Rozmowa · Kortenaer

Strzel do Kortenaera.

Z broni unosi się pióropusz ognia i dymu; ręka drętwieje ci od siły eksplozji...

„Czuję to w palcach u ręki... w palcach u nogi...”

Spójrz na Kortenaera.

W jego policzku jest otwór, z którego tryska krew. Potyka się do tyłu. Jego oczy są przepełnione wściekłością i niedowierzaniem – bulgocząc, mamrocze coś niezrozumiałego...

Jego ruszające się, spuchnięte od strachu usta próbują powiedzieć „Zastrzel go, zastrzel!”, lecz nie są w stanie.

Spójrz przez unoszący się z lufy dym.

Wiatr niesie dym na zachód. Słyszysz, jak na placu dochodzi do eksplozji przemocy. Narastającej powoli, niczym cofający się wodospad.

Niewielka eksplozja wyrzuca nabój z komory. Ten uderza mężczyznę prosto w pierś, wzbijając chmurkę dymu i sprawiając, że pancerz cicho klika.

Jak rzut kością.

Energia kinetyczna ładowanego odprzodowo pocisku kaliber 9 mm rozstaje równomiernie rozproszona po całej powierzchni jego napierśnika i rękawic.

„Dalej. Spróbuj jeszcze raz” – mężczyzna nawet nie drgnie. Uśmiecha się.

Nic nie rób.

Obraca się w lewo i mówi: „Zabić go”.

Rzuć w niego bronią: „Giń!”

Broń odbija się od jego ramienia. Obraca się w lewo i mówi: „Zabić go”.

Strzel do niego jeszcze raz.

Tym razem jest inaczej. Celujesz wyżej, jakby rękę podciągnął ci magnes. Z broni unosi się pióropusz dymu; ręka drętwieje ci od siły eksplozji...

Kolejna mała, przypominająca petardę eksplozja przy twojej broni. I kolejne miękkie kliknięcie połyskliwie białego napierśnika.

„Uczą was strzelania w klatę w tej waszej gliniarskiej szkole? Pieprzony głupek...” – mężczyzna wzrusza ramionami, obraca się w lewo i dodaje: „Zabić go”.

„Nie zrobił mu nic?” (Popatrz na broń).

„Dalej, prymitywie...” Wskazuje na swoją pierś. „Załatw mnie”.

„Czemu też nie znalazłem swojej broni...” (Stój bezczynnie).

Stój cicho. Oby nie stało się nic złego.

„Co jest, szmaciarzu? Masz w gębie kutasa?” – rechocze. „Myślisz, że cię, kurwa, oszczędzę?!”

„Co jest, szmaciarzu? Masz w gębie kutasa?” – rechocze. „Myślisz, że cię, kurwa, oszczędzę?! Mój brat nie żyje...”

„Przedstawicielka Wild Pines tego nie popiera!”

„Gdzie jest Klaasje? Ona może to wyjaśnić”.

„Kto to jest?” (Wskaż na mężczyznę). „Nie wiedziałem, że macie trzeciego”.

„Posłuchaj! Oni tego nie zrobili!”

Powiedz coś o wisielcu.

Ja cię tu ledwo trzymam w garści. Jeśli z nim porozmawiasz, to on wstrząśnie tobą, nie odwrotnie.

Tak, tak! Rzuć w niego bombą. Ledwo daję radę trzymać cię w ryzach, nie czas na rozmowy. Tylko tobą wstrząśnie.

Nawet jeśli dojdzie do walki, dobrze będzie najpierw go poirytować.

Przywódca kiwa głową w kierunku mężczyzny w hełmie. Nagle uchwyt twojej broni sprawia wrażenie przyjemnego i ciepłego. Jakby wołał: „Zrób to!”

Strzel mu w gębę. Strzel do niego, zanim on strzeli do ciebie.

Nie, czekaj! Naprawdę dobrze, że masz tę broń. Naprawdę. Tylko najpierw go zmiękcz. Przedstaw jakiś argument!

Jeśli będziesz marnować czas, zginą ludzie.

Nie. Damy radę. Przeciągnij to odrobinę. Poirytuj go.

Nie wiem, czy z tym irytowaniem to dobry pomysł. Co jeśli on poirytuje ciebie? Ja już i tak ledwo powstrzymuję twoje ręce od drżenia...

Pokój. Zawsze pokój – jak dotąd działał. Zacznij od pierwszego pomysłu, jaki masz, potem przejdź dalej. Proszę...

Cokolwiek zrobisz, przestań marnować czas na myślenie o tym.

Ja cię tu ledwo trzymam w garści. To ten moment. Chwila prawdy. Jeśli z nim porozmawiasz, to on wstrząśnie tobą, nie odwrotnie.

Tak, tak! Po prostu do niego strzel. Ledwo daję radę trzymać cię w ryzach, nie czas na rozmowy. Tylko tobą wstrząśnie.

Nawet jeśli dojdzie do walki, zawsze dobrze najpierw trochę to przeciągnąć. Poirytuj go.

Przywódca kiwa głową w kierunku mężczyzny w hełmie. Nagle twoje palce trzymające uchwyt broń, która właśnie odebrała życie, zaczynają mrowić... „Zrób to” – zdaje się do ciebie mówić broń.

Przywódca kiwa głową w kierunku mężczyzny w hełmie. Czujesz, jak twoje pięści zaciskają się, gdy stoisz między tymi ludźmi uzbrojonymi w prawdziwą broń.

Nie, nie, w porządku. Zmiękcz go i zaufaj, że inni zaatakują, jeśli przyjdzie co do czego. Zmuś go do mówienia! Przedstaw jakiś argument!

Jeśli będziesz marnować czas, zginą ludzie. A oni i tak cię potem zaatakują.

Nie. Damy radę. Przeciągnij to odrobinę. Poirytuj go.

Nie wiem, czy z tym irytowaniem to dobry pomysł... To on co najwyżej poirytuje ciebie. Ja już i tak ledwo trzymam cię w ryzach. To chwila prawdy.

Pokój. Zawsze pokój – jak dotąd działał. Zacznij od pierwszego pomysłu, jaki masz, przejdź potem dalej. Proszę...

Cokolwiek zrobisz, przestań marnować czas na myślenie o tym.

Ja cię tu ledwo trzymam w garści. Oto chwila prawdy. Jeśli z nim porozmawiasz, to on wstrząśnie tobą, nie odwrotnie.

Ledwo trzymam cię tu w ryzach. Obawiam się, że im dłużej gadasz, tym będzie trudniej...

Nawet jeśli dojdzie do walki, zawsze dobrze trochę to przeciągnąć. Poirytuj go.

Naprawdę, ale to naprawdę powinieneś mieć teraz broń w ręce. Albo coś niebezpiecznego. Jest tu strasznie.

„Widzę, że jesteś pijany”.

„O tak, witaj na pieprzonej imprezie” – rozgląda się wokół. „Pewnie też zginiesz, bo gówno mnie obchodzi, że jesteś gliną”.

„Jeden błędny ruch, a was załatwię”.