Rozmowa · Kortenaer

„Myślisz, że powiesisz naszego brata, a później wywiniesz się pieprzoną gadką?” – w jego oczach pojawia się błysk.

„Dość tego! Policja!” (Stań między nimi).

„Zjeżdżaj, komediancie. Gliny miały już swoją szansę. Pora na pieprzoną sprawiedliwość” – oblizuje wargi i macha swoją bronią w kierunku tłumu. Na chwilę traci równowagę i zatacza się do tyłu.

Chyba się trochę uspokoił...

Nie uspokoił się. Zaraz otworzy ogień.

To uspokaja się czy nie? Kto ma rację?

Nie ja. Mój błąd.

„...ŚWINIOZJEB!” Głos dochodzący spod hełmu wytrącają cię z zamyślenia. Udaje ci się zrozumieć tylko ostatnie słowo.

„Tylko spokojnie... Nikt nie musi tu dziś umierać...”

„O, ludzie dzisiaj umrą. Nie zostawimy tak tego. Te dzikusy powiesiły go, żeby wszyscy mogli się napatrzeć...”

„Nikt nikogo nie zabije. Odłóżmy broń i porozmawiajmy jak cywilizowani ludzie”.

Wydaje się nie rozumieć powagi sytuacji.

Charcząc, zabójca przeładowuje swój karabin...

Przywódca kiwa głową w kierunku mężczyzny w hełmie. Nagle niebieski spirytus medyczny w twojej ręce zdaje się pulsować światłem. Jest dziwnie ponętny...

Dobra. OSTATECZNE ROZWIĄZANIE. Podpal mnie i ciśnij mną w jego twarz!

Czekaj. Naprawdę dobrze, że masz tę antropomorficzną bombę paliwową. Naprawdę. Ale najpierw musisz go zmiękczyć. Przedstaw jakiś argument!

Jeśli będziesz marnować czas, zginą ludzie.

Nie. Damy radę. Przeciągnij to trochę. Poirytuj go.

Nie wiem, czy z tym irytowaniem to dobry pomysł. Co jeśli on poirytuje ciebie? Ja już i tak ledwo powstrzymuję twoje ręce od drżenia...

Nie, proszę. Pokój – jak dotąd działał. Zacznij od pierwszego pomysłu, jaki masz, potem przejdź dalej...

Cokolwiek zrobisz, przestań marnować czas na myślenie o tym.

Wymyśl jakiś argument!

„O ja jebię, zapomniałem naboi”. (Stój bezczynnie).

„Co jest, szmaciarzu? Nie słyszę, co mówisz. Zdaje się, że masz kutasa w gębie. Ruud...”

Cholera, musisz działać. Powiedz mu cokolwiek. Że masz więcej informacji!

„No to dalej. Zabij mnie. Ja chcę umrzeć”.

„Ee... Co?” – porucznik rzuca na ciebie okiem.

„W takim razie pozwól, że ci pomogę...” – mężczyzna spogląda w lewo. „Zabij go”.

Po twojej prawej zabójca unosi swój karabin i bierze cię na celownik. Ruchy ma pewne, a długa lufa jego broni kołysze się powoli...

Ister AR-FA7, broń stworzona do niszczenia lekko opancerzonych pojazdów. Rozniesie cię.

Zrób unik.

Odskakujesz w lewo. Chmara gniewnych śrucin mija cię zaledwie o milimetr, rozrywając przy tym materiał twojego płaszcza. Czujesz jedynie delikatne muśnięcie.

(Krzyknij). „Przestań do mnie strzelać!”

Mężczyzna przechyla głowę w bok, próbując przeniknąć wzrokiem rozwiewający się obłok dymu, aby oddać następny strzał.

UWAŻAJ! De Paule, po twojej lewej, też chce oddać strzał. W Kima!

„Boże, proszę...” – mówi cicho porucznik bez drżenia w głosie. Przymierza się do strzału, jego twarz jest blada...

Celuje w wizjer hełmu Ruuda. Niesamowicie trudny strzał...

Musi. Strzelec spróbuje trafić cię ponownie.

Wtem jednocześnie rozlegają się dwa strzały. Jeden z pistoletu porucznika, a drugi z broni De Paule. Kula najemniczki była przeznaczona dla twojego partnera, ale chybiła. Gdzieś za tobą ktoś krzyczy...

Kto krzyknął?

Glen. Umiera za twoimi plecami. Jego zniekształcona pierś ma w sobie dwie dziury; krew tryska z nich niczym czerwone gejzery, tworząc wokół ciała kałużę.

O BOŻE! UWAŻAJ!

Wśród dymu i paniki widzisz lodowate spojrzenie utkwionych w tobie oczu. I pistolet wymierzony w twoją pierś. Z bliska. Mężczyzna pociąga za spust...

Niech tak będzie.

Nie możesz. Nie ma czasu. Coś w twojej miednicy eksploduje. Dolna część twojego ciała zaczyna płonąć, nogi nie są w stanie cię utrzymać. Upadasz bezwładnie niczym lalka.

Ból jest zbyt potężny, żeby krzyczeć. Wypycha ci powietrze z płuc. Wokół robi się ciemno. Świat się rozmywa, kiedy toniesz w ciemności...

Jakich części mnie... brakuje?

Głównie tych płynnych. W dodatku szybko ci się kończą. Po wewnętrznej stronie uda jest duża arteria...

Większości z tych, które są tam na dole.

W dupie to mam. Jebać mnie.

Czujesz też kość w miejscu, w którym kula weszła w ciało. Palce przesuwają się po czymś bardzo ostrym, jak połamane zęby.

O boże...

Wszystko przepadło. Otwórz już oczy. Musisz widzieć, co się dzieje!

Nie. Nie. To tylko strach. A nawet jeśli... to kogo to obchodzi? I tak nikt cię nie chce.

(Spróbuj otworzyć oczy). Co widzę?

Nic. Niezłomna ciemność. Tańczące światełka bólu. Rzucane przez nie odległe cienie niczym piekielny spektakl...

„Wykrwawiasz się!” Nicość. Ciemność, rozmazane przebłyski bólu. Spośród nich wyłania się zarys postaci przykucniętej nad tobą. Znajomy głos przepełniony potrzebą pośpiechu i strachem.

„Kim, kłamałem. Z tym, że nie pamiętam, kim jestem. Zmyśliłem to... Pamiętam wszystko”.

„Zostań ze mną!” – czujesz gorące łzy płynące z twoich oczu.

„Jestem jebaną porażką, a miłość mojego życia mnie zostawiła”.