowo, podsuń mi jakiś argument!