Rozmowa · Kortenaer

„Wszyscy są tacy źli”.

„Co za głupi świat...”

„Nie chcę już istnieć. To boli”.

„Wilk czeka u drzwi, Kim. Pożre słońce”.

„Jest tak ciemno... Nic nie widzę”.

„Zostań ze mną!” – porucznik uciska mocno twoją ranę. „Słyszysz?! Nie odpływaj! Spójrz na mnie!”

Słuchaj... przebij się przez mrok i ból.

Chłopaki Hardiego wrzeszczą, walczą, umierają. Ktoś przeskakuje nad tobą. Pobliski strzał rozbija szybę.

„PRZESTAŃCIE!!!”

„Eugene, po twojej prawej! Nie pozwól mu...”

„Glina! Chronić glinę, padł na ziemię...”

Chłopaki Hardiego krzyczą. Ktoś biegnie, przeskakuje nad tobą. W tle słyszysz, jak strzał z broni palnej rozbija szybę. Potem bolesny okrzyk mężczyzny. Znajomy odgłos.

To Titus. Słyszysz kule rozrywające jego ciało, niczym kawał mięcha. Jego głos, którym wciąż wydaje rozkazy, robi się coraz cichszy... przechodzi w charkot...

Nie da rady.

Dotknij dolnej partii ciała...

Jest śliska i ciepła od krwi. Ból jest zbyt silny, żeby zrozumieć, co tam się stało. Samo zachowanie przytomności wymaga od ciebie ogromnego wysiłku.

Kałuża ciepłej krwi pod tobą. Jest lepka. I tak jej dużo...

Krwawisz jak zarzynany prosiak, ale zdaje się, że kula przeszła przez ciebie na wylot. Uniknij tylko stanu szoku, a będziesz miał szanse przeżycia.

UNIKNIJ SZOKU. TRZYMAJ SIĘ.

Uniknij strzału.

Spójrz mu w oczy.

Żądza zemsty. Oprawiona w topiącą się skórę. To jest ostatnia rzecz, jaką zrobi na tej ziemi. Ale zrobi to. Odbierze ci życie.

Oto nadchodzi – śmierć.

Żądza zemsty. Oprawiona w krew. Jego usta drżą. To jest ostatnia rzecz, jaką zrobi na tej ziemi. Ale zrobi to. Odbierze ci życie.

Jest szczęśliwy. Jego oczy są nienaturalnie jasne – lśnią niczym gwiazdy. Najwyraźniej strach zniekształca jego wygląd. Jest złem. I końcem.

Wśród płomieni i smrodu palonego ciała widzisz oszalałe spojrzenie utkwionych w tobie oczu. Mężczyzna, którego twarz odpada od czaszki, unosi wymierzony w ciebie pistolet. Pociąga za spust...

Wśród dymu i paniki widzisz oszalałe spojrzenie utkwionych w tobie oczu. Mężczyzna, z którego rannej twarzy tryska krew, unosi wymierzony w ciebie pistolet. Pociąga za spust...

Kim! Czy on trafił tego strzelca?!

Krew tryska z otworów na oczy hełmu Ruuda, który zdezorientowany zatacza się do tyłu. Dźwięki dochodzące z wnętrza jego pancerza są nieludzkie.

Porucznik oddał niesamowity strzał.

Hełm wygląda jak twarz płaczącego krwią starożytnego boga wojny.

Nie mogę zostać zabity. Stałem się nieśmiertelny.

Wspaniale! Ja żyję!!!

Rozlega się niski huk wystrzału. Czujesz na pancerzu piersiowym przypominające deszcz stukanie. Ciężkie krople deszczu. A potem odgłos rzuconych kości – napierśnik rozprowadza siłę strzału równomiernie na sąsiadujące płytki.

Oberwałeś. Pancerz przyjął większość siły, ale mimo to pali cię klatka piersiowa. Czujesz, jakby krew powoli sączyła ci się do płuc...

Rozlega się strzał. Potykasz się. Coś mocno szarpie cię za ramię i odpycha z ogromną siłą.

Twój lewy bark wybucha bólem niczym wulkan.

Ból rozlewa się po całym twoim ciele niczym potworny szok. Gdzieś z wnętrza dociera do ciebie ponura świadomość – połowa twojego ciała musiała zniknąć.

Mrugnij. Myśl!

Wpatrujesz się w lufę broni. Za nią widzisz maskę Ruuda – jego oczy w otworach hełmu. Skupiają się na tobie jak obiektywy kamery.

Zostały cztery dziesiąte sekundy. Na czubku broni widzisz sześć małych, czarnych kropek, jak plaster miodu. To broń wielolufowa. Strzela sześcioma pociskami za jednym pociągnięciem spustu.

Całkowite zniszczenie.

Czy jest cokolwiek – cokolwiek – czego moglibyśmy użyć, żeby chronić to delikatne ciało? Ta broń rozniesie nas na strzępy.

Jest pijany. Pijani strzelcy odmierzają za dużą poprawkę. Przesuń się w prawo, on wyceluje jeszcze bardziej w prawo. Zmuś go do przestrzelenia!

W pełnym pancerzu nie może być zbyt zwinny. Możesz zmieniać kierunek szybciej niż on.

Uniknij pierwszego strzału, a z drugim będzie już łatwiej. Pijanych ludzi łatwo rozwścieczyć. I zmusić do popełniania błędów.

Stojący za tobą Titus musi teraz do niego celować. Pamiętaj, że masz posiłki. Po prostu przetrwaj...

Nie uda się. Zginiesz i już. Zamknij tylko przedtem oczy...

Boże, jesteś tak delikatny. Zbyt delikatny, by dłużej myśleć. Czas ci się kończy...

Zostało sześć dziesiątych sekundy. Na czubku broni widzisz sześć małych, czarnych kropek, jak plaster miodu. To broń wielolufowa. Strzela sześcioma pociskami za jednym pociągnięciem spustu.

Kim! Gdzie jest Kim?!

Kątem oka widzisz porucznika unoszącego swój pistolet i celującego w Ruuda.

Próbuje znaleźć dobrą linię strzału, zanim facet z karabinem zdąży cię załatwić. Tymczasem ich przywódca wciąż płonie...

To nie takie łatwe. Ma na to 0,4 sekundy. Nie zdąży. Musisz radzić sobie sam.

To nie takie łatwe. Ma na to 0,6 sekundy. Nie zdąży. Musisz radzić sobie sam.

Próbuje znaleźć dobrą linię strzału, zanim facet z karabinem zdąży cię załatwić. Tymczasem ich przywódca się chwieje...

Próbuje znaleźć dobrą linię strzału, zanim facet z karabinem zdąży cię załatwić.

„Jasna cholera. Starałem się, jak mogłem. Potrzebuję tylko czasu, żeby rozwikłać tę sprawę”.

„Ruud...” – mężczyzna spogląda w lewo. „Zabij go”.

„Ja i Kim cię, kurwa, zajebiemy!”